กลลวงในงานเลี้ยงรับรอง

"หากคุณหนูรองตระกูลเว่ยคิดว่าการนำกลอนบทนี้มาประพันธ์ซ้ำในงานเลี้ยงต้อนรับราชทูตแคว้นเป่ย จะช่วยยกย่องสติปัญญาของตนเองได้ ข้าเกรงว่าท่านคงต้องกลับไปท่องตำราสามร้อยบทใหม่ตั้งแต่หน้าแรกแล้วกระมังเพคะ" สุ้มเสียงหวานใสแต่กังวานกังสดาลดั่งหยกกระทบกันดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมห้องโถงใหญ่ของจวนอ๋อง มู่หว่านชิงในชุดคลุมผ้าไหมปักลายบุปผาฤดูใบไม้ผลิสีม่วงอ่อน ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะน้ำชา สายตาดอกท้อคู่นั้นกวาดมองสตรีในชุดผ้าแพรต่วนสีชมพูสดที่หน้าถอดสีจนซีดเผือด บรรยากาศในงานเลี้ยงรับรองแขกบ้านแขกเมืองคืนนี้ เต็มไปด้วยกระแสลมเชี่ยวกรากใต้ผืนน้ำอันเรียบสงบ ฝ่ายตรงข้ามของตระกูลเซียวจงใจส่ง "เว่ยอิงอิง" บุตรีอนุของเสนาบดีคลังผู้ขึ้นชื่อเรื่องปากคอเราะร้ายมาเหยียบหน้าฮูherinเอกอย่างนางกลางงานเลี้ยง เพื่อหวังประจานความไร้การศึกษาและตบหน้าท่านอ๋องผู้เป็นสามีทางอ้อม ทว่าพวกเขากลับลืมไปเสียสนิทว่า มู่หว่านชิงหาใช่สตรีในห้องหอที่เอาแต่นั่งปักผ้าและเสียน้ำตาให้ความอยุติธรรมไม่ "ฮูหยินเอก… ท่านหมายความว่าอย่างไรกันเพคะ?" เว่ยอิงอิงกัดริมฝีปากจนห่อเลือด นางอุตส่าห์คัดเลือกกลอนบทประพันธ์โบราณที่หาอ่านได้ยากยิ่งมากล่าวอ้างเพื่อโชว์เหนือ ทว่ามู่หว่านชิงกลับยิ้มหยันออกมาอย่างไม่ไว้หน้า "หมายความตามที่ข้าพูดอย่างไรเล่า" มู่หว่านชิงก้าวเข้าไปช้าๆ ท่วงท่าการเดินสง่างามดั่งหงส์ร่อนเรไร ปลายชายกระโปรงปักดิ้นทองลากผ่านพื้นหินอ่อนขัดเงา "กลอนบทที่ท่านอ่องซวงกล่าวถึงความรุ่งเรืองของแคว้นฉิน แต่วรรคที่สามของท่านกลับใช้คำว่า 'ร่วงโรยรา' แทนที่จะเป็น 'ผลิบานสะพรั่ง' ช่างเป็นลางอัปมงคลยิ่งนัก ยิ่งไปกว่านั้น… กวีผู้แต่งกลอนบทนี้คือนักโทษกบฏเมื่อยี่สิบปีก่อน หากราชทูตแคว้นเป่ยหรือใต้เท้าผู้ตรวจการได้ยินเข้า คงเข้าใจผิดคิดว่าตระกูลเว่ยของท่านกำลังแช่งชะตาแคว้นฉินให้ล่มสลายกระมัง!" สิ้นคำพูดนั้น เสียงสูดหายใจเข้าลึกๆ ก็ดังขึ้นระงมทั่วห้องโถง บรรดาฮูหยินและคุณหนูจากตระกูลขุนนางต่างๆ ต่างหน้าถอดสีด้วยความตื่นกลัว บางคนถึงกับรีบวางจอกสุราลงทันที เนื่องจากเรื่องการอ้างอิงถึงกบฏในยุคอดีตเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย โทษฐานนี้หนักหนาสสาหัสยิ่งนัก เว่ยอิงอิงขาอ่อนทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้น ร่างกายสั่นเทาน้ำตาคลอเบ้าด้วยความหวาดกลัว "หม่อมฉัน… หม่อมฉันมิได้เจตนาเช่นนั้นเพคะ! ฮูหยินเอกโปรดเมตตาด้วย!" มู่หว่านชิงย่อกายลงเล็กน้อย ใช้นิ้วเรียวยาวดั่งลำหญ้าคาเชยคางอีกฝ่ายขึ้นมาเบาๆ ดวงตาคู่คมกริบฉายแววเยียบเย็นราวกับมองมดปลวกตัวหนึ่ง "วาจามีค่าดั่งทองคำ หากรักษามันไว้ไม่ได้ วันหน้าข้าเกรงว่าศีรษะบนบ่าของเจ้าคงอยู่ได้อีกไม่นานหรอกนะ… ไปซะ อย่าให้ข้าต้องเห็นหน้าเจ้าในจวนอ๋องอีก" ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงและหวาดหวั่นของผู้คนนับร้อยในห้องโถง ไม่มีใครสังเกตเห็นมุมปากของท่านอ๋องเซียวจ้านที่ประทับอยู่ ณ ตำแหน่งประธานสูงสุด เขาไม่ได้เอ่ยปรามสักคำ แถมยังยกจอกสุราขึ้นจิบพร้อมกับรอยยิ้มพึงพอใจที่ฉายชัดในดวงตาคมปลาบ—ภรรยาตัวน้อยของเขานับวันยิ่งเล่นบทผู้ล่าได้อย่างงดงามและเลือดเย็นยิ่งนัก ทว่า ความวุ่นวายยังไม่ทันได้สงบลง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงขององครักษ์ประจำวังหลวงก็ดังแทรกขึ้นที่หน้าประตูใหญ่ ตามมาด้วยเสียงประกาศก้องกังวานที่ทำให้บรรยากาศในงานเย็นเยียบลงในพริบตา "ราชครูหลี่มาถึง! พร้อมกับพระราชโองการลับจากฝ่าบาท!" สิ้นเสียงนั้น ร่างชราในชุดขุนนางชั้นผู้ใหญ่ของราชครูหลี่ ผู้เป็นแกนนำขั้วอำนาจฝั่งตรงข้ามของท่านอ๋อง ก็ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแต่แฝงด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ ในมือของเขาชูม้วนกระดาษสีเหลืองทองอร่ามที่สะท้อนแสงไฟจากคบเพลิงวาววับ เซียวจ้านหรี่ตาลง รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างจนอุณหภูมิรอบกายลดฮวบลงอย่างฉับพลัน ขณะที่มู่หว่านชิงหันกลับไปมองผู้มาใหม่ รอยยิ้มบนมุมปากของนางค่อยๆ เลือนหายไป กลายเป็นความรู้สึกสังหรณ์ใจบางอย่างที่เตือนให้นางรู้ว่า... นี่ไม่ใช่การมาเยือนเพื่อร่วมงานเลี้ยงธรรมดาอย่างแน่นอน ราชครูหลี่กวาดสายตามองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดสายตาอยู่ที่มู่หว่านชิงและเซียวจ้าน รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมผุดขึ้นที่ริมฝีปากของคนแก่เจ้าเล่ห์ พร้อมกับเอ่ยด้วยเสียงอันดังฟังชัด "ทูลท่านอ๋อง และฮูหยินเอก... ฝ่าบาททรงมีรับสั่งด่วน พระราชโองการฉบับนี้เกี่ยวข้องกับคดีลับกบฏเมื่อยี่สิบปีก่อน และ... ชาติกำเนิดที่แท้จริงของฮูหยินเอกมู่หว่านชิงพ่ะย่ะค่ะ!" ขอบพระคุณที่ติดตามอ่านผลงานของ "ดอกโบตั๋นพันปี" นะคะ