ชาถ้วยนั้นที่เจ้าเตรียมเอง

กลิ่นหอมกรุ่นของชาไป๋ฮ่าวอินเจินลอยอวลอยู่กลางห้องโถงใหญ่ ทว่าบรรยากาศกลับเย็นยะเยือกเสียจนราวกับน้ำในกาถูกแช่ไว้ด้วยเกล็ดน้ำแข็ง คำพูดทิ้งท้ายของมู่หว่านชิงยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของทุกคน เซียวจ้านมิได้เอ่ยคำใด ดวงเนตรคมกริบดั่งพญาอินทรีคู่นั้นกวาดมองผู้เป็นภรรยาด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่ในอาภรณ์สีดำปักดิ้นทองจนบ่าวไพร่ต่างพากันก้มหน้าชิดพื้น ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ทว่าในขณะเดียวกัน ความเงียบงันนี้ก็กลับบีบคั้นหัวใจจนแทบหยุดหายใจ ลี่อินหน้าถอดสี เม็ดเหงื่อกาฬผุดขึ้นตามไรผมงาม นางรีบฝืนแย้มยิ้มทั้งที่ริมฝีปากยังสั่นระริก พลางทรุดกายลงกราบแทบเท้าของท่านอ๋องด้วยท่าทางน่าเวทนา "ฮ... ฮูหยินเอกทรงตรัสสิ่งใดกันเพคะ... หม่อมฉันเป็นเพียงอนุตัวเล็กๆ จะกล้าอาจหาญถึงขั้นคิดปลิดชีพตนเอง หรือทำร้ายฮูหยินเอกได้อย่างไรเล่าเพคะ ท่านอ๋อง... โปรดให้ความเป็นธรรมแก่หม่อมฉันด้วยนะเพคะ" เสียงหวานหยดย้อยนั้นแฝงไว้ด้วยความบีบคั้น น้ำตาคลอเบ้าดั่งลูกสุนัขจนน่าสงสาร มู่หว่านชิงเพียงปรายตามองการแสดงงิ้วฉากใหญ่นั้นด้วยรอยยิ้มบางเบາ นางมิได้โกรธเกรี้ยว หรือแสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ท่วงท่าของฮูหยินเอกยังคงสง่างาม นิ่งสงบดั่งผิวน้ำในบึงลึก นางค่อยๆ ยกถ้วยชาเคลือบกระเบื้องลายครามขึ้นมาหมุนเล่นช้าๆ ก่อนจะวางลงบนโต๊ะไม้จันทน์เสียงดัง *กริ๊ก* เบาๆ แต่มันกลับดังก้องไปทั่วทั้งห้องโถง "เจ้าค่ะ... มิกล้า" มู่หว่านชิงทวนคำเสียงแผ่วเบา รอยยิ้มที่มุมปากช่างงดงามทว่ากลับเย็นเยียบเสียจนลี่อินรู้สึกเสียวสันหลังวาบ "หากมิกล้า ไฉนเลยชาถ้วยนี้ที่เจ้าต้มด้วยมือตนเอง และยกมาประเคนให้ข้าถึงเรือน จึงมี 'ผงไป๋หลาน' ผสมอยู่ถึงครึ่งช้อนเล่า" สิ้นคำพูดนั้น ทั่วทั้งห้องโถงก็พลันตกอยู่ในความเงียบงันยิ่งกว่าเดิม ผงไป๋หลาน! พิษร้ายแรงจากแดนใต้ ไร้สีไร้กลิ่น หากผู้ใดดื่มเข้าไปเพียงไม่กี่หยด อวัยวะภายในจะแหลกสลายและสิ้นใจภายในสามลมหายใจ เป็นยาพิษที่หาได้ยากยิ่งในจวนอ๋อง ทว่ากลับมาปรากฏอยู่ในถ้วยชาต้อนรับของอนุภรรยาผู้แสนเรียบร้อย! "ฮ... ฮูหยินเอกกล่าวหาลอยๆ เช่นนี้ หม่อมฉันรับไม่ได้นะเพคะ!" ลี่อินแผדเสียงร้องปฏิเสธทันควัน ใบหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด นางหันไปโม่ซบกับชายชุดของเซียวจ้าน "ท่านอ๋อง... ท่านพี่! โปรดเชื่อใจน้องเถอะนะเพคะ น้องรักท่านพี่สุดหัวใจ จะกล้าเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อทำลายจวนหลังนี้ได้อย่างไรกันเพคะ! นี่ต้องเป็นแผนการของฮูหยินเอกที่ต้องการกำจัดน้องแน่นอนเพคะ!" มู่หว่านชิงหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและเฉียบคม นางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง อาภรณ์ผ้าไหมปักลายดอกโบตั๋นพลิ้วไหวตามจังหวะการก้าวเดิน รัศมีของผู้มีอำนาจเหนือกว่าแผ่ออกมาจากร่างบอบบางอย่างน่าประหลาด นางก้าวเข้าไปใกล้ลี่อินที่กำลังหมอบกราบอยู่แทบเท้าของท่านอ๋อง ก่อนจะก้มลงหยิบถ้วยชาอุ่นๆ ที่ส่งกลิ่นกรุ่นขึ้นมาถือไว้ด้วยมือข้างหนึ่งอย่างไม่เกรงกลัว "เจ้าบอกว่านี่คือแผนการของข้าเช่นนั้นหรือ?" มู่หว่านชิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงไว้ด้วยอำนาจที่กดดันจนลี่อินแทบหายใจไม่ออก "ในเมื่อเจ้าบริสุทธิ์ใจถึงเพียงนี้ และยืนยันว่าชานี้ไม่มีพิษ... เช่นนั้น เพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจต่อหน้าท่านอ๋อง เจ้าก็ดื่มชาถ้วยนี้เสียสิเจ้าคะ" ตึง! ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางห้องโถง ลี่อินเบิกตากว้างจนแทบถลน ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน หัวใจของนางกระหน่ำรัวราวกับกลองศึก เม็ดเหงื่อเย็นเฉียบไหลรินอาบสองข้างแก้ม "ด... ดื่ม..." ลี่อินริมฝีปากสั่นระริก พูดไม่ออกบอกไม่ถูก นางจะดื่มได้อย่างไร ในเมื่อนางเป็นคนสั่งให้บ่าวแอบใส่ยาพิษนี้ลงไปเองกับมือ! หากนางดื่มลงไป มีหวังได้ไปยมโลกก่อนจะได้เห็นมู่หว่านชิงถูกขับไล่ออกจากจวนแน่! "ทำไมหรือเจ้าคะ?" มู่หว่านชิงโน้มตัวลงมาใกล้ ใบหน้างดงามปรากฏรอยยิ้มอ่อนโยน แต่ดวงตากลับคมกริบดั่งใบมีดที่พร้อมจะเชือดเฉือน "เมื่อครู่ยังบอกว่ารักท่านอ๋องนักหนา ยังบอกว่าบริสุทธิ์ใจนักหนา ไฉนตอนนี้จึงไม่กล้าแม้แต่จะจิบชาที่ตนเองต้มด้วยความตั้งใจเล่า หรือว่า... เจ้ารู้อยู่แล้วว่าในถ้วยนี้มีอะไร?" "หม... หม่อมฉัน..." ลี่อินหันไปมองหน้าเซียวจ้านด้วยความหวังว่าเขาจะช่วยเหลือ แต่วินาทีที่นางสบเข้ากับดวงเนตรมืดมนและเย็นชาคู่นั้น หัวใจของนางก็ร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เซียวจ้านยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้กราบประธาน ไม่ได้เอ่ยปากห้ามปราม หรือปกป้องอนุรักของตนแม้แต่ครึ่งคำ บุรุษผู้ขึ้นชื่อว่าโหดเหี้ยมและเด็ดขาดผู้นี้ กำลังปล่อยให้ฮูหยินเอกของเขาเล่นสนุกกับเหยื่อในกำมืออย่างใจเย็น... หรือพูดให้ถูกคือ เขาก กำลังรอดูว่าสตรีในอาภรณ์สีม่วงอ่อนผู้นี้ จะจัดการกับปัญหาตรงหน้าอย่างไร "ดื่มสิเจ้าคะ" มู่หว่านชิงยื่นถ้วยชาไปตรงหน้าลี่อิน บังคับให้ขอบถ้วยจ่อชิดริมฝีปากที่สั่นเทาของอีกฝ่าย น้ำเสียงของนางราบเรียบ เยือกเย็น และเด็ดเดี่ยว "หรือจะต้องให้บ่าวไพร่ช่วย 'ปรนนิบัติ' ให้เจ้าดื่มมันเข้าไปจนหมดถ้วย?" "มะ... ไม่... หม่อมฉันไม่ดื่ม! ท่านอ๋อง ช่วยหม่อมฉันด้วยเพคะ ท่านอ๋อง!" ลี่อินกรีดร้องสติหลุด นางพยายามจะปัดถ้วยชาในมือมู่หว่านชิงให้พ้นทาง แต่มู่หว่านชิงกลับไวوَกว่า นางใช้มืออีกข้างบีบกรามของลี่อินไว้แน่นด้วยแรงที่ไม่น่าเชื่อว่าจะมีอยู่ในสตรีร่างบาง ดวงตาของมู่หว่านชิงวาวโรจน์ขึ้นด้วยความดุดันที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความเรียบร้อย "ในเมื่อเจ้าเป็นคนเตรียมมันขึ้นมาเอง ก็สมควรเป็นเจ้า... ที่ต้องลิ้มรสชาติของมันด้วยตัวเองเจ้าค่ะ!" บรรยากาศในห้องโถงตึงเครียดถึงขีดสุด บ่าวไพร่ทั้งหมดต่างพากันหมอบกราบตัวสั่น ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ขณะที่ถ้วยชาเคลือบกระเบื้องในมือของฮูหยินเอกกำลังถูกขยับเข้าไปใกล้ริมฝีปากของอนุภรรยาผู้หวาดกลัวจนสติแตกทีละน้อย...ทีละน้อย... ทว่า ในวินาทีที่หยดน้ำชาสีใสกำลังจะสัมผัสกับริมฝีปากของลี่อินนั้นเอง *เพล้ง!* เสียงเศษกระเบื้องแตกกระจายดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับกระบี่เล่มยาวที่พุ่งแหวกอากาศปักลงบนพื้นไม้ระหว่างกลางของคนทั้งสองอย่างแม่นยำ! มู่หว่านชิงชะงักมือ นางหันไปมองผู้ที่ลงมือขัดจังหวะด้วยแววตานิ่งสงบ ขณะที่เซียวจ้านค่อยๆ ลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาใกล้ พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยขึ้นด้วยความเย็นชาบาดลึก "พอได้แล้ว..." เซียวจ้านกวาดสายตามองภรรยาของตนด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "ในเมื่อเจ้าอยากเล่นสนุกถึงเพียงนี้... เปิ่นหวางจะช่วยเป็น 'ผู้เล่น' ให้เจ้าเอง ว่าแต่... หากหว่านชิงเล่นแพ้ขึ้นมา เจ้าจะเอาอะไรมาเดิมพันล่ะ?" —————————— (พูดคุยกับรี้ดเดอร์จากใจ "ดอกโบตั๋นพันปี") ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับเกมการเมืองเรือนหลังนี้นะคะ!