เงาพ면ที่ซ่อนเร้น

กลิ่นอายจางๆ ของชาผู่เอ่อร์หมักบ่มปีเก่าบนโต๊ะไม้จันทน์หอมยังคงติดอยู่ที่ปลายลิ้น ทว่าบรรยากาศภายในรถม้าคันโตที่โยกโคลงตามจังหวะล้อบด เบื้องล่างถนนดินอัดแน่นกลับอัดแน่นไปด้วยความตึงเครียดชนิดที่แทบจะเชือดเฉือนผิวเนื้อ มู่หว่านชิงปรายตาขึ้นมองม่านไหมปักลายหงส์เหิรที่ถูกทิ้งชายลงมาปิดทึบ ปลายนิ้วเรียวสวยภายใต้แขนเสื้อกว้างเคาะเบาๆ เป็นจังหวะบนตักอย่างใช้ความคิด เหตุการณ์ในจวนสกุลเซียวเมื่อครู่ยังคงชัดเจนในความทรงจำ รอยยิ้มจอมปลอมของลี่อินที่ซ่อนความริษยาไว้ภายใต้คราบน้ำตา รวมถึงสายตาคมปลาบดั่งใบมีดที่ซ่อนเร้นความระแวงของฮ่องเต้ซึ่งส่งองครักษ์เงามาจับตาดูความเคลื่อนไหว... สตรีเช่นนางผู้กุมอนาคตของตนเองไว้ในกำมือย่อมรู้ดีว่า หมากตานี้ไม่มีทางเดินถอยหลัง "ฮูหยินเจ้าคะ... เหตุใดเส้นทางนี้จึงเงียบสงบผิดปกติเล่าเจ้าคะ" เสียงกระซิบสั่นเครือของสาวใช้คนสนิทดึงสติของนางให้กลับมาสู่ปัจจุบัน มู่หว่านชิงไม่ได้เอ่ยคำใด นางเพียงยกมือขึ้นห้ามปรามไม่ให้อีกฝ่ายขยับตัวลุ่มบ่าม ความเงียบสงบที่ผิดวิสัยยามพลบค่ำเช่นนี้ไม่เคยมีความหมายอื่นใด นอกจาก "ความตายที่กำลังคืบคลาน" *ฉับ!* เสียงแหวกอากาศแหลมคมดังขึ้นพร้อมกับแรงกระแทกมหาศาลที่สั่นสะเทือนทั้งคันรถม้า คมกระบี่อาบยาพิษสีม่วงเข้มทะลุผ่านผนังไม้สนฉวีเข้ามาเฉียดปลายเส้นผมของมู่หว่านชิงไปเพียงนิดเดียว กลิ่นฉุนกึกของยางไม้พิษคละคลุ้งขึ้นทันทีที่โลหะเย็นเฉียบปักลงบนเบาะรองนั่ง หากช้ากว่านี้เพียงเสี้ยวลมหายใจ ร่างของนางคงถูกเสียบทะลุเป็นไม้เสียบเนื้อไปแล้ว "มีมือสังหาร! คุ้มกันฮูหยิน!" เสียงตะโกนอย่างตกใจกลัวของพลขับด้านนอกขาดหายไปพร้อมกับเสียงของมีคมตัดผ่านเนื้อหนังและเสียงร่างร่วงหล่นกระแทกพื้นดิน มู่หว่านชิงไม่อาจรอให้ความช่วยเหลือมาถึง นางกัดฟันกรอด มือเรียวตวัดเปิดกล่องไม้สลักลายสมุนไพรพกพา หยิบเข็มเงินเคลือบยาชาความเข้มข้นสูงขึ้นมาถือไว้มั่น ดวงตาหงส์คู่สวยทอประกายเด็ดเดี่ยวอย่างไร้ความหวาดกลัว ในยุคปัจจุบันนางคือแพทย์สนามและกุนซือผู้ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน ต่อให้ไร้ซึ่งกำลังภายใน แต่วิชากายภาพและจุดตายบนร่างมนุษย์ นางแม่นยำยิ่งกว่าผู้ใด ม่านรถม้าถูกกระชากออกด้วยคมกระบี่อันดุดัน เผยให้เห็นเงาร่างในชุดดำสนิทปิดบังใบหน้า ปรากฏกายขึ้นราวกับภูตผีจากขุมนรก นัยน์ตาสีเลือดของมือสังหารไร้เงาจดจ้องมาที่นางราวกับเหยื่อในกรงเล็บ คมดาบชี้ตรงมาที่ลำคอระหงทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เอ่ยปาก "ตายเสียเถอะ ฮูหยินเอก!" ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ปลายดาบกำลังจะพุ่งเข้าปลิดชีพ ประกายไฟสีเงินยวงก็สว่างวาบขึ้นกลางความมืดมิดราวกับสายฟ้าฟาดจากสรวงสวรรค์! *เคร้ง!* เสียงโลหะปะทะกันดังสนั่นหวั่นไหวจนแก้วหูแทบแตก แรงลมมหาศาลจากการปะทะซัดเอาร่างของมือสังหารกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว เงาร่างสูงสง่าในชุดคลุมผ้าไหมปักลายมังกรห้ากรงเล็บสีดำสนิททาบทับด้วยไอสังหารเย็นเยียบปรากฏขึ้นยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้ารถม้า แผ่นหลังกว้างที่แฝงไว้ด้วยอำนาจล้นฟ้าและกลิ่นอายดุดันราวกับพญายม คุ้มครองร่างของนางไว้ราวกับกำแพงเหล็กที่ไม่มีวันทลาย "บังอาจนัก..." เสียงทุ้มต่ำที่ลอดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกเต็มไปด้วยความเยือกเย็นจนถึงกระดูกดำ เซียวจ้านกวาดสายตาดุจพญาอินทรีมองเหล่ามือสังหารเงาที่รายล้อม มือหนาตวัดกระบี่ประจำกายเพียงครั้งเดียว ไอสังหารรุนแรงก็แผ่ซ่านออกไปจนบรรยากาศรอบด้านลดฮวบลงราวกับฤดูเหมันต์มาเยือน ท่านอ๋องผู้กุมอำนาจกองทัพหาได้มีความปรานีต่อผู้ใดที่กล้าแตะต้อง "คนของตน" มือสังหารไร้เงาหน้าเปลี่ยนสีทันทีเมื่อรู้ว่าเป้าหมายมีผู้ปกป้องที่น่ากลัวที่สุดในแคว้นฉินอยู่เคียงข้าง พวกเขาพยายามจะถอยหนี แต่เซียวจ้านหาได้ปล่อยให้เหยื่อหลุดรอด เงาร่างของท่านอ๋องเคลื่อนไหวรวดเร็วดั่งภูตพราย เพียงพริบตาเดียว เลือดสีแดงฉานก็สาดกระเซ็นย้อมผืนหญ้าข้างทางโดยไม่มีแม้แต่เสียงร้องโหยหวน มู่หว่านชิงมองแผ่นหลังกว้างที่ชุ่มไปด้วยกลิ่นอายเลือดของสามีในนาม หัวใจที่เคยแข็งกระด้างและระแวดระวังมาตลอดกลับกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ นางไม่เคยคิดเลยว่า... ในยามที่ความตายอยู่ใกล้แค่เอื้อม บุรุษผู้เย็นชาและระแวงนางมาตลอดผู้นี้ จะเลือกมาปรากฏตัวในเวลาที่พอเหมาะพอเจาะราวกับคำนวณไว้แล้ว เซียวจ้านเก็บกระบี่เข้าฝักด้วยท่าทีเรียบเฉย ราวกับเมื่อครู่เขาเพียงแค่ปัดกวาดฝุ่นละออง ไม่ใช่การสังหารหมู่ เขาก้าวช้าๆ เข้ามาใกล้รถม้า ก่อนจะยื่นมือหนาที่มีรอยด้านจากการจับดาบมาตรงหน้ามู่หว่านชิง ดวงตาคมกริบคู่นั้นทอดมองนางด้วยความล้ำลึกที่ยากจะหยั่งถึง น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ทว่าทรงพลังจนสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจของสตรีผู้หยิ่งทะนง "เจ้ายังเก่งกาจไม่เปลี่ยน... แต่วันหลัง หากยังกล้าอาจหาญเดินทางโดยไม่บอกกล่าวข้าเช่นนี้อีก..." เซียวจ้านหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมไปด้วยความอันตรายและแววตาคลั่งรักที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความดุดันถูกเผยออกมาอย่างชัดเจน "...ข้าจะขังเจ้าไว้บนเตียงในห้องนอนของข้า จนกว่าเจ้าจะเดินเหินไม่ไหวเลยทีเดียว ฮูหยินของข้า" มู่หว่านชิงชะงักงัน ลมหายใจสะดุดกึกทันทีเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของเขาเอื้อมมาแตะที่ปลายคางเพื่อเชยขึ้นสบตา ทว่าในวินาทีที่หัวใจของนางกำลังจะเต้นระส่ำด้วยความสับสนและระaอ เสียงฝีเท้าม้าจำนวนมากนับร้อยก็ดังสนั่นกึกก้องมาจากเบื้องหลังทิศทางเมืองหลวง ธงประจำกองทัพหลวงสลักอักษร 'เซียว' โบกสะบัดท่ามกลางแสงคบเพลิงที่สว่างวาบทั่วท้องฟ้า พร้อมกับราชโองการลับสีทองอร่ามในมือของขันทีเฒ่าคนสนิทของฮ่องเต้ ที่ก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้าพวกเขาด้วยรอยยิ้มแปลกประหลาด "ท่านอ๋อง... พระบาททรงมีรับสั่งด่วน ให้ท่านนำตัวฮูหยินเอกเข้าเฝ้าท้องพระโรงกลางดึกคืนนี้ทันที โดยไม่อนุญาตให้ผลัดเปลี่ยนอาภรณ์..." ดอกโบตั๋นพันปีขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ