รอยยิ้มที่เปลี่ยนไป

“ถ้ามึงยังไม่หยุดพ่นคำพูดดูถูกออกมาอีกล่ะก็ กูก็ไม่รับประกันนะว่าปืนในมือมันจะลั่นใส่เท้าใครเข้า” เสียงทุ้มต่ำของศิลาเย็นเยียบพอๆ กับปลายกระบอกปืนที่จ่อเข้าที่ขมับของชายชุดดำที่บุกเข้ามาในเซฟเฮาส์ชั้นบน รวินทร์ที่ยืนหลบอยู่หลังโซฟาหนังตัวหนาไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัวเหมือนทุกครั้ง มือเรียวสวยที่เคยใช้จับแก้วไวน์ราคาแพง บัดนี้กระชับมีดพกขนาดเล็กไว้แน่นจนนิ้วซีดขาว รวินทร์พ่นลมหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะแสยะยิ้มที่มุมปาก “ใจเย็นหน่อยคุณบอดี้การ์ด... ถ้าเขาสองคนนี้ตายไป เราก็ขาดเบาะแสเรื่องกวินไปสิ” ศิลาตวัดสายตาดุดันกลับมามอง “ถอยไปรวินทร์ นี่ไม่ใช่หน้าที่ของนาย” “หน้าที่เหรอ?” รวินทร์ก้าวออกมาจากเงามืด นัยน์ตาคู่สวยที่เคยแพรวพราวด้วยจริตเจ้าสำราญบัดนี้กลับฉายแววเด็ดเดี่ยว “หน้าที่ของฉันคือการรอดชีวิต และถ้าต้องแลกด้วยการที่นายเลือดตกยางออก ฉันไม่ยอมหรอกนะ” ศิลาชะงักไปครู่หนึ่ง กลิ่นอายของความเดือดพล่านในอากาศดูจะลดลงทันทีเมื่อร่างสูงจ้องลึกลงไปในดวงตาของนายแบบหนุ่ม เขาพบว่าแววตาที่รวินทร์ใช้มองเขามันไม่ใช่ความฉาบฉวยเหมือนวันวาน แต่มันคือความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกที่แสนร้ายกาจ เพล้ง! กระจกหน้าต่างแตกกระจายพร้อมกับเสียงปืนที่ดังลั่นจากด้านนอก ศิลารีบคว้าเอวสอบของรวินทร์แล้วกดลงกับพื้นทันที ร่างกายกำยำของบอดี้การ์ดทาบทับปกป้องนายจ้างไว้ใต้ร่างอย่างแน่นหนา กลิ่นสบู่จางๆ ปนกลิ่นดินปืนที่ติดอยู่บนตัวศิลาทำให้หัวใจของรวินทร์เต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก “เจ็บตรงไหนไหม” ศิลาถาม เสียงนั้นห้วนสั้นแต่แฝงด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด รวินทร์ไม่ได้ตอบ เขาเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าที่เปื้อนฝุ่นของอีกฝ่าย ระยะห่างระหว่างกันน้อยเสียจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่หอบถี่ ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะป้องกันตัวของเขาพังทลายลงในวินาทีนั้น มือเรียวเลื่อนขึ้นสัมผัสสันกรามของศิลาอย่างแผ่วเบา รอยยิ้มที่เคยยั่วยวนกลับกลายเป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนและจริงใจอย่างที่คนตรงหน้าไม่เคยเห็นมาก่อน “ฉันไม่เป็นไร... ศิลา ขอบคุณนะที่ปกป้องฉัน” ศิลาขมวดคิ้วแน่น มือหนาคว้าข้อมือรวินทร์ไว้ “อย่าทำหน้าแบบนั้น...” “ทำไมล่ะ?” “มันทำให้กู... อยากทำอะไรที่มันไม่สมควรทำ” ศิลาพึมพำ ก่อนจะประทับจูบหนักหน่วงลงบนริมฝีปากที่กำลังสั่นระริกของคนใต้ร่าง มันไม่ใช่จูบที่เต็มไปด้วยการหยอกล้อเหมือนทุกครั้ง แต่มันคือการแลกเปลี่ยนความรู้สึกที่อัดอั้นมานาน ความดิบเถื่อนถูกหลอมรวมด้วยความลุ่มลึกที่รวินทร์เองก็ไม่คิดว่าจะได้สัมผัสจากผู้ชายสายซึนคนนี้ รวินทร์จูบตอบอย่างดูดดื่ม เขารู้สึกว่าหัวใจของเขาที่เคยเต้นเป็นจังหวะแห่งการเอาตัวรอด บัดนี้กำลังเต้นไปพร้อมกับผู้ชายที่เขาเคยหมั่นไส้ที่สุดในโลก ทว่า... ช่วงเวลาที่แสนหวานกลับถูกขัดจังหวะด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังขึ้นบริเวณโถงทางเดินด้านนอก ประตูบานใหญ่ถูกเตะผางเข้ามาด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับร่างของชายชุดดำอีกนับสิบที่กรูเข้ามา แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือชายร่างสูงใหญ่ที่เดินตามหลังมาติดๆ กวินยืนกอดอกพร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมในมือถือรีโมทบางอย่างไว้ “ซีนรักหวานชื่นน่ะ จบลงตรงนี้แล้วล่ะครับคุณรวินทร์” กวินหัวเราะร่วน “เซฟเฮาส์หลังนี้มีระเบิดเวลาติดตั้งไว้ทุกจุด... และดูเหมือนว่าอีกไม่ถึงหนึ่งนาทีข้างหน้า มันคงจะกลายเป็นที่ฝังศพของพวกมึงสองคน!” ศิลารีบลุกขึ้นคว้าตัวรวินทร์ให้วิ่งไปที่ทางออกฉุกเฉิน แต่ทว่าเส้นทางนั้นกลับถูกปิดตายด้วยระบบรักษาความปลอดภัยที่ถูกแฮกไปแล้ว ทั้งสองยืนจ้องหน้ากัน ท่ามกลางความเงียบที่กดดันและเสียงติ๊กของนาฬิกานับถอยหลังที่ดังสะท้อนอยู่ในผนังห้อง “ศิลา...” รวินทร์เรียกชื่อเขา เสียงสั่นเครือแต่แววตายังคงแน่วแน่ “ถ้าต้องจบแบบนี้... ฉันก็ดีใจนะที่ได้อยู่กับนาย” ศิลาหยิบปืนขึ้นมาประทับบ่า เล็งไปที่แผงวงจรไฟฟ้าเหนือประตู “กูจะไม่ยอมให้มึงตายวันนี้ เพราะใจกู... มันอยู่ที่มึงไปแล้ว” เขาลั่นไกใส่แผงวงจรจนเกิดประกายไฟสว่างวาบ แต่แทนที่ประตูจะเปิดออก กลับมีเสียงเตือนภัยดังลั่นไปทั่วห้อง พร้อมกับหน้าจอที่แสดงภาพถ่ายของใครบางคนที่ทั้งคู่รู้จักดีปรากฏขึ้นมาบนจอทีวี... ความหวังที่กำลังก่อตัวถูกทำลายลงในพริบตา เมื่อรวินทร์เห็นใบหน้าของคนในภาพถ่ายนั้น มือของเขาหลุดร่วงจากแขนของศิลาทันที “นั่นมัน... แม่ของฉัน?” แบล็กเวลเวตหวังว่ารี้ดจะลุ้นไปกับความเดือดและปมปริศนาที่ค่อยๆ เผยออกมาในตอนนี้กันนะคะ แล้วเจอกันตอนหน้าค่ะ!