รอยยิ้มของท่านอ๋อง

ราชโองการสีทองอร่ามประทับตราหยกมังกรห้าเล็บร่วงหล่นลงกระทบพื้นหินอ่อน เสียงนั้นก้องกังวานบาดแก้วหูราวกับเสียงคำรามเตือนภัยจากขุมนรก มู่หว่านชิงไม่แม้แต่จะชายตามองกระดาษแผ่นนั้น นางเพียงกวาดสายตาคมกริบดั่งใบมีดน้ำแข็งไปยังขันทีเฒ่าผู้ถือสาส์น สีหน้าของนางสงบนิ่งราวกับผิวน้ำในบึงลึก ไร้ซึ่งความตื่นตระหนกหวาดกลัวดังเช่นสตรีทั่วไปยามเผชิญหน้ากับอำนาจสูงสุดแห่งแผ่นดิน "คดีลับกบฏเมื่อยี่สิบปีก่อน... ชาติกำเนิดที่แท้จริงของข้าอย่างนั้นหรือเพคะ" น้ำเสียงของนางราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนทำให้มหาดเล็กผู้ส่งสารต้องลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เซียวจ้านก้าวเท้าเข้ามายืนเคียงข้างร่างเพรียวบางของภรรยาเอกอย่างเงียบเชเชียบ กลิ่นอายบุรุษผู้กุมอำนาจกองทัพทมิฬแผ่ซ่านกดดันบรรยากาศรอบกายให้หนักอึ้ง ดวงตาคมปลาบดุจพญาอินทรีหันไปจ้องมองมู่หว่านชิงด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง นี่หรือ... สตรีที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียงหมากไร้ค่า สตรีที่ถูกส่งมาเพื่อเป็นตัวประกันทางการเมืองและรองรับความอัปยศในจวนอ๋อง ไฉนเลยยามนี้ นางกลับยืนหยัดสง่างามราวกับพญาหงส์ที่กางปีกท้าทายพายุฝน รอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปากคู่นั้น... ช่างน่าหลงใหลและอันตรายยิ่งนัก "หว่านชิง" เซียวจ้านเอמהสر เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงกระซิบจากความมืด ขณะที่มือหนายื่นไปคว้าข้อมือเรียวเล็กไว้โดยสัญชาตญาณ "เจ้าซ่อนอะไรไว้ใต้รอยยิ้มนั่นกันแน่" มู่หว่านชิงไม่สะดุ้งสะเทือน นางค่อยๆ ดึงข้อมือตนเองกลับอย่างนุ่มนวลแต่มั่นคง ดวงตาดอกท้อคู่สวยช้อนขึ้นสบประสานกับสายตาคมกลาของสามี นัยน์ตาคู่นั้นสะท้อนภาพเงาของเขาชัดเจน ไร้ความหวาดกลัว มีเพียงประกายความท้าทายที่จุดไฟในอกของท่านอ๋องผู้เยือกเย็นให้ลุกโชนขึ้นมาอย่างประหลาด "หม่อมฉันจะมีอะไรซ่อนเร้นเล่าเพคะ ท่านอ๋อง... เพียงแต่พระราชโองการฉบับนี้ เป็นหมากตาสำคัญที่ฮ่องเต้ทรงวางไว้เพื่อบีบให้ท่านเลือก ระหว่าง 'อำนาจทหาร' กับ 'สตรีที่ไร้หัวนอนปลายเท้า' เช่นหม่อมฉัน" นางกล่าวด้วยน้ำเสียงติดตลกเล็กน้อย ทว่าแฝงไว้ด้วยคมดาบที่เฉือนลึกถึงแก่นกระดูก เซียวจ้านแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาดุร้ายพลเปลี่ยนเป็นประกายระยิบระยับด้วยความทึ่ง สตรีผู้นี้อ่านเกมการเมืองออกทะลุปรุโปร่งยิ่งกว่ากุนซือเฒ่าในห้องทรงอักษรเสียอีก เขาไม่เคยรู้สึกสนใจสิ่งใดนอกเหนือจากชัยชนะในสนามรบ ทว่าในยามนี้... หัวใจที่ด้านชามานานกลับกระตุกวูบอย่างรุนแรง รอยยิ้มที่มุมปากของเขาปรากฏขึ้นเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี—รอยยิ้มที่ไม่ได้เปี่ยมด้วยจิตสังหาร หากแต่เป็นรอยยิ้มของนักล่าที่พบเหยื่ออันล้ำค่า "ถ้าเช่นนั้น หากเป้าหมายของฝ่าบาทคือการกำจัดเจ้า... ข้าควรจะปกป้องเจ้า หรือร่วมมือกับพระองค์เพื่อสكัดกั้นปีกของเจ้าดีเล่า หายนะน้อยของข้า" เซียวจ้านโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมใบหู กลิ่นอายบุรุษอันคุ้นเคยเคล้าคลอด้วยกลิ่นอายสงครามทำให้บรรยากาศรอบตัวร้อนระอุขึ้นมาทันตาเห็น ในขณะเดียวกัน ลึกเข้าไปในเรือนพักชั้นในอันเงียบสงบ อนุภรรยาจอมมารยาอย่างลี่อินกำลังกำผ้าเช็ดหน้าในมือแน่นจนยับยู่ยี่ ดวงตาคู่งามที่เคยพราวเสน่ห์บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความริษยาและจิตสังหารอันบิดเบี้ยว นางอุตส่าห์ส่งข่าวลับเรื่องชาติกำเนิดของมู่หว่านชิงไปให้ฝ่ายในหวังจะให้ฮ่องเต้ทรงประหารนางชั่วผู้นี้ให้พ้นทาง แต่ไฉน... เหตุการณ์กลับพลิกผันกลายเป็นว่าท่านอ๋องผู้เยือกเย็นและไร้หัวใจ กลับทรงโน้มพระวรกายเข้าหาและแสดงท่าทีคลั่งไคล้สตรีสารเลวนั่นอย่างเปิดเผยเช่นนี้! "ไม่ได้การ... ข้าจะยอมให้นังสารพัดพิษนั่นเหยียบย่ำหัวใจท่านอ๋องไปมากกว่านี้ไม่ได้!" ลี่อินกัดฟันกรอด แววตาฉายแววอำมหิต นางหันไปสั่งการบ่าวรับใช้คนสนิทด้วยน้ำเสียงสั่นเครือจากความโกรธแค้น "ไปเอา 'ผงสลายวิญญาณ' มา... คืนนี้ ไม่ว่าอย่างไร นังหว่านชิงจะต้องหายไปจากจวนอ๋องแห่งนี้ตลอดกาล!" ทว่า ในขณะที่แผนการชั่วร้ายกำลังก่อตัวขึ้นในความมืด มู่หว่านชิงกลับกำลังยืนอยู่เบื้องหน้าแผนที่ยุทธศาสตร์แคว้นฉิน นางใช้ปลายนิ้วเรียวงามแตะลงบนจุดยุทธศาสตร์สำคัญ พร้อมกับรอยยิ้มลึกลับที่จุดประกายขึ้นบนเรียวปากอิ่ม ท่านอ๋องเซียวจ้านยืนกอดอกมองภรรยาเอกของตนอยู่เงียบๆ ลึกลงไปในดวงตาคู่นั้นมีความคลั่งไคล้ที่ถูกจุดประกายขึ้นอย่างถอนตัวไม่ขึ้น เขารู้ดีว่าเกมนี้ไม่ได้มีแค่เขาและฮ่องเต้เป็นผู้เล่นอีกต่อไปแล้ว แต่มู่หว่านชิงต่างหาก... คือผู้ชักใยที่แท้จริงบนกระดานนี้ บรรยากาศในห้องทรงอักษรเงียบสงบลงชั่วขณะ ก่อนที่เสียงฝีเท้าเร่งรีบขององครักษ์เงาจะดังขึ้น พร้อมกับรายงานด่วนที่ทำให้ลมหายใจของทุกคนต้องสะดุด "ทูลท่านอ๋อง! ฮูหยินเอก... เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ ทางประตูทิศเหนือ... ขบวนราชรถลับจากตำหนักในของไทเฮา พร้อมกับ 'ราชยโ소งการปลด' ถูกส่งตรงมายังจวนของเราแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางในเกมการเมืองอันเชือดเฉือนนี้ไปด้วยกันนะคะ