พันธมิตรทางยุทธศาสตร์

เสียงกริบของคมมีดเงินที่กำลังเฉือนเนื้อปลาเนื้อแน่นสีชมพูเรื่อเป็นแผ่นบางราวดอกเหมย ดังขึ้นเป็นจังหวะท่ามกลางความเงียบงันอันน่าอึดอัดภายในเรือนรับรองชั้นใน มู่หว่านชิงไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองบุรุษผู้ดำรงตำแหน่งฉินอ๋อง—ผู้ซึ่งขึ้นชื่อเรื่องความเหี้ยมเกรียมและกุมอำนาจกองทัพพยัคฆ์ทมิฬไว้ในมือครึ่งแผ่นดิน นางเพียงบรรจงคีบชิ้นปลาลงในหม้อดินเผาต้มสมุนไพรเดือดพลั่าน้ำซุปสีขาวนวล ส่งกลิ่นหอมหวลตลบอบอวลชวนน้ำลายสอ "ท่านอ๋องทรงเสด็จมาจวนข้าน้อยยามวิกาลเช่นนี้ หากฮูหยินรองลี่อินผู้เลอโฉมทราบเข้า เกรงว่าน้ำตาของนางคงจะท่วมเรือนหลวนฮวาจนปลาในบ่อกระโดดขึ้นมาตายบนบกเป็นแน่ค่ะ" น้ำเสียงของนางราบเรียบ เจือรอยเย้าหยอกเล็กน้อยทว่าเฉียบคมดั่งอาบยาพิษ เซียวจ้านหรี่ตาลงมองสตรีตรงหน้า ชุดคลุมผ้าไหมปักลายบุปผาหิมะขับเน้นเรือนร่างระหงให้ดูสง่างามราวกับภาพวาดโบราณ ทว่าแววตากลับเปล่งประกายความฉลาดล้ำลึกที่ไม่อาจหาได้จากสตรีทั่วไปในเมืองหลวง "หว่านชิง... เจ้าช่างปากคอเราะร้ายขึ้นทุกวัน" เซียวจ้านแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหลังนางโดยที่นางไม่ทันตั้งตัว กลิ่นอายบุรุษอันทรงอำนาจและกลิ่นอายสนธยาปะปนกับกลิ่นไอความเย็นชาโอบล้อมร่างของนางไว้ ทว่ามู่หว่านชิงหาได้สะดุ้งสะเทือน นางเพียงวางตะเกียียกไม้จันทน์ลง แล้วหมุนตัวกลับเผชิญหน้ากับเขาในระยะประชิด ดวงตาทั้งคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร คนหนึ่งคือพยัคฆ์ผู้รอคอยจังหวะขย้ำบัลลังก์ อีกคนคือหมอหญิงผู้ถือครองกุญแจสำคัญในการไขปริศนาพิษเรื้อรังที่ฮ่องเต้ทรงโปรดให้แอบวางลงในถ้วยยาของท่านอ๋องมาแรมปี "หากข้าปากคอเราะร้าย ท่านอ๋องคงไม่ทรงดั้งด้นมาถึงเรือนร้างท้ายจวนของภรรยาเอกที่ถูกลืมเพื่อเจรจาเรื่อง 'ข้อตกลง' นั้นหกระคะ" มู่หว่านชิงกล่าวพร้อมกับรินน้ำชาใส่ถ้วยกระเบื้องเคลือบสีเขียวไข่กาอย่างใจเย็น เลื่อนส่งให้เขาด้วยท่าทางสง่างามไร้ที่ติ เซียวจ้านปรายตามองถ้วยชาเบื้องหน้า ก่อนจะยิ้มเยาะที่มุมปาก "เจ้ามั่นใจนักหรือว่าข้ามาเพื่อเจรจา ไม่ใช่มาเพื่อกำจัดเสี้ยนหนามที่อาจเป็นภัยต่อแผนการใหญ่ของข้า" "ถ้าท่านคิดจะฆ่าข้า ท่านคงลงมือตั้งแต่วันที่ข้าสาดน้ำชาใส่หน้าอนุภรรยาของท่านในห้องโถงใหญ่แล้วเพคะ" มู่หว่านชิงแย้มยิ้มบางเบา ดวงตาดอกท้อทอประกายท้าทาย "แต่ท่านไม่ทำ... เพราะท่านรู้ดีว่า 'มู่หว่านชิง' ผู้นี้คือคนเดียวในแคว้นฉินที่ถอนพิษไป๋หลian ในร่างกายของท่านได้ และในขณะเดียวกัน ข้าก็ต้องการอำนาจของฉินอ๋องเพื่อทวงคืนความยุติธรรมให้มารดาผู้ล่วงลับ รวมถึงการ 'หย่าขาด' จากสกุลเซียวอย่างสมเกียรติด้วย" คำว่า *'หย่าขาด'* หลุดออกจากริมฝีปากบางเฉียบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากลับหนักแน่นราวดั่งค้อนเหล็กที่ตอกลงบนกลางใจของบุรุษผู้ไม่เคยมีใครกล้าปฏิเสธ เซียวจ้านชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยววาดมองสตรีตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ยากจะหยั่งถึง ความเร่าร้อน ความดุดัน และความถือดีในศักดิ์ศรีของนาง... ช่างแตกต่างจากสตรีในห้องหอที่วันๆ เอาแต่แข่งขันกันแย่งชิงความโปรดปรานจากบุรุษอย่างสิ้นเชิง นางไม่ได้ร้องขอความรักจากเขา นางร้องขอ 'อิสรภาพ' และ 'อำนาจ' "หึ... เจ้ากล้าดียังไงมาต่อรองเรื่องหย่ากับเรา ในเมื่อตบแต่งเข้ามาเป็นชายาของฉินอ๋องแล้ว ชีวิตของเจ้าก็เป็นของเรา แม้กระทั่งกระดูกและวิญญาณ" เซียวจ้านโน้มตัวลงกระซิบชิดริมหูของนาง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่ระหงจนมู่หว่านชิงรู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาวูบหนึ่ง แต่นางก็รวบรวมสติ ถอยหลังเว้นระยะห่างอย่างรวดเร็ว "ท่านอ๋องอย่าได้ตรัสคำที่ชวนเข้าใจผิดเช่นนั้นเลยเพคะ... ความสัมพันธ์ของเราเป็นเพียง 'พันธมิตรทางยุทธศาสตร์' หาใช่สามีภรรยาในนามธรรมไม่" มู่หว่านชิงเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว "ท่านต้องการกำจัดเสี้ยนหนามฝั่งองค์รัชทายญาติและขุนนางกังฉินที่หนุนหลังโดยฮ่องเต้ ส่วนข้าต้องการตระกูลมู่และสกุลเซียวชดใช้หนี้เลือดให้มารดา หมากกระดานนี้... หากไม่มีข้าเป็นผู้เดินหมากแทนท่านในวังหลัง ภายในสามเดือนนี้ พิษในร่างของท่านจะกำเริบจนหมดทางรักษาเป็นแน่" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ บรรยากาศรอบกายตึงเครียดจนแทบได้ยินเสียงหัวใจเต้น เซียวจ้านจ้องมองสตรีตรงหน้านิ่งนาน แววตาดุร้ายค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความประทับใจลึกซึ้งที่เจ้าตัวก็ไม่ทันรู้ตัว สตรีผู้นี้ช่างกล้าหาญและเย่อหยิ่งจนน่าตีให้ตาย หรือไม่ก็... น่าจับมาขังไว้ข้างกายให้อยู่หมัดตลอดกาล "ดี..." ในที่สุด เซียวจ้านก็เหยียดยิ้มเหี้ยมเกรียมออกมา "ในเมื่อเจ้ากล้าเดิมพันด้วยชีวิตเช่นนี้ เราก็จะยอมเล่นเกมนี้กับเจ้า มู่หว่านชิง ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าคือพันธมิตรผู้กุมชะตาชีวิตของฉินอ๋องผู้นี้" เขายื่นมือหนาออกมาเบื้องหน้า นางลังเลอยู่ชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะวางมือเรียอบางลงบนฝ่ามือสอบของเขา เป็นอันบรรลุข้อตกลงลับที่สั่นสะเทือนบัลลังก์มังกรอย่างเป็นทางการ ทว่า... ในวินาทีที่นิ้วเรียวของทั้งสองกำลังจะผละออกจากกัน เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงทุบประตูดังสนั่นจากด้านนอกก็ทำลายบรรยากาศลงอย่างสิ้นเชิง *ปัง! ปัง! ปัง!* "ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" เสียงขันทีสนิทของเซียวจ้านตะโกนร้องด้วยความตื่นตระหนกจนเสียงหลง "ราชโองการด่วนจากท้องพระโรง... ฮ่องเต้ทรงมีพระราชประสงค์ให้พระชายามู่หว่านชิงเข้าเฝ้าเป็นการด่วนในคืนนี้พ่ะย่ะค่ะ!" เซียวจ้านหรี่ตาลงทัน1ที รังสีสังหารแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาราวกับภูเขาไฟพร้อมระเบิด มู่หว่านชิงเองก็ชะงัก สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันที พระราชโองการด่วนกลางดึกเช่นนี้... ย่อมไม่ใช่เรื่องดีอย่างแน่นอน! ดอกโบตั๋นพันปีขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ