ข้อตกลงใต้แสงจันทร์

กลิ่นอายจางๆ ของหมึกปี้ว์ซีว์ราคาแพร่สะพัดผสมผสานกับกลิ่นอายเย็นเยียบของค่ำคืนเดือนหงาย มู่หว่านชิงไม่ได้สะทกสะท้านต่อราชโองการประหารชีวิตที่เพิ่งถูกประกาศกร้าวเมื่อยามโพล้เพล้แม้แต่น้อย นางกำลังใช้ปลายนิ้วเรียวดั่งหยกสลักบรรจงคีบเมล็ดหมากลงบนกระดานไม้จันทน์หอมอย่างใจเย็น เสียง 'แปะ' เบาๆ ของหินหยกสีดำกระทบเนื้อไม้ดังก้องกังวานท่ามกลางความเงียบงันในเรือนหลันฮวา "ฮูหยิน... บ่าวเกรงว่า... ราชโองการฉบับนั้นจะ..." เสียงของสาวใช้คนสนิทสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ หว่านชิงเพียงปรายหางตามองนางด้วยแววตานิ่งสงบดั่งผิวน้ำในบึงลึก นางยกชาอุ่นขึ้นจิบเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยที่แฝงไว้ด้วยความเฉียบขาด "ตื่นตระหนกไปไยลี่อิน... ฮ่องเต้ทรงส่งราชโองการด่วนมากลางดึก หาใช่ดาบคมกริบที่พาดคอในทันทีไม่ นั่นย่อมแปลว่าหมากกระดานนี้... ยังมีช่องให้เดินอีกหลายตา" พลันนั้น ประตูไม้แกะสลักลวดลายหงส์ร่อนมังกรทะยานถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซุ่มเสียง สายลมราตรีพัดพาเอาความเย็นเยือกและกลิ่นอายคาวเลือดจางๆ เข้ามาภายในห้อง ร่างสูงสง่าในชุดคลุมสีดำสนิทปักลายมฆาสีเงินทาบทับด้วยแสงจันทร์สาดส่อง เซียวจ้านก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าที่มั่นคงและดุดัน แววตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองสตรีเบื้องหน้าผู้ไม่มีแม้แต่ร่องรอยความหวาดกลัวระคนอยู่บนใบหน้า "เจ้าช่างใจกล้าเสียจริงมู่หว่านชิง... รู้ว่าตนเองกำลังจะกลายเป็นนักโทษประหาร แต่กลับยังมีอารมณ์มานั่งเล่นหماกคนเดียวเช่นนี้?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความเยียบเย็น ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสอารมณ์ที่ยากจะคาดเดา หว่านชิงมิได้ลุกขึ้นทำความเคารพตามธรรมเนียม นางเพียงเงยหน้าขึ้นสบตาบุรุษผู้ได้ชื่อว่าเป็นสามี รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างเย้ายวนและท้าทาย "ท่านอ๋องดึกดื่นป่านนี้แล้ว ยังมีแก่ใจมาเยี่ยมเยียนนักโทษประหารเช่นหม่อมฉัน เกรงว่าคงไม่ได้มาเพื่อร่วมไว้อาลัยกระมังเพคะ?" เซียวจ้านสาวเท้าเข้าประชิด ร่างสูงใหญ่กumกลิ่นอายอำนาจกดทับจนบรรยากาศรอบตัวแทบหยุดนิ่ง เขายื่นมือหนาออกไปคว้าคางบางของนางไว้ด้วยความรุนแรงพอประมาณ บังคับให้ดวงหน้าหวานล้ำเงยขึ้นสบตา "หากเปิ่นหวางจะไว้อาลัยเจ้า ก็คงต้องไว้อาลัยให้กับความอวดดีของเจ้าเสียก่อน... ราชโองการฉบับนั้นเป็นฝีมือของตระกูลหลี่ที่ร่วมมือกับเสนาบดีฝ่ายซ้าย พวกมันต้องการบีบให้เจ้าตายเพื่อปิดปากคดีลับการยักยอกเสบียงคลังทหาร" "และท่านก็ต้องการให้หม่อมฉัน... ใช้สติปัญญาอันน้อยนิดนี้ ไขคดีเพื่อลากคอมันออกมาสินะเพคะ" หว่านชิงแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่สวยประกายแสงวาวโรจน์ "ความตายของหม่อมฉันแขวนอยู่บนเส้นด้าย แต่ท่านอ๋องกลับยื่นข้อเสนอให้สตรีที่กำลังจะถูกประหารมาช่วยราชสำนักแก้ปัญหา... ช่างเป็นการเจรจาที่เอาเปรียบเสียจริง" เซียวจ้านหรี่ตาลงเล็กน้อย ความพึงพอใจฉายชัดขึ้นในแววตาครู่หนึ่งก่อนจะเลือนหายไป สตรีผู้นี้ไม่เพียงแต่ฉลาดเป็นกรด นางยังอ่านเกมการเมืองทะลุปรุโปร่งยิ่งกว่าขุนนางเฒ่าในท้องพระโรงเสียอีก "แลกกับการไขคดีให้กระจ่าง เปิ่นหวางจะใช้ราชอำนาจในมือ... ยื้อชีวิตของอนุภรรยาจอมมารยาผู้นั้นของเจ้าไว้... ลี่อินจะไม่ต้องตายตามราชโองการ และเจ้า... จะยังคงมีลมหายใจในฐานะชายาเอกแห่งจوانอ๋องต่อไป" เซียวจ้านยื่นข้อเสนอที่เด็ดขาด ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วอึดใจ ลี่อินที่ยืนตัวสั่นอยู่มุมห้องถึงกับเข่าทรุดลงด้วยความตกใจ นางไม่คาดคิดว่าฮูหยินผู้พี่ที่ตนเคยกลั่นแกล้งสารพัด จะกลายเป็นคนเดียวที่ท่านอ๋องนำมาใช้ต่อรองเพื่อแลกกับชีวิตของนาง หว่านชิงนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ นางก้มมองหินหยกสีดำในมือ รอยยิ้มลึกลับปรากฏขึ้นบนเรียวปากอิ่มเอิบ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับบุรุษผู้ทรงอำนาจด้วยรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของท่านอ๋องกระตุกวูบ "ข้อเสนอนี้... น่าสนใจไม่น้อยเพคะท่านอ๋อง..." เซียวจ้านกระตุกยิ้มมุมปาก เตรียมจะเอ่ยปากรับคำ ทว่าในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงตะโกนก้องของขันทีหน้าพระพักตร์ก็ดังทะลุความมืดเข้ามาถึงหน้าเรือน "ราชโองการด่วนที่สุดจากท้องพระโรง! ท่านอ๋องและพระชายาเอก... โปรดรับราชโองการ!" เซียวจ้านขมวดคิ้วมุ่นทันที เขากวาดสายตากลับมามองมู่หว่านชิงที่ยังคงนั่งนิ่งสงบดั่งขุนเขา ประตูห้องถูกกระชากเปิดออกอีกครั้งโดยองครักษ์เงา สีหน้าของอีกฝ่ายซีดเผือกจนแทบไร้สีเลือด "ท่านอ๋อง... เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! ราชโองการฉบับใหม่... มิใช่เรื่องคดีเสบียงคลัง... แต่เป็นพระราชเสาวณีย์ลับสั่งปลดและ... พระราชทานจอกสุราพิษให้พระชายาเอกโดยตรงพ่ะย่ะค่ะ!" *ดอกโบตั๋นพันปีขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ*