คลังอาวุธที่หายไป

"หากท่านอ๋องยังรั้งรอให้ฝุ่นจากคลังเสบียงชุดนี้กลายเป็นดินฝังศพพวกเราเสียก่อน เกรงว่าราชบัลลังก์ของแคว้นฉินคงเปลี่ยนสีไปไกลกว่าที่ท่านคาดคิดนะคะ" มู่หว่านชิงวางพู่กันในมือลง แผ่นกระดาษเบื้องหน้าปรากฏแผนผังคลังหลวงที่นางร่างขึ้นจากความทรงจำและข้อมูลลับที่ลอบสืบมา ดวงตาคู่สวยดั่งหงส์หรี่มองบุรุษร่างสูงโปร่งในชุดฉลองพระองค์สีนิลที่ยืนนิ่งอยู่ริมหน้าต่างไม้แกะสลัก ความเงียบงันภายในห้องทรงงานถูกกดทับด้วยไอเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากตัวเซียวจ้าน "เจ้ากำลังเล่นกับไฟ มู่หว่านชิง" เสียงทุ้มต่ำของท่านอ๋องดั่งเสียงฟ้าลั่นในคืนพายุ "คลังอาวุธหลวงอยู่ในความดูแลของกรมกลาโหม องค์ชายรองมิใช่คนโง่เขลาที่จะทิ้งรอยเท้าไว้ให้เราตามเหยียบได้ง่ายๆ" "โง่เขลาหรือฉลาดมิใช่ประเด็นค่ะ" นางก้าวเข้าไปหาเขา กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรยาที่นางปรุงขึ้นเฉพาะตัวลอยแตะจมูกท่านอ๋อง "ประเด็นคืออาวุธนับพันชุดที่ควรอยู่ในคลังกลับถูกสับเปลี่ยนเป็นเหล็กกล้าไร้คุณภาพ ความต่างของน้ำหนักและเนื้อโลหะเพียงเท่านี้... สำหรับแม่ทัพผู้ผ่านศึกมานับร้อยสนามเช่นท่าน หากต้องเข้าสู่สงครามโดยมีอาวุธหักกลางสนามรบ ท่านคิดว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับแคว้นฉินคะ?" เซียวจ้านหมุนกายกลับมา ดวงตาคมปลาบดั่งกระบี่คู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนาง มือหนาคว้าข้อมือเรียวของสตรีตรงหน้าดึงเข้าหาตัวจนร่างกายของทั้งสองแนบชิด ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันอย่างดุเดือด "เจ้าพยายามจะช่วยข้า หรือต้องการดึงข้าลงไปในหลุมพรางเพื่อขอหย่าให้เร็วขึ้นกันแน่?" เขากระซิบชิดใบหู น้ำเสียงของเขาไม่ได้โกรธเคือง ทว่าแฝงไปด้วยความปรารถนาที่ยากจะหยั่งถึง "หากข้าต้องการหย่า ข้าคงไม่เอาชีวิตของท่านและตัวข้าเองมาเสี่ยงกับการขุดรากถอนโคนสายเลือดมังกรหรอกค่ะท่านอ๋อง" มู่หว่านชิงยิ้มมุมปาก ท้าทายความดุดันของเขา "คืนนี้ที่คลังเก็บอาวุธหลวงเขตสาม จะมีการขนส่งรอบใหม่... และหากท่านไปทัน ท่านจะได้เห็นของกำนัลที่องค์ชายรองเตรียมไว้ 'ต้อนรับ' แผ่นดินแคว้นฉิน" เซียวจ้านปล่อยมือนางพลางแค่นหัวเราะในลำคอ "เจ้าวางแผนทุกอย่างไว้หมดแล้วสินะ ทั้งการลอบเข้าคลัง ทั้งการดึงข้ามาเป็นพวก... ช่างน่ากลัวนักที่สตรีผู้กุมหัวใจข้ากลับเป็นกุนซือที่ร้ายกาจที่สุดในแผ่นดิน" ทั้งสองออกเดินทางในยามวิกาลผ่านตรอกซอกซอยที่มืดมิดของเมืองหลวง มู่หว่านชิงในชุดบุรุษสีดำสนิทกลมกลืนไปกับความมืด เซียวจ้านคอยระแวดระวังหลังให้สม่ำเสมอ ความไว้ใจที่ก่อตัวขึ้นท่ามกลางสมรภูมิการเมืองเรือนหลังเริ่มลึกซึ้งเกินกว่าคำว่า 'สามีภรรยาตามนาม' เมื่อมาถึงกำแพงคลังอาวุธหลวง กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยมาตามลม แทนที่จะเป็นกลิ่นสนิมเหล็ก มู่หว่านชิงขมวดคิ้วแน่น สัญญาณเตือนภัยในสัญชาตญาณนางทำงานหนัก "ท่านอ๋อง... หยุดก่อน" นางรั้งแขนเขาไว้ ทว่าสายไปเสียแล้ว เสียงกลไกหน้าไม้ดังก้องขึ้นจากเงามืดรอบทิศทาง ธนูอาบยาพิษนับร้อยพุ่งแหวกอากาศเข้าใส่พวกเขาดั่งห่าฝน เซียวจ้านชักกระบี่ประจำกายออกมาหมุนตัวปัดป้องด้วยท่วงท่าที่รวดเร็วและทรงพลัง เขาคว้าเอวนางมาแนบอกก่อนจะพุ่งตัวหลบเข้าหลังเสาศิลาต้นใหญ่ "กับดัก!" เซียวจ้านคำราม ลมหายใจเขาร้อนผ่าวด้วยโทสะ "องค์ชายรองไม่ได้แค่ขนย้ายอาวุธ แต่มันล่อให้ข้ามาที่นี่เพื่อเก็บกวาดให้สิ้นซาก!" "ท่านมองดูที่พื้นนั่นสิคะ" มู่หว่านชิงชี้ให้เห็นรอยเลือดที่หยดเป็นทางเข้าสู่ใจกลางคลัง "ไม่ใช่แค่เราที่ถูกล่อมา... แต่พวกมันกำลังกำจัดพยานที่ล่วงรู้เรื่องนี้ด้วย" ท่ามกลางเสียงห่าธนูที่หยุดลงชั่วขณะ ความเงียบสงัดที่ตามมากลับน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า มีเพียงเสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มมือสังหารที่ล้อมเข้ามา และเสียงกระซิบที่คุ้นหูจากทิศเหนือของกำแพงคลัง "ไม่นึกเลยว่า ท่านอ๋องผู้เก่งกาจจะพา 'ฮูหยินเอก' มาตายด้วยกันช่างเป็นภาพที่น่าเวทนาจริงๆ" องค์ชายรองก้าวออกมาจากเงามืด เบื้องหลังเขาคือเหล่านักฆ่าในชุดดำที่ถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ดูเย็นชาและเปื้อนรอยยิ้มของผู้ชนะ มือของเขาถือม้วนกระดาษสีเหลืองทองประทับตราลัญจกรที่ดูคุ้นตาเป็นอย่างยิ่ง เซียวจ้านกำกระบี่แน่น "เจ้าถึงกับกล้าปลอมแปลงพระราชโองการเพื่อสังหารข้าเชียวหรือ?" องค์ชายรองหัวเราะร่า "มิใช่ปลอมแปลงหรอกท่านพี่... เสด็จพ่อต่างหากที่ทรงลงนามด้วยพระองค์เอง เพื่อกำจัดเสี้ยนหนามที่ชอบสอดรู้สอดเห็นเรื่องคลังหลวง" ก่อนที่มู่หว่านชิงจะทันได้ขยับตัว เสียงประตูกลไกของคลังอาวุธก็เปิดออกเผยให้เห็นภาพที่ทำให้ทั้งนางและเซียวจ้านต้องหยุดชะงัก สิ่งที่อยู่ภายในไม่ใช่เหล็กกล้า แต่เป็นกองซากศพของทหารหลวงที่ถูกตัดศีรษะวางเรียงรายราวกับเครื่องเซ่นสังเวย และในมือของศพนายกองคนหนึ่ง... มีจดหมายลับที่ประทับตรา 'จวนอ๋อง' ของเซียวจ้านวางอยู่! ดอกโบตั๋นพันปีขอกราบขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาลุ้นระทึกไปกับความเข้มข้นในตอนนี้นะคะ