ท่านอ๋องผู้เยชาดั่งน้ำแข็ง

กลิ่นอายของชาผู่เอ่อร์หมักบ่มข้ามปีลอยกรุ่นเคล้ากับกลิ่นควันธูปไม้จันทน์หอมละมุนในห้องโถงใหญ่ ทว่าบรรยากาศกลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก ปลายพู่กันขนหมาป่าในมือของมู่หว่านชิงชะงักค้างอยู่เหนือกระดาษเซวียนจื่อสีขาวบริสุทธิ์ เส้นสายหมึกสีดำขลับที่นางเพิ่งตวัดวาดลงไปนั้นคมกริบ ดุดัน และเปี่ยมด้วยพลังราวกับมังกรทะยาน นางไม่ได้เงยหน้าขึ้นทันทีที่ประตูไม้แกะสลักลวดลายวิจิตรถูกผลักเปิดออกด้วยแรงลมวูบใหญ่ ประสาทสัมผัสของแพทย์หญิงมือหนึ่งจากยุคปัจจุบันบอกนางได้ทันทีว่าผู้มาเยือนไม่ได้มาเพียงลำพัง ทว่ามาพร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ซ่านมาจากบุรุษผู้กุมอำนาจกองทัพพยัคฆ์ทมิฬ—เซียวจ้าน "หว่านชิง... ดูท่าทางฮูหยินเอกของเปิ่นหวางจะว่างงานจนถึงขั้นนำกระดาษราชสำนักมาละเลงเล่นกระนั้นหรือ?" สุ้มเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ก้องกังวานอยู่ในโถงกว้าง น้ำเสียงนั้นราบเรียบเย็นชาไร้คลื่นอารมณ์ ทว่ากลับเต็มไปด้วยการกดขี่ข่มเหงที่จงใจแผ่ขยายออกมา เซียวจ้านก้าวเข้ามาในห้องด้วยชุดคลุมยาวปักลายกิเลนสีเงินยวง อาภรณ์สีดำสนิทขับเน้นให้ร่างสูงสง่าดูน่าเกรงขามราพณาสูร ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทะเลทรายกวาดมองไปทั่วห้อง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างเพรียวระหงในชุดผ้าไหมปักลายดอกโบตั๋นสีขาวบริสุทธิ์ของภรรยาเอก นี่คือการพบกันอย่างเป็นทางการครั้งแรก... นับตั้งแต่ร่างนี้ฟื้นขึ้นมาพร้อมกับจิตวิญญาณอันเด็ดเดี่ยวและไร้ความหวาดกลัว มู่หว่านชิงค่อยๆ วางพู่กันลงในแท่นหินฝนหมึกอย่างเชื่องช้า นางมิได้รีบร้อนลุกขึ้นทำความเคารพตามธรรมเนียมปฏิบัติของสตรีในห้องหอ ท่วงท่าของนางสง่างามเยือกเย็นดั่งกิ่งเหมันต์ในฤดูหนาว ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับสามีในนามผู้ไม่เคยชายตามองนางเลยสักครั้งนับตั้งแต่ตบแต่งเข้าจวน ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววระยับราวกับดวงดาวในคืนเดือนมืด มุมปากบางประดับรอยยิ้มบางเบาที่อ่านไม่ออก "ท่านอ๋องทรงงานหนักนอกค่ายทหาร เหตุใดจึงมีเวลาว่างมาเยี่ยมเยือนเรือนหลังที่ท่านทรงรังเกียจเดียดฉันท์เล่าเพคะ?" น้ำเสียงหวานใสเอ่ยกลั้วเสียงหัวเราะเบาๆ ไร้ซึ่งความยำเกรงใดๆ ทั้งสิ้น เซียวจ้านหรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีอำมหิตแผ่ซ่ายรอบกาย ความประหลาดใจฉายผ่านก้นบึ้งนัยน์ตาคู่คมวูบหนึ่ง สตรีตรงหน้าผู้นี้... เหตุใดจึงแตกต่างจากสตรีขี้ขลาดตาขาวที่เอาแต่ร้องไห้คร่ำครวญและพยายามใช้เล่ห์เหลี่ยมตื้นๆ เพื่อเรียกร้องความสนใจเมื่อปีก่อนราวฟ้ากับเหว? มู่หว่านชิงในยามนี้ไม่มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่เลย แววตาคู่นั้นมั่นคง ชาญฉลาด และท้าทาย ราวกับนางกำลังมองหมากตัวหนึ่งบนกระดาน ไม่ใช่สามีผู้กุมอำนาจชี้เป็นชี้ตาย "บังאור... เจ้ากล้าดียังไงมาต่อปากต่อคำกับเปิ่นหวาง?" เซียวจ้านก้าวเข้าไปประชิดตัวนางด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ทั่วไป มือหนาเอื้อมไปบีบคางมนของนางไว้แน่นด้วยแรงที่หมายจะให้เจ็บปวด ทว่ามู่หว่านชิงกลับไม่แม้แต่จะกะพริบตา นางเพียงเงยหน้าสบตากับเขาตรงๆ ปล่อยให้ปลายนิ้วแข็งแกร่งกดลงบนผิวเนื้อนุ่มจนขึ้นรอยแดง ไม่มีความตื่นตระหนก ไม่มีหยาดน้ำตา มีเพียงรอยยิ้มเย้ยหยันที่ประดับอยู่บนเรียวปากอิ่ม "ท่านอ๋องทรงโกรธเกรี้ยวอันใดหรือเพคะ? หรือเพราะ 'หมาก' ที่ท่านคิดว่าจะควบคุมได้ง่ายดาย ดันลุกขึ้นมาเดินเกมด้วยตัวเองเสียแล้ว?" มู่หว่านชิงเอ่ยกระซิบชิดริมฝีปากของเขา ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรับรู้ถึงระยะห่างที่อันตรายยิ่ง เซียวจ้านชะงักไปชั่วขณะ หัวใจที่ด้านชาและเย็นเยียบมาตลอดหลายปีกลับกระตุกวูบอย่างไม่ทราบสาเหตุ แววตาที่เขามองนางเปลี่ยนไป จากความดูแคลนและรังเกียจเดียดฉันท์ กลายเป็นการพิจารณา วิเคราะห์ และ... ความสนใจที่ลุกโชนขึ้นอย่างเงียบเชียบราวกับไฟใต้น้ำ เขากระชับมือที่บีบคางนางให้แน่นขึ้นอีกนิด กลิ่นกายหอมสะอาดประหลาดของสมุนไพรจีนจางๆ ลอยเข้าจมูก ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในกายให้ตื่นตัว "หว่านชิง... เจ้าเปลี่ยนไปมาก เจ้าไม่ใช่สตรีโง่เขลาคนเดิมอีกต่อไปแล้ว บอกเปิ่นหวางมา ใครเป็นคนบงการเจ้า? หรือว่า... เจ้าแอบไปสวามิภักดิ์ต่อฝ่ายใดมาแล้ว?" นางหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันต่ออำนาจและความระแวงสงสัยของบุรุษตรงหน้า "ฝ่ายใดกันเล่าเพคะ? ในใต้หล้าแห่งนี้ มีผู้ใดมีค่าพอให้มู่หว่านชิงต้องยอมก้มหัวให้... แม้กระทั่งท่านอ๋องผู้ยิ่งใหญ่ หากเล่นเกมนี้แพ้ ข้าก็พร้อมจะเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของท่านลงใต้ฝ่าเท้าเช่นกัน!" คำพูดที่สามห้าวและท้าทายอำนาจถึงขีดสุดนี้ หากเป็นผู้อื่นคงหัวหลุดจากบ่าไปนานแล้ว ทว่าเซียวจ้านกลับไม่สั่งประหารนาง ทว่าริมฝีปากหยักลึกกลับยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่ทรงเสน่ห์จนน่ากลัว "ดี... ดีมาก!" เซียวจ้านหัวเราะในลำคอ แววตาคมกلاست่องประกายความกระหายเกมการแข่งขันที่ไม่ได้รู้สึกมานาน "ในเมื่อเจ้ากล้าท้าทายเปิ่นหวางถึงเพียงนี้ วันนี้เปิ่นหวางจะสนองนี้ให้เจ้าเอง!" ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบหยุดหายใจ จู่ๆ เสียงฝีเท้าเร่งรีบของพ่อบ้านชราก็ดังขึ้นที่หน้าประตูเรือน ตามมาด้วยน้ำเสียงร้อนรนที่เอ่ยรายงานด้วยความตื่นตระหนก "ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! ทางวังหลวงส่ง 'ราชโองการลับ' ด่วนที่สุดมาถึงจวนโดยตรง ทรงรับสั่งให้ท่านอ๋องและฮูหยินเอกเข้าเฝ้าเป็นการด่วนในคืนนี้พ่ะย่ะค่ะ!" เซียวจ้านชะงักมือที่บีบคางนางลงทันที ดวงตาคู่คมหันขวับไปมองที่ประตูก่อนจะตวัดกลับมามองมู่หว่านชิงที่ยังคงมีรอยยิ้มราบเรียบประดับอยู่บนใบหน้า ราวกับนางล่วงรู้เหตุการณ์นี้ล่วงหน้าอยู่แล้ว หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะสนุกและตื่นเต้นไปกับเกมเชือดเฉือนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!