ศึกชิงอำนาจในจวนสงบลงชั่วคราว

เสียงปิ่นทองปักมวยผมกระทบกันดัง *กริ๊ก* เบา ๆ ทว่าก้องกังวานในความเงียบสงัดของห้องโถงใหญ่ มู่หว่านชิงปรายตามองสตรีที่ครั้งหนึ่งเคยเชิดหน้าชูตาอยู่ในจวนหลังนี้ด้วยแววตราบาปแห่งความสมเพช ลี่อินในยามนี้มิได้มีสภาพงดงามดั่งดอกไม้แรกแย้มเช่นวันวาน อาภรณ์แพรต่วนสีชมพูอ่อนเปรอะเปื้อนคราบชาและหยาดน้ำตา เรือนผมหลุดลุ่ยไม่เป็นทรง ยามคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า หญิงสาวผู้นั้นสั่นเทาราวกับนกปีกหักที่ต้องลมหนาว "เจ้า... เจ้ามันปีศาจ!" ลี่อินแผดเสียงกรีดร้องออกมาด้วยความคับแค้น ดวงตาแดงก่ำจ้องมองตราประทับประจำจวนที่ถูกโยนลงแทบเท้า ราวกับสิ่งนั้นคือคมมีดที่กรีดลงบนหัวใจ "ข้าอยู่รับใช้ท่านอ๋องมาหลายปี ไฉนจึงต้องมาพ่ายแพ้ให้กับสตรีที่เพิ่งก้าวเข้ามาอย่างเจ้า!" มู่หว่านชิงมิได้โกรธเคือง นางเพียงยกถ้วยชาขึ้นจิบช้า ๆ กลิ่นหอมกรุ่นของชาหลงJingลอยกรุ่นตัดกับบรรยากาศอันตึงเครียดรอบกาย รอยยิ้มที่มุมปากของฮูหยินเอกงดงามราวกับบุปผาพิษที่กำลังเบ่งบานในเหมันตฤดู "รับใช้... หรือเข้ามาเพื่อทำลายกันแน่ ลี่อิน?" น้ำเสียงของมู่หว่านชิงราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนอีกฝ่ายถึงกับสะดุ้ง "บัญชีเงินเบิกจ่ายของเรือนหลังที่สูญหายไปสามหมื่นตำลึง ไหนจะจดหมายลับที่ส่งไปยังจวนเสนาบดีซ่ง... เจ้าคิดว่าความโลภของเจ้าจะปกปิดพ้นสายตาของท่านอ๋องไปได้ตลอดกาลเช่นนั้นหรือ" สิ้นคำพูดนั้น สีหน้าของลี่อินก็ซีดเผือดลงจนไร้สีเลือด นางรู้ทันทีว่าทุกอย่างจบสิ้นแล้ว อำนาจที่เคยไขว่คว้า การยกย่องที่เคยได้รับ บัดนี้มลายหายไปในพริบตา เมื่อองครักษ์เงาของจวนก้าวเข้ามาประกบสองข้างกายและลากตัวนางออกไปอย่างไม่ใยดี เสียงกรีดร้องโหยหวนค่อย ๆ เงียบหายไปตามระยะทางที่ไกลออกไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าเกรงขามในอาณาจักรเรือนหลังแห่งนี้ มู่หว่านชิงวางถ้วยชาลงบนโต๊ะไม้จันทน์อย่างนุ่มนวล นางกวาดสายตามองบรรดาบ่าวไพร่และอนุภรรยาคนอื่น ๆ ที่ยืนหมอบกราบตัวสั่นอยู่เบื้องล่าง ทุกคนต่างก้มหน้าต่ำ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง บัดนี้ อำนาจเบ็ดเสร็จเด็ดขาดในจวนอ๋องตกอยู่ในมือของนางอย่างสมบูรณ์แบบ ไม่มีผู้ใดกล้าท้าทายอำนาจของฮูหยินเอกอีกต่อไป ทว่า ความเงียบสงบนี้ไม่ได้ทำให้มู่หว่านชิงรู้สึกผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย นางแหงนหน้ามองท้องยามสนธยาที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเทาเข้ม ปัญหาในเรือนหลังเป็นเพียงคลื่นใต้น้ำลูกเล็ก เมื่อเทียบกับคลื่นลมทางการเมืองนอกจวนที่กำลังก่อตัวขึ้น เซียวจ้านสามีในนามของนางกำลังเดินหมากกระดานใหญ่กับองค์ฮ่องเต้ และนางซึ่งยืนอยู่เคียงข้างเขา ย่อมรู้ดีว่าความสงบสุขในวันนี้เป็นเพียงภาพลวงตาชั่วคราวเท่านั้น ในขณะที่มู่หว่านชิงกำลังจะก้าวเดินกลับไปยังเรือนพัก เสียงฝีเท้าหนักแน่นและคุ้นเคยก็ดังขึ้นที่หน้าประลอง เซียวจ้านในชุดคลุมสีดำปักลายมังกรเงินเดินตรงเข้ามา แววตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองความเรียบร้อยทั่วห้องโถง ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างระหงของภรรยาเอก "จัดการเรียบร้อยแล้วหรือ" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม "หม่อมฉันจัดการปัดกวาดเรือนหลังให้สะอาดเรียบร้อยตามที่ท่านอ๋องทรงประสงค์แล้วเพคะ" มู่หว่านชิงตอบรับด้วยรอยยิ้มบางเบา ดวงตากลมโตสบประสานกับนัยน์ตาเยือกเย็นคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว "ต่อจากนี้ จะไม่มีผู้ใดกล้ามาสร้างความวุ่นวายให้ท่านต้องรำคาญใจอีก" เซียวจ้านก้าวเข้าไปใกล้ร่างบาง กลิ่นอายบุรุษผู้กุมอำนาจกองทัพแผ่ซ่านกดดันรอบกาย ทว่ามุมปากหยักกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่ง "เจ้าช่างเป็นภรรยาที่ไม่เคยทำให้ข้าผิดหวังเลยจริง ๆ หว่านชิง... แต่เกรงว่าความสงบสุขนี้ จะอยู่ได้อีกไม่นานนัก" มู่หว่านชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย "หมายความว่าอย่างไรเพคะ" ยังไม่ทันที่เซียวจ้านจะได้เอ่ยคำใดต่อ ขันทีเฒ่าประจำพระราชวังก็ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด เนื้อตัวสั่นเทาในมือถือราชโองการสีทองอร่ามที่สะท้อนแสงไฟวับวับ พร้อมกับประกาศเสียงสั่นเครือว่า "มีพระราชโองการด่วนจากฮ่องเต้! ให้ท่านอ๋องและฮูหยินเอก เดินทางเข้าเฝ้าเป็นการด่วนในยามสามนี้... เพื่อรับพระราชทาน 'สมรสพระราชทาน' ครั้งใหม่!" ดอกโบตั๋นพันปีขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ