รอยร้าวในใจที่เริ่มประสาน

กลิ่นอายโสมภูเขาสิบปีที่เคี่ยวจนงวดจนส่งกลิ่นหอมอบอวลผสมผสานกับกลิ่นอายจางๆ ของสนหมึกในห้องหนังสือหลวง ทำให้บรรยากาศยามราตรีในเรือนพักส่วนตัวของท่านอ๋องดูเงียบสงบผิดปกติ มู่หว่านชิงก้มหน้าลงเล็กน้อย ปลายนิ้วเรียวดั่งลำเทียนประคองถ้วยกระเบื้องเคลือบสีฟ้าครามลายคราม บรรจงใช้เข็มเงินเล่มบางเฉียบจุ่มลงไปในน้ำยาบรรเทาพิษโลหิตที่นางเพิ่งปรุงขึ้นสดๆ สายตาดอกท้อคู่นั้นกวาดมองคราบสีดำที่ค่อยๆ จางลงบนปลายเข็มเงินอย่างใช้ความคิด "พิษกู่เหมันต์ในร่างของท่าน หากปล่อยไว้ผ่านพ้นคืนเดือนมืดนี้ไปอีกครา แม้แต่เทวดาเซียนโอสถจากเขาคุนหลุนก็คงไม่อาจยื้อลมหายใจของท่านไว้ได้แล้วเพค่ะ" นามิ้วของนางขยับเล็กน้อย น้ำเสียงราบเรียบแต่กลับแฝงความจริงจังที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ เซียวจ้านที่นั่งอยู่หลังโต๊ะไม้จันทน์แดงเงยหน้าขึ้น ดวงเนตรคมกริบดั่งเหยี่ยวทะเลทรายทอดมองสตรีตรงหน้า นัยน์ตาคู่นั้นไม่ได้มีความหวาดกลัวต่อความตายแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับทอประกายลุ่มลึกยากหยั่งถึงยามที่จดจ้องมองใบหน้าเนียนละเอียดที่อาบไล้ด้วยแสงตะเกียงสีนวล "เจ้ากังวลเรื่องชีวิตของข้า... หรือกังวลว่าหากข้าตายไปแล้ว เจ้าจะไร้ซึ่งเกราะคุ้มภัยในจวนอ๋องแห่งนี้กันแน่ หว่านชิง" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างเย้าหยแหย่ ทว่าแววตากลับว่างเปล่าจนน่าใจหาย เขารู้ดีว่าพิษในกายตนคือเครื่องพันธนาการชั้นดี และรู้ดีเช่นกันว่าสตรีผู้นี้มีความแค้นฝังหุ่นกับใครบ้างในราชสำนัก มู่หว่านชิงแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ นางวางถ้วยยาลงบนโต๊ะกระแทกเบาๆ จนของเหลวสีเขียวมรกตกระฉอกออกมาเล็กน้อย นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ ไม่มีทีท่าหลบเลี่ยงความดุดันทรงอำนาจนั้นแม้แต่น้อย "ท่านอ๋องทรงประเมินข้าต่ำไปแล้วกระมัง ต่อให้ไม่มีท่านเป็นเกราะคุ้มภัย มู่หว่านชิงผู้นี้ก็มีวิธีเอาตัวรอดในวังหลวงหรือแม้แต่ในใต้หล้าด้วยสองมือคู่นี้อยู่ดี ที่ข้าต้องมานั่งเคี่ยวหยาดโอสถขมปี๋นี่ให้ท่าน ก็เพราะไม่อยากเห็นคนโง่เขลาที่แบกรับภาระแคว้นฉินไว้บนบ่าต้องมาตายเพราะพิษกากเดนจากพวกสุนัขลอบกัดต่างหากเล่าเพค่ะ!" คำพูดวาจาเผ็ดร้อนและจริงใจในคราเดียวกันทำเอาเซียวจ้านชะงักไปชั่วขณะ ภายในอกด้านซ้ายที่เคยด้านชาและเย็นเยียบมาหลายปี ราวกับถูกกระแสความอบอุ่นบางเบาแผ่ซ่านเข้ามาสะกิด หัวใจที่เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอมาตลอดกลับกระตุกวูบอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน สตรีผู้นี้... ไม่เคยหวาดกลัวอำนาจของเขา ไม่เคยเสแสร้งแกล้งทำตัวอ่อนแอเพื่อเรียกร้องความสงสาร นางกล้าต่อปากต่อคำ กล้าชี้ข้อบกพร่อง และกล้าแม้กระทั่งยืนหยัดเคียงบ่าเคียงไหล่ในวันที่เขามืดแปดด้าน เซียวจ้านลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้ชุดคลุมผ้าไหมสีเข้มก้าวเข้ามาประชิดตัวนางทีละก้าว กลิ่นอายบุรุษเพศอันทรงพลังและกดดันแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวคล้ายจะเบาบางลง มู่หว่านชิงถอยหลังไปก้าวหนึ่งจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นตำรา ทว่าดวงตายังคงแข็งกร้าวไม่ยอมแพ้ "เจ้ากล้าดียังไงมาต่อว่าข้าเช่นนี้ หืม?" เซียวจ้านโน้มตัวลงมา ใบหน้าหล่อเหลาคมคายอยู่ห่างจากนางเพียงแค่ลมหายใจกั้น ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตานาง ราวกับต้องการค้นหาความจริงบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ก้นบึ้งหัวใจ "ข้าพูดความจริงเพค่ะ ท่านอ๋องผู้เก่งกล้าสามารถปราบกบฏนับแสนด้วยกระบี่เดียว แต่กลับปล่อยให้พิษร้ายกัดกินร่างกายเพียงเพราะความดื้อรั้น ไม่ยอมดื่มยาตรงเวลา..." มู่หว่านชิงเอ่ยเสียงแผ่วลงโดยไม่รู้ตัว เมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของบุรุษตรงหน้าเอื้อมขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มของนางออกอย่างแผ่วเบาและทะนุถนอม สัมผัสนั้น... อ่อนโยนจนน่าประหลาด ความใกล้ชิดที่แนบแน่นจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน ทำให้กำแพงน้ำแข็งที่ทั้งคู่สร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองเริ่มปริร้าวทีละน้อย มู่หว่านชิงพลันรู้สึกว่าใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ นางเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อหลบสายตาคู่นั้น ทว่าคางเรียวกลับถูกปลายนิ้วแข็งแกร่งเชยขึ้นมาเบาๆ "ข้าไม่ได้ดื้อรั้นกับทุกคน..." เสียงทุ้มของเซียวจ้านพร่าเลือนลง แววตาดุดันแปรเปลี่ยนเป็นความลึกล้ำอ่อนโยนที่แทบจะละลายใจคนฟัง "มีเพียงเจ้า... คนเดียวเท่านั้นที่ทำให้ข้าอยากมีชีวิตอยู่ต่อ เพื่อดูว่าในท้ายที่สุดแล้ว ฮูหยินเอกที่ขอหย่าผู้นี้ จะสามารถพาข้าพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้อย่างที่ปากว่าไว้จริงหรือไม่" หัวใจของมู่หว่านชิงกระตุกไหวอย่างรุนแรง นางเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกแปลกประหลาดที่เรียกว่า 'ความเข้าใจ' และ 'ความไว้วางใจ' กำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบท่ามกลางเกมการเมืองอันโหดร้าย ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะลึกซึ้งเกินกว่าจะควบคุม เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวก็ทำลายความเงียบงันลงทันที! "ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เสียงขององครักษ์เอกดังลอดเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "กองกำลังรักษาพระองค์จากในวังหลวงบุกมาปิดล้อมจวนอ๋องแล้วพ่ะย่ะค่ะ! พร้อมกับ... ราชโองการด่วนจากฮ่องเต้!" เซียวจ้านชักสีหน้ากลับสู่ความเยือกเย็นดุร้ายในพริบตาเดียว แววตาที่เพิ่งมีความอ่อนโยนเมื่อครู่กลับมาคมกริบดั่งใบมีด เขาก้มลงมองมู่หว่านชิงแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด "รอข้าอยู่ที่นี่..." ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและตื่นเต้นไปกับกลยุทธ์และการชิงไหวชิงพริบในบทนี้นะคะ!