ลืมตาตื่นในเรือนหอที่เย็นเยียบ

กลิ่นอายอันอับชื้นของโรงยาผสานกับกลิ่นชาอู่หลงชั้นดีลอยวนอยู่ปลายจมูก ทว่าสิ่งที่ฉุดกระชากสติของมู่หว่านชิงให้หลุดพ้นจากความมืดมิดอันยาวนาน กลับมิใช่กลิ่นหอมเหล่านั้น หากแต่เป็นความเย็นยะเยือกของเนื้อไม้แกะสลักที่กดทับลงมาบนแผ่นหลัง และสัมผัสอุ่นจัดของปลายนิ้วเรียวที่กำลังบีบคางของนางบังคับให้อ้าปาก "ดื่มเสีย... ฮูหยินเอกผู้สูงศักดิ์ ยาถ้วยนี้จะช่วยให้ท่านพ้นจากความทุกข์ทรมานจากพิษไข้ที่เรื้อรังมาหลายราตรี" น้ำเสียงหวานหยดย้อยราวกับเคลือบน้ำผึ้งอาบยาพิษนั้นแฝงไปด้วยความสะใจที่ซ่อนไว้ไม่มิด ลี่อิน อนุภรรยาผู้กุมความโปรดปรานในเรือนหลังแห่งนี้ไว้เกือบทั้งหมด กำลังแย้มยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่งดงามราวดอกไม้แรกแย้ม ทว่ากลับอำมหิตยิ่งกว่างูพิษร้อยตัวที่ขดซ่อนอยู่ใต้ชายผ้าแพรปักลายหงส์ มู่หว่านชิงในยามนี้ไม่ใช่สตรีอ่อนแอผู้ถูกกระทำเช่นกาลก่อน สมองอันปราดเปรื่องของยอดกุนซือและแพทย์หญิงมือหนึ่งจากยุคปัจจุบันประมวลผลอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบ ความทรงจำนับร้อยสายไหลทะลักเข้าสู่ห้วงสำนึกราวกับเขื่อนแตก นางมิได้ป่วยไข้... นางกำลังถูก "วางยา" ให้ค่อยๆ ไหลตายไปอย่างเงียบเชียบ เพื่อเปิดทางให้สตรีตรงหน้าก้าวขึ้นมาแทนที่ตำแหน่งฮูหยินเอกของจวนอ๋อง ดวงตาหงส์ที่เคยหม่นหมองบัดนี้พลันประกายแสงคมกริบราวน้ำค้างแข็งบนยอดเขาไท่ซาน มู่หว่านชิงไม่รอช้า นางใช้แรงเฮือกสุดท้ายปัดป้องถ้วยกระเบื้องเคลือบในมือของลี่อินอย่างแรงทันที! *เพล้ง!* เสียงถ้วยชาแตกกระจาย ละอองน้ำสีชาเข้มกระเด็นเปรอะเปื้อนอาภรณ์ปักไหมทองราคาแพงของอนุภรรยา กลิ่นฉุนกึกของยาพิษแผ่ซ่านคละคลุ้งไปทั่วเรือนหออันกว้างใหญ่ ลี่อินกรีดร้องด้วยความตกใจ ถอยหลังกรูดจนสะดุดเข้ากับขอบเตียง ล้มลงไปกองกับพื้นด้วยความทุรุลทุราย ใบหน้าที่เคยงดงามบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว "เจ้า... เจ้ากล้าดียังไง!" ลี่อินหวีดร้อง ชี้หน้าฮูหยินเอกตัวจริงที่บัดนี้ค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่งอย่างสง่างาม ท่าทีที่เปลี่ยนไปราวฟ้ากับเหวทำให้สาวใช้และอนุภรรยาถึงกับผงะถอยหลังด้วยความหวาดผวา มู่หว่านชิงเหยียดยิ้มเย็นชาที่มุมปาก นางปัดเศษผงชาที่เปื้อนเสื้อผ้าออกอย่างไม่แยแส ก่อนจะก้าวลงจากเตียงช้าๆ ทว่ามั่นคง ความกดดันอันทรงพลังแผ่ออกมาจากร่างระหงโดยไม่ต้องเอ่ยวาจา "กล้าหรือ? ข้าคือฮูหยินเอกที่ฮ่องเต้พระราชทานสมรสให้แก่ท่านอ๋อง เป็นนายหญิงแห่งจวนหลังนี้โดยชอบธรรม" มู่หว่านชิงก้าวเข้าไปใกล้ลี่อินทีละก้าว แววตาดุจพญาเหยี่ยวจ้องมองเหยื่อทำให้ลี่อินตัวสั่นเทาโดยไม่รู้ตัว "เจ้าเป็นเพียงบ่าวรับใช้ที่ยกฐานะขึ้นมาเป็นอนุ ไร้ซึ่งชาติตระกูล ไร้ซึ่งคุณธรรม กล้าดียังไงถึงบังอาจถือวิสาสะนำ 'ยาบำรุง' ชนิดนี้มาป้อนให้ข้าถึงเตียง?" "ท่าน... ท่านพูดจาเหลวไหลอันใด ข้า... ข้าเพียงแต่หวังดี..." ลี่อินเสียงสั่นพร่า ละล่ำละลักปฏิเสธ ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด นางไม่เคยคาดคิดเลยว่าสตรีที่นอนซมใกล้ตายผู้นี้จะมีแววตาที่น่ากลัวราวกับยมทูตเช่นนี้ "หวังดีงั้นหรือ?" มู่หว่านชิงหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เย็นเยียบดั่งสายลมหนาวเหน็บในเหมันตฤดู นางก้มลงหยิบเศษกระเบื้องที่ยังมีคราบยาพิษหลงเหลืออยู่ขึ้นมาพินิจ "กลิ่นอายของหญ้าอัคคีโลหิตผสมเกสรราคะพิษ ใช้ในปริมาณน้อยจะทำให้ร่างกายซูบผอมและไหลตายอย่างไร้ร่องรอยภายในเจ็ดวัน ช่างเป็นความ 'หวังดี' ที่ล้ำลึกเสียจริง... ลี่อิน เจ้าคิดจะใช้ชีวิตของคนทั้งตระกูลลี่มาแลกกับความโลภในตำแหน่งฮูหยินของเจ้าอย่างนั้นหรือ?" คำพูดที่เฉียบคมราวกับใบมีดกรีดลึกลงไปในความลับดำมืด ทำให้ลี่อินหน้าถอดสีแทบเป็นลมล้มพับ นางไม่เข้าใจว่าเหตุใดสตรีโง่เขลาเบาปัญญาผู้นี้จึงล่วงรู้ถึงส่วนผสมของพิษหายากเช่นนี้ได้! ทว่า ก่อนที่สถานการณ์ในห้องโถงจะปะทุเดือดไปมากกว่านี้ เสียงฝีเท้าหนักแน่นและทรงพลังก็ดังขึ้นที่หน้าประตูดราฟท์ไม้แกะสลัก พร้อมกับเสียงรายงานขององครักษ์ประจำตัวที่ดังขึ้นอย่างเร่งรีบ "ท่านอ๋องเสด็จ!" สิ้นเสียงประกาศ บรรยากาศภายในเรือนหอกลับยิ่งกดดันจนแทบหยุดหายใจ เซียวจ้าน ก้าวเข้ามาด้วยชุดคลุมสีดำสนิทปักลายมังกรห้ากรงเล็บด้วยด้ายสีทอง ใบหน้าหล่อเหลาดุดันราวนამรูปสลักหินหยกเย็นชา นัยน์ตาคมกริบกวาดมองสภาพห้องที่เละเทะและเศษถ้วยชาบนพื้น ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของฮูหยินเอกผู้ยืนตระหง่านอย่างไม่เกรงกลัว และอนุภรรยาที่กำลังร่ำไห้น้ำตานองหน้าด้วยความหวาดกลัว มู่หว่านชิงหันไปสบตากับท่านอ๋องผู้ขึ้นชื่อว่าโหดเหี้ยมและเยือกเย็นที่สุดในแคว้นฉิน นางมิได้หลบสายตา ทว่ากลับเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มท้าทายปรากฏขึ้นบนเรียวปากงาม ในเมื่อสวรรค์เล่นตลกส่งให้นางมาอยู่ในร่างนี้ นางก็จะใช้มันสมองและเล่ห์เหลี่ยมทั้งหมดพลิกกระดานหมากนี้ด้วยมือของตนเอง! เซียวจ้านหรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาเมื่อเขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจ "เกิดเรื่องอันใดขึ้นในเรือนของฮูหยินเอก... เหตุใดจึงมีกลิ่นคาวเลือดและเศษกระเบื้องเกลื่อนกลาดเช่นนี้?" มู่หว่านชิงสูดลมหายใจเข้าลึก ก้าวออกไปเผชิญหน้ากับสามีผู้เย็นชาผู้นี้ด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม ก่อนจะเอ่ยวาจาที่ทำให้ทุกคนในจวนต้องสะเทือนเลื่อนลั่นไปถึงขั้วหัวใจ "ท่านอ๋อง... หม่อมฉันเกรงว่าจวนหลังนี้ คงมีคนคิดจะฆ่าตัวตาย... หรือไม่ก็กำลังพยายามจะสังหารฮูหยินเอกเช่นหม่อมฉัน เพื่อรอเสียบแทนที่ตำแหน่งสำคัญเสียแล้วกระมังเพคะ" __________________________________________________ ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดฉากแรกไปพร้อมกับความระทึกนี้นะคะ