โอสถถวายพระพักตร์

กลิ่นกำยานไม้กฤษณาที่อบอวลอยู่ภายในตำหนักฉือหนิงนั้น หนาแน่นเสียจนเกือบจะกลายเป็นกรงขังที่มองไม่เห็น ผู้คนต่างหมอบกราบอยู่กับพื้น ราวกับเกรงว่าเสียงลมหายใจของตนจะไปรบกวนจังหวะการหอบหายใจอันแผ่วเบาของสตรีผู้ทรงอำนาจที่สุดในแคว้นฉิน “ถอยออกไปให้หมด... ข้าไม่อยากเห็นหน้าหมอหลวงพวกนี้อีก!” สุรเสียงแหบพร่าของไทเฮาดังขึ้นจากหลังม่านโปร่งสีเหลืองทอง มู่หว่านชิงในชุดอาภรณ์สีเรียบง่ายแต่ทว่าสง่างาม นั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าม่านนั้นด้วยท่วงท่าที่มั่นคง ดวงตาคู่สวยสบประสานกับแววตาระแวดระวังของขันทีคนสนิทที่จ้องมองมาอย่างไม่วางใจ มู่หว่านชิงไม่ได้รีบร้อน นางค่อยๆ วางกล่องไม้บรรจุอุปกรณ์ลงบนพื้นเสียงเบากริบ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่กังวานก้อง “หมอหลวงรักษาโรคที่มองเห็น แต่บางครั้ง อาการประชวรที่เรื้อรัง อาจเกิดจากสิ่งที่มองไม่เห็นและกลิ่นที่ชินชาจนเกินไปเพคะ” “เจ้า... ช่างกล้านัก” ไทเฮาแค่นหัวเราะ เสียงไอแห้งๆ ตามมาทันที “ฮูหยินของท่านอ๋องจ้านสินะ? คิดว่าตัวเองเป็นหมอเทวดาหรืออย่างไร ถึงกล้ามาเสนอหน้าในที่แห่งนี้” มู่หว่านชิงไม่สะทกสะท้าน นางหยิบขวดแก้วเล็กๆ ที่บรรจุสารสกัดจากพืชสมุนไพรที่นางปรุงขึ้นเองออกมา กลิ่นหอมเย็นสดชื่นโชยแทรกกลิ่นกำยานจนคนในห้องต้องชะงัก “หม่อมฉันมิใช่หมอเทวดา แต่หม่อมฉันเป็นผู้ที่ห่วงใยในพระพลานามัยของไทเฮาจากใจจริง หากสิ่งที่หม่อมฉันจะทำต่อไปนี้มิอาจช่วยให้พระองค์บรรเทาทุกข์ได้ หม่อมฉันยินดีให้พระองค์ลงอาญาด้วยศีรษะของหม่อมฉันเองเพคะ” ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วห้องโถง มู่หว่านชิงค่อยๆ ขยับตัวเข้าไปใกล้ม่านกั้นมากขึ้น นางสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากการประชวรของไทเฮา นี่มิใช่โรคประหลาด แต่มันคือการสะสมของพิษอ่อนๆ จากเครื่องหอมที่ปนเปื้อนด้วยว่านถอนรากในระยะยาว มู่หว่านชิงดึงเข็มเงินออกมาจากห่อผ้า แววตาของนางเปลี่ยนเป็นเฉียบคมเหมือนกุนซือในสนามรบ “ขอประทานอนุญาตเพคะ” นางไม่ต้องรอคำอนุญาต มือเรียวบางเคลื่อนไหวรวดเร็วและแม่นยำ ฝังเข็มลงบนจุดชีพจรสำคัญเพื่อเปิดทางเดินหายใจ ก่อนจะใช้สมุนไพรสกัดที่นางเตรียมมาป้ายลงบนข้อมือของไทเฮา สลับกับการใช้นิ้วนวดคลึงจังหวะการไหลเวียนโลหิตตามหลักการแพทย์แผนปัจจุบันที่ผสานเข้ากับศาสตร์กดจุดโบราณ เวลาผ่านไปชั่วอึดใจ จากเสียงหอบหายใจที่ติดขัด ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นจังหวะที่สม่ำเสมอขึ้น ไทเฮาที่เคยอ่อนแรงเริ่มขยับพระหัตถ์ได้ดั่งใจ ความเย็นสบายที่ไหลเวียนผ่านกระแสเลือดทำให้พระนางเบิกพระเนตรกว้างขึ้นหลังม่านนั้น “เจ้า... ทำได้อย่างไร” “ความลับมิใช่เรื่องปาฏิหาริย์ แต่เป็นเรื่องของความเข้าใจในตัวยาเพคะ” มู่หว่านชิงเก็บเข็มอย่างใจเย็น “ตำหนักนี้อบอวลด้วยกำยานชนิดพิเศษที่ช่วยให้หลับสบายก็จริง แต่หากจุดนานเกินไปโดยไม่มีการระบายอากาศที่เหมาะสม จะกลายเป็นการสะสมสารพิษที่ทำลายระบบประสาท หม่อมฉันเพียงแค่ปรับสมดุลและกระตุ้นให้ร่างกายขับพิษออกมาตามธรรมชาติเท่านั้นเพคะ” ไทเฮาทรงเปิดม่านออกช้าๆ เผยให้เห็นพระพักตร์ที่เริ่มกลับมามีเลือดฝาด พระเนตรคมกริบจ้องมองสตรีตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์ “เจ้ามีความรู้ที่ต่างจากหมอหลวงทั่วไปนัก ความรู้พวกนี้... ใครเป็นคนสอนเจ้า?” มู่หว่านชิงยิ้มบางๆ “ความรู้ของหม่อมฉันมีไว้เพื่อรักษาชีวิตคนสำคัญของแผ่นดิน ไม่ใช่เพื่อชิงดีชิงเด่นในเรือนหลังเพคะ” ท่ามกลางบรรยากาศที่เปลี่ยนจากความตึงเครียดเป็นความชื่นชม แววตาของไทเฮาเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ความระแวงถูกแทนที่ด้วยความพึงพอใจ ทว่าก่อนที่มู่หว่านชิงจะได้ทูลลา ขันทีคนสนิทก็รีบวิ่งเข้ามาคุกเข่าด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “ทูลไทเฮา! ท่านอ๋องจ้าน... ท่านอ๋องจ้านถูกทูลฟ้องกลางท้องพระโรงว่าแอบซ่องสุมอาวุธและลอบติดต่อกับชายแดนเหนือ ฮ่องเต้กำลังจะส่งราชองครักษ์ไปล้อมจวนอ๋องพ่ะย่ะค่ะ!” มู่หว่านชิงชะงักไปเล็กน้อย แต่ภายในใจของนางกลับนิ่งสงบดั่งผิวน้ำที่ไร้คลื่น นางหันกลับมามองไทเฮาที่ยังคงถือถ้วยยาที่นางเพิ่งถวายไว้ในพระหัตถ์แน่น “ไทเฮาเพคะ... ในเมื่อพระองค์ทรงเห็นแล้วว่าหม่อมฉันรักษาพระองค์ได้ หม่อมฉันก็ขอใช้โอกาสนี้ขอพระราชทาน ‘ป้ายอาญาสิทธิ์’ เพื่อออกไปรับตัวท่านอ๋องกลับมาด้วยตนเอง” ไทเฮาทรงนิ่งอึ้ง ทรงหันมองมู่หว่านชิงสลับกับป้ายอาญาสิทธิ์ในมือข้างกาย ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักระหว่างอำนาจของฮ่องเต้กับชีวิตของท่านอ๋องที่นางเพิ่งช่วยชีวิตไว้ “เจ้ากล้าไปขัดขวางราชโองการหรือ?” มู่หว่านชิงโน้มตัวลงกราบจนหน้าผากแตะพื้นเสียงดัง “หม่อมฉันไม่ได้ไปขัดขวาง แต่หม่อมฉันไปเพื่อ ‘พิสูจน์ความจริง’ ในสิ่งที่ฮ่องเต้กำลังทรงเข้าใจผิด... และบางที พยานที่หม่อมฉันถืออยู่ในมือ อาจจะสำคัญกว่ากองทัพที่กำลังล้อมจวนอยู่ก็เป็นได้เพคะ” ในขณะที่มู่หว่านชิงกำลังจะเงยหน้าขึ้น สายตาของนางปะทะเข้ากับรอยยิ้มเยือกเย็นของลี่อินที่แอบยืนมองอยู่หลังเสาตำหนัก พร้อมกับจดหมายลับที่อีกฝ่ายส่งสัญญาณให้คนสนิทเร่งรีบมุ่งหน้าไปทางห้องเครื่อง... ดอกโบตั๋นพันปีขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ