ความลับใต้พื้นเรือน

เสียงกระเบื้องเคลือบกระทบโต๊ะไม้จันทน์ดัง *ก๊อก* เบาๆ ทว่ากลับบาดลึกในความเงียบงันของห้องหนังสือลับใต้เรือนปีกตะวันตก มู่หว่านชิงป้องโคมแก้วในมือ ánhไฟสีนวลทาบทาลงบนโครงหน้าเรียวระหง ปลายนิ้วเรียวยาวที่ผ่านการปรุงยามานับไม่ถ้วนกำลังเขี่ยเข็มกลัดทองเหลืองที่ซ่อนอยู่ตามร่องต่อของพื้นไม้ กลิ่นอับชื้นของดินและกลิ่นหมึกเก่าคลุ้งเคลือบลอยปะปนกับกลิ่นจันทร์หอมที่นางจุดไว้เพื่อกลบเกลื่อนร่องร่อย "ฮูหยิน... มีคนใกล้เรือนใหญ่กำลังเคลื่อนไหวเจ้าค่ะ" เสียงกระซิบแผ่วเบาของสาวใช้คนสนิทดังขึ้นที่ปากทางอุโมงค์ มู่หว่านชิงมิได้ตื่นตระหนก นางเพียงปรายหางตามองแผ่นกระดาษไขบางเฉียบที่เพิ่งงัดขึ้นมาจากใต้ร่องพื้นเรือน แผ่นกระดาษแผ่นนั้นปรากฏตราประทับลับของสำนักราชเลขาธิการ—หน่วยงานที่ควรจะขึ้นตรงต่อองค์ฮ่องเต้แต่เพียงผู้เดียว ทว่าเนื้อความภายในกลับเป็นการรายงานความเคลื่อนไหวของกองทัพพิทักษ์ชายแดนเหนือ กองทัพที่อยู่ในความดูแลของเซียวจ้าน! "ช่างรวดเร็วนัก..." มุมปากของมู่หว่านชิงยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยียบเย็น ดวงตากระจ่างใสดั่งห้วงน้ำฤดูใบไม้ร่วงทอประกายคมกริบ "คนที่คิดจะใช้มือของโอรสสวรรค์มาบิ่นคมดาบของท่านอ๋อง หาใช่ใครอื่นไม่... แต่เป็นคนที่นั่งอยู่ใต้เงาฉัตรทองคำมาตลอดต่างหาก" ในขณะที่เกมการเมืองเรือนหลังกำลังปั่นป่วนจากน้ำมือของอนุภรรยาจอมมารยาอย่างลี่อิน เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของคนทั้งจวน แท้จริงแล้วเบื้องหลังกลับซุกซ่อนหนอนบ่อนไส้ระดับสูงที่เชื่อมโยงถึงบัลลังก์มังกร หนอนกระเทือนราชสำนักผู้นี้ฝังรากลึกอยู่ใกล้ชิดพระ2องค์ฮ่องเต้ยิ่งกว่าเงาตามตัว และหลักฐานชิ้นสำคัญที่นางถืออยู่ในมือเวลานี้ คือเส้นด้ายที่จะสาวไปถึงคอของผู้บงการตัวจริง พรึบ! เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหลัง ความอบอุ่นคุ้นเคยพร้อมกลิ่นอายสนเขาเย็นเยียบและกลิ่นอายบุรุษแผ่ซ่านเข้ามาโอบล้อมร่างบางไว้ เซียวจ้านมิได้เอ่ยถามคำใด มือหนาเอื้อมมาแย่งแผ่นกระดาษในมือของนางไปพลิกดูด้วยความรวดเร็ว สัมผัสจากปลายนิ้วที่แตะโดนกันทำให้หัวใจของมู่หว่านชิงกระตุกวูบเล็กน้อย ทว่าสีหน้าของท่านอ๋องหนุ่มในยามนี้กลับมืดทะมึนราวยามพายุใหญ่กำลังก่อตัว ดวงเนตรคมกริบดั่งพญาอินทรีวาวโรจน์ขึ้นในความมืด เขาก้มลงมองสตรีในอ้อมแขน ภายใต้ชุดฮูหยินปักลายโบตั๋นสีชาด นางมิใช่เพียงฮูหยินผู้บอบบางที่รอคอยความเมตตาจากสามี หากแต่เป็นมันสมองอันล้ำเลิศที่กล้าควักเอาหัวใจของราชสำนักออกมากางแผ่บนมือ "เจ้าช่างกล้าหาญนัก หว่านชิง" น้ำเสียงทุ้มต่ำรlอดไรฟัน ฟังดูคล้ายดั่งคำตำหนิ แต่กลับเจือไปด้วยความระคนระทึกและลุ่มลึกอย่างที่สุด "รู้หรือไม่ว่าหลักฐานแผ่นนี้ หากหลุดลอดออกไปเพียงครึ่งคำ หัวของเจ้าและตระกูลมู่จะหลุดจากบ่าภายในชั่วข้ามคืน" "หม่อมฉันทราบดีเพคะ..." มู่หว่านชิงเอี้ยวตัวกลับมาสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว รอยยิ้มบางเบาระบายบนเรียวปากสีชาด "แต่ถ้าหม่อมฉันไม่ทำเช่นนี้ ท่านอ๋องผู้ทรงคุณธรรมจะทรงทราบได้อย่างไรว่า... ใครคือผู้ที่กำลังถือมีดรอแทงข้างหลังพระองค์ในยามที่ทรงนำทัพออกศึก" เซียวจ้านแค่นหัวเราะในลำคอ ไอร้อนจากลมหายใจของเขาเป่ารดอยู่ข้างใบหูระหง มือแกร่งรวบเอวคอดกิ่วของนางเข้าหาตัวอย่างถือสิทธิ์ ความใกล้ชิดนี้ทำให้บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยเคมีอันร้อนแรงและอันตราย ทว่าก่อนที่ทั้งสองจะได้เจรจาแผนการขั้นต่อไป แสงเงาตะคุ่มที่ทาบทับลงบนผนังกระดาษของเรือนด้านบนก็พลันหยุดนิ่ง เสียงเคาะประตูลับสามครั้งติดต่อกัน—สัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดจากองครักษ์เงา "ท่านอ๋อง! ฮูหยิน!" เสียงรายงานร้อนรนดังลอดเข้ามา "ขันทีหลวงจากตำหนักใน... ถือราชโองการด่วนที่สุดมาถึงหน้าเรือนแล้วพ่ะย่ะค่ะ บอกว่าเป็นพระราชประสงค์เร่งด่วนที่ต้องมอบให้ท่านอ๋องเปิดอ่านด้วยพระองค์เองในยามวิกาลนี้!" เซียวจ้านชะงักฝ่ามือที่กำลังกุมมือบางไว้ ดวงตาดุร้ายหรี่แคบลงทันที ในยามวิกาลที่ความลับใต้พื้นเรือนเพิ่งถูกเปิดเผย ราชโองการด่วนจากฮ่องเต้ก็เดินทางมาถึงประหนึ่งรู้เวลา ยิ่งกว่านั้น... ปลายกระดาษไขในมือของมู่หว่านชิงยังคงอุ่นอยู่ด้วยความร้อนจากลมหายใจของพวกเขาเอง ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและตื่นเต้นไปกับกลยุทธ์และการชิงไหวชิงพริบในบทนี้นะคะ!