แผนซ้อนแผนของกุนซือหญิง

กลิ่นอับชื้นของถ่านไม้ผสมผสานกับกลิ่นคาวสนิมเหล็กคละคลุ้งไปทั่วหอคอยมืด—สถานที่ซึ่งถูกขนานนามว่าเป็นสุสานไร้เงาแห่งเมืองหลวง มู่หว่านชิงในอาภรณ์สีเทาเข้มของพ่อค้าสมุนไพรเร่ร่อน ปรับลมหายใจให้สม่ำเสมอ ใต้หมวกผ้าแพรตาข่ายอำพรางใบหน้า ปลายเรียวนิ้วของนางแตะสัมผัสห่อผ้าบรรจุผงสมุนไพรตระกูลหลิงที่ซ่อนไว้ในอกเสื้ออย่างแนบเนียน แววตาของยอดกุนซือและแพทย์หญิงจากยุคปัจจุบันฉายประกายความเยือกเย็น นางไม่ได้มาที่นี่เพื่อเสี่ยงโชค แต่มาเพื่อทวงคืนบัญชีลับที่เชื่อมโยงระหว่างเบื้องสูงกับตระกูลลี่ อนุภรรยาจอมมารยาผู้นั้นคิดว่าซ่อนหางของตนไว้มิดชิดแล้วกระนั้นหรือ? ช่างน่าขันสิ้นดี "หยุด! เขตหวงห้าม บุคคลภายนอกห้ามเข้าใกล้รัศมีสามสิบก้าว!" เสียงทุ้มต่ำตวาดก้องพร้อมกับปลายดาบเล่มคมที่พุ่งเข้ามาจ่อตรงลำคอระหง ทหารยักษ์ร่างกำยำสองนายสวมเกราะเหล็กดำสนิทขวางทางเข้าประตูเหล็กหล่อของหอคอยมืดเอาไว้ แววตาของพวกมันเต็มไปด้วยจิตสังหารและความระแวงระวัง มู่หว่านชิงไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย นางแย้มยิ้มบางเบาภายใต้ผ้าตาข่าย ยกมือขึ้นประสานคารวะตามธรรมเนียมพ่อค้าอย่างนอบน้อม ทว่าวาจาทุกคำกลับแฝงไว้ด้วยจิตวิทยาที่เฉียบคมจนอีกฝ่ายต้องชะงัก "พี่ชายทั้งสองโปรดใจเย็น ข้าน้อยเป็นเพียงพ่อค้าสมุนไพรเร่ร่อนที่เดินทางมาจากแดนใต้ ได้ยินมาว่าที่หอคอยมืดแห่งนี้มี 'โสมร้อยปี' ชั้นดีที่ท่านแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่เก็บบำรุงไว้ ทว่า... ดูจากสีหน้าของพวกท่านแล้ว เกรงว่าพิษไข้จากความชื้นในหอคอยนี้คงกัดกินเส้น ชีพจรของพวกท่านจนมือไม้เริ่มสั่นเทาแล้วกระมัง? หากปล่อยไว้อีกสามวัน เกรงว่าต่อให้มีหมอเทวดากลับชาติมาเกิด ก็คงรักษาอาการธาตุไฟแทรกซ้อนนี้ไม่ทันการณ์" ทหารยักษ์ทั้งสองนายชะงักกึก มองหน้ากันด้วยความตกตะลึง อาการแน่นหน้าอกและหนาวสะท้านยามค่ำคืนที่พวกมันปกปิดมานานแรมเดือน เหตุใดพ่อค้าเร่ร่อนผู้นี้จึงมองออกเพียงแค่กวาดตามอง? "เจ้า... รู้ได้อย่างไร?" ทหารนายแรกเอ่ยเสียงเครียด ดาบในมือลดระดับลงโดยไม่รู้ตัว "ข้าเป็นหมอ ย่อมรู้ว่าชีพจรใดกำลังร่ำไห้" มู่หว่านชิงกล่าวเสียงเรียบ ก่อนจะหยิบตลับยาสีเขียวหยกออกจากอกเสื้อ ยื่นส่งให้ด้วยท่าทีสงبเยือกเย็น "นี่คือ 'ยามังกรฟ้าสยบโลหิต' บรรเทาพิษชื้นได้ชะงัดนัก ข้าเพียงต้องการเข้าไปหลบฝนและนำสมุนไพรชั้นดีไปเสนอขายให้แก่ผู้ดูแลด้านใน หากพวกท่านเปิดทางให้ ความเจ็บป่วยเรื้อรังของพวกท่าน... ข้าจะฝังเข็มรักษาให้เป็นการตอบแทน" การต่อรองในยามที่อีกฝ่ายถือไพ่เหนือกว่า แต่มู่หว่านชิงกลับพลิกเกมด้วยการใช้จุดอ่อนของศัตรูมาเป็นสะพานเชื่อม ทหารทั้งสองมองตลับยาในมือสลับกับใบหน้าที่ซ่อนอยู่หลังผ้าตาข่าย สุดท้ายความกลัวตายก็เอาชนะกฎระเบียบ ประตูเหล็กหนักอึ้งจึงถูกแง้มเปิดออกช้าๆ พร้อมเสียงเอี๊ยดอาดที่บาดแก้วหู บรรยากาศภายในหอคอยมืดแตกต่างจากโลกภายนอกราวฟ้ากับเหว ความมืดมิดปกคลุมจนแทบมองไม่เห็นเส้นทาง มีเพียงแสงไฟริบหรี่จากตะเกียงน้ำมันหมูที่ส่งกลิ่นเหม็นหืน มู่หว่านชิงก้าวฝีเท้าอย่างเงียบเชียบ ทว่าทุกย่างก้าวกลับจดจำผังโครงสร้างของอาคารไว้อย่างแม่นยำใน28สมอง นางลอบสังเกตคราบเขม่าควันและร่องรอยการเดินหมากที่หลงเหลืออยู่บนโต๊ะไม้ไผ่ บันทึกการส่งเสบียงลับ... ตราประทับของสำนักราช sekretariat... และที่สำคัญที่สุด หีบไม้พะยุงลงรักปิดทองที่วางอยู่มุมห้องชั้นสาม—นั่นคือเป้าหมายที่แท้จริง ทว่า ในขณะที่มือเรียวกำลังเอื้อมไปปลดล็อกกลไกของหีบไม้ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นจากบันไดวนเบื้องล่าง! "มีผู้บุกรุก! ค้นทุกซอกทุกมุม อย่าให้มันหนีไปได้!" เสียงตะโกนก้องด้วยความเกรี้ยวกราดทำให้หัวใจของมู่หว่านชิงกระตุกวูบ ไหวพริบอันรวดเร็วทำให้นางพลิกตัวซ่อนเร้นเข้าไปหลังม่านกำมะหยี่สีดำสนิทได้อย่างไร้ร่องรอย ลมหายใจถูกผ่อนเข้าออกอย่างแผ่วเบาและยาวนาน นางไม่อาจพลาดในสถานที่แห่งนี้เด็ดขาด เพราะหากความแตก ชีวิตของนางและแผนการทั้งหมดจะพังทลายในชั่วพริบตา เงาร่างสูงโปรสง่าในชุดคลุมผ้าไหมสีดำปักลายมฆาเงินก้าวขึ้นมาบนชั้นสาม กลิ่นอายความเย็นชาและอำนาจกดดันแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณจนอากาศแทบหยุดนิ่ง เซียวจ้าน... ท่านอ๋องผู้เยือกเย็นและดุร้าย เหตุใดเขาจึงเสด็จมาที่หอคอยมืดแห่งนี้ในยามวิกาลเช่นนี้เล่า? ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีของท่านอ๋องกวาดตามองไปรอบห้อง ก่อนที่พระองค์จะหยุดยืนนิ่งอยู่หน้าหีบไม้พะยุงที่ถูกแตะต้อง ปลายพระaniนเรียวยาวเอื้อมไปหยิบ 'ปิ่นปักผมลายดอกโบตั๋นหยกขาว' ที่มู่หว่านชิงทำตกไว้โดยไม่ตั้งใจขึ้นมาพิจารณาช้าๆ มุมพระโอษฐ์หยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความรู้ทันและประกายแสงอันตรายบางอย่างที่สั่นสะเทือนหัวใจคนมอง "ฮูหยินของเปิ่นหวาง... เจ้าช่างกล้าหาญนัก กล้าปลอมตัวเป็นพ่อค้าลอบเข้ามาในสถานที่อเวจีแห่งนี้เพื่อสืบความลับจากข้า..." เซียวจ้านตรัสด้วยพระสุรเสียงทุ้มต่ำที่ก้องกังวานไปทั่วความเงียบงัน พระองค์ทรงหมุนปิ่นปักผมในพระหัตถ์เบาๆ ก่อนจะทรงหันพระพักตร์มาตรงจุดที่มู่หว่านชิงซ่อนตัวอยู่ ราวกับทรงรู้ดีว่านางกำลังซ่อนตัวอยู่ที่ใด "ออกมาเถอะ หรือจะให้เปิ่นหวางต้องไป 'อุ้ม' เจ้าออกมาด้วยพระองค์เอง?" ดอกโบตั๋นพันปีขอกราบขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาลุ้นระทึกไปด้วยกันในตอนนี้นะคะ