เซฟเฮาส์อันตรายกับนายบอดี้การ์ดปากจัด•ตอนที่ 2

นิยามความยุ่งยาก

ผลงานโดย แบล็กเวลเวต
กลิ่นอายของกาแฟดำคั่วเข้มผสมผสานเข้ากับกลิ่นฝนจาง ๆ จากภายนอกหน้าต่างกระจกกันกระสุนหนาเตอะ ทว่าสิ่งที่อบอวลยิ่งกว่าคಫคือแรงกดดันอึดอัดที่ลอยละล่องอยู่ระหว่างคนสองคนในห้องนั่งเล่นขนาดกะทัดรัดของเซฟเฮาส์ "ถ้าคุณยังเดินวนไปวนมาทำตัวเหมือนเสือติดจั่นแบบนี้อีกสามรอบ ฉันจะเอาเทปพันสายไฟมาปิดปากคุณเสีย" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดออกมาจากริมฝีปากหยักได้รูปของศิลาไม่ได้เจือแววหยอกล้อแม้แต่น้อย อดีตทหารหน่วยรบพิเศษในชุดเสื้อยืดสีดำแนบเนื้อขับเน้นกล้ามเนื้อแน่นตึงทุกสัดส่วน นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ สายตาคมกริบราวกับเหยี่ยวจ้องมองร่างโปร่งที่กำลังจงใจเดินทอดน่องเฉียดผ่านเขาไปมาเป็นรอบที่สี่ รวินทร์หยุดฝีเท้าทันที ใบหน้าหล่อเหลาที่มักปรากฏอยู่บนหน้าปกนิตยสารแฟชั่นชั้นนำระบายด้วยรอยยิ้มยั่วเย้า ดวงตากลมโตแพรรพราวทอประกายซุกซนราวกับแมวตัว Z ที่กำลังสนุกสนานกับการตะปบเหยื่อ นายแบบหนุ่มแกล้งโน้มตัวลงต่ำ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของเขากับศิลาย่นย่อลงเหลือเพียงคืบเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นมินต์ปะทะเข้ากับกรอบหน้าคมคายที่บึ้งตึงขึ้นกว่าเดิม "ทำไมล่ะคะ คุณบอดี้การ์ดหน้ายักษ์... กลัวว่ามองนาน ๆ แล้วจะเผลอใจตกหลุมรักซูเปอร์สตาร์อย่างฉันเข้าหรือไง" รวินทร์จงใจดัดเสียงให้หวานหยดย้อย ปลายนิ้วเรียวยาววาดผ่านพนักพิงโซฟาเฉียดลาดไหล่กว้างของอีกฝ่ายไปนิดเดียวอย่างจงใจยั่วยุ ศิลาไม่แม้แต่จะกะพริบตา เขานั่งนิ่งดุจหินผา ทว่ากล้ามเนื้อสันกรามที่ขบเข้าหากันจนนูนเด่นฟ้องชัดว่าความอดทนของเจ้าตัวกำลังเดินทางมาถึงขีดจำกัด มือหนาคว้าข้อมือเรียวที่ทำท่าจะลูบไล้ลงมาบนปกเสื้อของเขาไว้ด้วยความเร็วระดับเสือตะครุบเหยื่อ แรงบีบกระชับแน่นพอเหมาะไม่ถึงกับเจ็บ แต่เด็ดขาดพอที่จะตรึงรวินทร์ให้อยู่กับที่ "ผมถูกจ้างมาคุ้มครองชีวิตคุณ ไม่ใช่มาเป็นสนามอารมณ์ให้คนปากเสียอย่างคุณมาเล่นเกมท้าทายอำนาจมืด" ศิลาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาสสีเข้มวาวโรจน์ด้วยประกายความดิบเถื่อนที่ถูกปลุกเร้า "ถ้าอยากหาเรื่องตายนัก ทำไมไม่เดินออกไปรับกระสุนที่หน้าปากซอยล่ะครับ จะได้ไม่เปลืองงบประมาณคุ้มครอง" "อุ๊ย... ปากคอเราะร้ายจังเลยนะคะ" รวินทร์หัวسในลำคออย่างไม่เกรงกลัว แถมยังบิดข้อมือเล็กน้อยเพื่อแนบฝ่ามือลงกับหลังมือของศิลาอย่างถือวิสาสะ ผิวสัมผัสอุ่นจัดของอีกฝ่ายทำให้หัวใจนายแบบหนุ่มกระตุกวูบอย่างประหลาด แต่วาจายังคงเชือดเฉือนไม่ลดละ "แต่ท่าทางหึงหวงแบบนี้... น่ารักกว่าที่คิดแฮะ หรือว่าที่ทำเป็นนิ่งขรึม ที่แท้ก็เก็บอาการเก่งกว่าที่เห็น?" "รวินทร์" ศิลาคำรามต่ำ ชื่อของอีกฝ่ายถูกเปล่งออกมาเหมือนเสียงคำรามของสัตว์ป่าที่ถูกลูบคม แววตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากที่ยังคงขยับเย้าแหย่ไม่หยุด ก่อนจะเลื่อนขึ้นสบตาตรง ๆ ความเงียบงันชั่ววินาทีนั้นหนักอึ้งเสียจนแทบได้ยินเสียงหัวใจเต้นโครมคราม ระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่ลดลงจนแทบไร้ช่องว่าง ศิลากระชับข้อมือที่จับอยู่แน่นขึ้น ออกแรงดึงเพียงนิดเดียวร่างโปร่งของนายแบบคนดังก็เสียหลักล้มลงมาปะทะกับแผงอกกว้างบนโซฟาอย่างจัง รวินทร์อุทานเบา ๆ ด้วยความตกใจ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อพบว่าตัวเองกำลังคร่อมทับอยู่บนตักแกร่ง โดยมีมือหนาข้างหนึ่งโอบรั้งเอวสอบของเขาไว้มั่นเพื่อไม่ให้ร่วงหล่น กลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้ชายสายลุยปะปนกับกลิ่นบุหรี่จาง ๆ และความเย็นจากเครื่องปรับอากาศโอบล้อมรอบตัวรวินทร์ไว้ในเสี้ยววินาที หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับรัวเร็วขึ้นอย่างไร้เหตุผล รวินทร์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ทว่าริมฝีปากยังคงฝืนยกยิ้มท้าทาย ทั้งที่ใบหน้าเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อโดยไม่รู้ตัว "นี่... คิดจะปล้ำฉันเหรอคะ คุณบอดี้การ์ด" รวินทร์กระซิบเสียงพร่า พยายามรักษามามาดเย่อหยิ่ง ทว่าแววตาไหววูบกลับทรยศคำพูดสิ้นเชิง "ถ้าผมจะทำจริง ๆ คุณคงไม่มีโอกาสได้มานั่งเถียงผมอยู่ตรงนี้หรอกครับ" ศิลาตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำชิดริมหู ลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดต้นคอทำเอารวินทร์ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง ความเย่อหยิ่งและเล่ห์กลยั่วยวนที่เคยมีมลายหายไปชั่วขณะ แทนที่ด้วยความตื่นตระหนกเร้าใจที่ก่อตัวขึ้นในอก ดวงตาคมปลาบของศิลาไม่ได้มองที่ดวงตาของเขาอีกต่อไป แต่ทอดมองลงมาที่ริมฝีปากอิ่มที่ยังคงขยับเถียงไม่หยุด รังสีความดุดันและเย้ายวนแผ่ซ่านออกมาจากตัวบอดี้การ์ดหนุ่มจนรวินทร์รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเล่นกับไฟกองโตที่พร้อมจะแผดเผาให้มอดไหม้ นิ้วเรียวที่เคยซุกซนถูกตรึงไว้กับอกเสื้อของอีกฝ่าย ศิลาขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน ความเงียบงันระหว่างเขาทั้งสองเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตรายที่รุนแรงเสียจนรวินทร์เผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ *กริ๊ก... แอ๊ด—* เสียงปลดล็อกรหัสประตูหน้าห้องดังขึ้นแทรกกลางความเงียบงัน ตามมาด้วยบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหัน พร้อมกับร่างของบุคคลที่สามก้าวเข้ามาพร้อมปืนพกเก็บเสียงในมือและรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก "ขอโทษทีที่ขัดจังหวะความสวีต... แต่ดูเหมือนปาร์ตี้ส่วนตัวของพวกคุณจะจบลงแค่นี้แล้วล่ะครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความระทึกใจและเคมีร้อนแรงนี้ร่วมกันนะคะ
สารจากนักเขียน (แบล็กเวลเวต)
ดูโปรไฟล์ →

"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง เซฟเฮาส์อันตรายกับนายบอดี้การ์ดปากจัด นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"

ความคิดเห็น (0)

ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์

ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้

เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!

บ่มเพาะไข่ไดโนเสาร์60%