รอยร้าวในเงามืด

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับกลิ่นไอฝนจาง ๆ ลอยอวลอยู่ในห้องรับแขกของเพนต์เฮาส์หรูชั้นบนสุด ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับเย็นเยียบราکتขั้วโลก เมื่อศิลายืนกอดอกพิงกรอบหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทอดมองลงไปยังท้องถนนเบื้องล่างที่สายฝนเพิ่งซาลง ถนนเส้นนั้นว่างเปล่า แต่สัญชาตญาณดิบของอดีตทหารหน่วยรบพิเศษบอกเขาชัดเจนว่า... มีบางอย่างผิดปกติ "มองอะไรอยู่คะคุณบอดี้การ์ด หรือว่าหลงเสน่ห์วิวกรุงเทพฯ ยามค่ำคืนเข้าแล้ว?" เสียงทุ้มหวานเจือความยวนเย้าดังขึ้นพร้อมกับร่างโปร่งในชุดคลุมอาบน้ำผ้าไหมเนื้อนุ่มที่เดินเข้ามาใกล้ รวินทร์ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังแท้ ไขว่ห้างอย่างไม่ี่อส y แววตาพราวระยับเต็มไปด้วยความท้าทายที่มักจะทำให้เส้นประสาทในสมองของศิลาตึงเปรี๊ยะได้เสมอ "ผมไม่ได้ว่างพอกล่าวสุนทรีย์กับวิวหรอกครับ... เอ๊ย... หรอกค่ะ" ศิลาเผลอขบกรามแน่นเมื่อเกือบหลุดปากพูดสำนวนผู้ชายออกมา รีบปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบ "ผมกำลังมองหามือปืนที่กำลังเล็งเป้ามาที่คุณต่างหาก รวินทร์" รวินทร์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเซ็กซี่แต่บาดลึก เขาขยับตัวเข้าใกล้รินกาแฟใส่ถ้วยด้วยท่าทางอ้อยอิ่ง "พูดจาน่ากลัวชะมัด ใครจะกล้ามาลอบยิงฉันบนตึกสูงระบบความปลอดภัยแน่นหนาขนาดนี้... หรือว่าคุณกลัวว่าฉันจะโดนเก็บแล้วไม่มีคนให้แกล้งคะ?" "หลงตัวเองไม่เปลี่ยน" ศิลาแค่นเสียงลอดไรฟัน เขาส้าวเท้ายาว ๆ เข้ามาประชิดโซฟา ก้มตัวลงใช้มือข้างหนึ่งค้ำพนักพิงเหนือศีรษะของนายแบบหนุ่ม บังคับให้อีกฝ่ายต้องแหงนเงยขึ้นสบตา ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ "จำสัญญาที่เราตกลงกันไว้ไม่ได้หรือไง? ชีวิตคุณตอนนี้อยู่ในการดูแลของผม ห้ามออกนอกลู่นอกทาง และที่สำคัญ... เลิกทำตัวเป็นเป้านิ่งให้อีกฝ่ายตามรอยสักที" รวินทร์ไม่แม้แต่จะหลบสายตา รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปาก เรียวลิ้นเล็กแตะริมฝีปากตัวเองเบา ๆ อย่างจงใจยั่วเย้า "ถ้าฉันไม่ออกนอกลู่นอกทาง แล้วคุณจะได้มีข้ออ้างมาประชิดตัวฉันแบบนี้เหรอคะ... ศิลา?" หัวใจของบอดี้การ์ดหนุ่มกระตุกวูบอย่างแรง เคมีที่พวยพุ่งระหว่างกันมันร้อนแรงเสียจนแอร์ในห้องแทบไร้ความหมาย ศิลาจ้องมองริมฝีปากที่ขยับพูดเจื้อยแจ้วด้วยความรู้สึกที่ตีรวน ทั้งอยากจะดุให้เข็ดหลาบและอยากจะ... ปิดปากช่างเจรจานั่นด้วยวิธีของตัวเอง แต่ก่อนที่บรรยากาศจะเลยเถิดไปมากกว่านั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยเบา ๆ จากระบบเซนเซอร์ที่ระเบียงด้านนอกก็ดังขึ้น ฉับพลัน รอยยิ้มเย้ายวนบนใบหน้าของรวินทร์ก็แข็งค้าง ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความหวาดกลัวที่ถูกซ่อนไว้ใต้ท่าทีเจ้าสำราญหลุด뢰ลอดออกมาให้เห็นเพียงเสี้ยววินาที ศิลาผละออกจากร่างบางทันที ความเป็นมืออาชีพกลับเข้าครอบงำในพริบตา เขาดึงรวินทร์ให้ลุกขึ้นแล้วดันไปหลบหลังเสาปูนหนาทึบ พร้อมกับชักอาวุธปืนพกเก็บเสียงออกจากซองพกใต้ร่มผ้าอย่างคล่องแคล่ว "ซ่อนอยู่ตรงนี้ ห้ามส่งเสียงเด็ดขาด" ศิลาสั่งเสียงเข้ม แววตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้อง ความเงียบงันเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นโครมคราม *กริ๊ก...* เสียงโลหะกระทบกันเบามากดังมาจากระเบียงด้านนอกห้องนอน ซึ่งเป็นจุดอับสายตา ศิลากลั้นหายใจ ขยับเท้าก้าวไปตามเงาของเฟอร์นิเจอร์อย่างเงียบเชียบราวก้าวของแมวป่า มือข้างหนึ่งกระชับปืนแน่น นิ้วชี้ทาบบนโครงปืนพร้อมยิงทุกเมื่อ ทว่า เมื่อเขาถีบประตูระเบียงเปิดออกและพุ่งตัวออกไปพร้อมเล็งเป้า... กลับพบเพียงความว่างเปล่า มีเพียง "บางสิ่ง" ถูกวางทิ้งไว้บนโต๊ะกระจกตัวเล็ก ศิลาขมวดคิ้วแน่น เดินเข้าไปใกล้ด้วยความระแวดระวัง บนโต๊ะนั้นมีซองเอกสารสีน้ำตาลวางอยู่ ข้าง ๆ กันคือกล่องดนตรีไขลานโบราณที่กำลังบรรเลงเพลงกล่อมเด็กหลอนหู เสียงดนตรีดัง ก๊องแก๊ง ในความเงียบสงัด มันชวนขนลุกเกรียว รวินทร์เดินตามออกมาจากมุมห้อง สายตาเหลือบไปเห็นซองเอกสารบนโต๊ะ สีหน้าของนายแบบหนุ่มซีดเผือกจนแทบไร้สีเลือด มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อยื่นออกไปหยิบมันขึ้นมา "มัน... มาได้ยังไง" รวินทร์พึมพำเสียงสั่น ความมั่นใจทั้งหมดก่อนหน้านี้มลายหาย ศิลาคว้าซองเอกสารนั้นมาเปิดดูเอง ข้างในมีรูปถ่ายโพลารอยด์หลายใบ ทุกใบคือภาพของรวินทร์ในมุมเผลอขณะอยู่ในเพนต์เฮาส์แห่งนี้เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน และภาพสุดท้าย... คือภาพใบหน้าของศิลาเองที่ยืนอยู่หน้ากระจกเมื่อคืนนี้ หมายความว่า... มีคนแอบถ่ายพวกเขามาตลอด และมันรู้ทุกความเคลื่อนไหวในเซฟเฮาส์ที่ควรจะปลอดภัยที่สุด ศิลาหันขวับไปมองรวินทร์ แววตาเต็มไปด้วยคำถามที่คาดคั้น "คุณปิดบังอะไรผมอยู่ รวินทร์? นี่ไม่ใช่แค่เรื่องมาเฟียตามทวงหนี้หรือขู่กรรโชกธรรมดาแล้ว คน ๆ นี้... รู้จักแม้กระทั่งจุดบอดของระบบรักษาความปลอดภัยที่เราเพิ่งเซ็ตอัพเมื่อวาน" รวินทร์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ดวงตาที่เคยพราวระยับตอนนี้ไหวระริก เขาเม้มริมฝีปากแน่นราวกับชั่งใจว่าจะพูดความจริงดีหรือไม่ "ฉัน..." รวินทร์อ้าปากจะเอ่ยบางอย่าง ดวงตาคู่นั้นฉายแววความลับดำมืดที่ถูกเก็บงำมานาน แต่ทว่า... ก่อนที่คำสารภาพนั้นจะหลุดออกจากริมฝีปากของนายแบบหนุ่ม *ปัง!* เสียงกระสุนปืนนัดหนึ่งเจาะทะลุกระจกหน้าต่างห้องรับแขกแตกกระจายเสียงดังสนั่น เศษกระจกนับร้อยชิ้นร่วงกราวลงพื้น พร้อม ๆ กับที่ไฟทั้งห้องดับวูบลงสนิทในเสี้ยววินาทีเดียว! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและอินไปกับความระทึกขวัญนี้นะคะ