เบาะแสจากแดนใต้

กลิ่นกำยานไม้กฤษณาที่อบอวลอยู่ในห้องลับใต้เรือนพักมิได้ช่วยให้ความรู้สึกอึดอัดลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย มู่หว่านชิงวางมีดผ่าตัดขนาดจิ๋วลงบนถาดหยก สายตาของนางจ้องมองคราบสีม่วงคล้ำที่ตกค้างอยู่ก้นถ้วยกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาดตา ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นของบรรณาการจากแดนใต้ “ท่านอ๋องดูนี่สิเจ้าคะ” นางเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแฝงความเย็นเยือก “สีม่วงอมดำที่ขอบถ้วยนี้ มิใช่พิษทั่วไปที่พบเห็นได้ในราชสำนัก แต่มันคือ ‘บุปผาหลั่งเลือด’ ดอกไม้พิษที่เติบโตเฉพาะในหุบเขาหมอกลึกแถบชายแดนใต้” เซียวจ้านก้าวเข้ามาใกล้ เงาร่างสูงใหญ่ของเขาทอดทับลงบนแผ่นหลังบาง แววตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวของเขาหรี่ลงเมื่อพินิจมองคราบพิษนั้น มือหนาของเขาเอื้อมไปแตะขอบโต๊ะจนไม้เนื้อแข็งส่งเสียงลั่นเบาๆ “บุปผาหลั่งเลือด... พิษชนิดเดียวกันกับที่ทำให้เสด็จพ่อต้องสวรรคตก่อนกำหนดกระนั้นหรือ?” “ถูกต้องเจ้าค่ะ” มู่หว่านชิงหันกลับมาสบตาเขา แววตานางฉายความเด็ดเดี่ยว “นั่นหมายความว่า ผู้อยู่เบื้องหลังการปลงพระชนม์ในครั้งนั้น มิได้เป็นเพียงคนในวังหลวง แต่ต้องมีเส้นสายจากดินแดนห่างไกลที่สามารถลำเลียงพิษหายากนี้เข้าสู่เมืองหลวงได้โดยไร้ร่องรอย และคนที่กุมอำนาจการค้าทางใต้ได้เบ็ดเสร็จในเวลานั้น คือสกุลที่ฮ่องเต้ทรงโปรดปรานที่สุด” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องลับไปชั่วขณะ บรรยากาศดูราวกับอากาศจะกลายเป็นของแข็ง เซียวจ้านแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเคียดแค้นที่ถูกเก็บงำมานาน “สกุลหลิว... หมากตัวที่เสด็จพี่ทรงใช้ค้ำยันบัลลังก์ เพื่อแลกกับการบ่อนทำลายกองทัพของข้า” “เรื่องนี้ใหญ่หลวงนัก หากเราเปิดเผยออกมาโดยไม่มีหลักฐานมัดตัวแน่นหนา สกุลหลิวจะใช้สายสัมพันธ์กับฮ่องเต้พลิกผิดเป็นถูก และนั่นจะเป็นเราเองที่จะถูกหาว่ากบฏเสียสติ” มู่หว่านชิงกล่าวพลางขยับนิ้วเรียวงามไปตามขอบแผนที่ดินแดนใต้ที่กางอยู่บนโต๊ะ “เราต้องตัดกำลังการเงินของพวกมันที่หัวเมืองใต้ก่อน และสิ่งที่ข้าต้องการไม่ใช่กำลังทหาร แต่เป็น ‘บัญชีลับ’ ที่ซ่อนอยู่ในหอจดหมายเหตุของจวนเจ้าเมืองหนานจิง” “เจ้าจะให้ข้าส่งหน่วยเงาเข้าไปหรือ?” เซียวจ้านถามพลางโน้มใบหน้าลงมาจนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายบุรุษเพศที่เข้มข้น ดันแผ่นหลังของนางให้ชิดกับขอบโต๊ะ มู่หว่านชิงยิ้มมุมปาก ความฉลาดเฉลียวที่ฉายชัดในแววตาทำให้เซียวจ้านถึงกับใจสั่น “หน่วยเงาเป็นเป้าสายตาเกินไปเจ้าค่ะ แต่หากเป็นขบวนการค้าผ้าไหมจากจวนอ๋องที่ต้องไปตรวจการผูกขาดทางการค้าที่นั่น... ท่านอ๋องล่ะเจ้าคะ คิดว่าฮูหยินเอกผู้นี้ควรจะขอติดตามไป ‘พักผ่อน’ ที่แดนใต้ด้วยหรือไม่?” เซียวจ้านชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่คนภายนอกไม่มีวันได้เห็น “เจ้าช่างหาเรื่องใส่ตัวได้เก่งนักหว่านชิง แต่นั่นคือสิ่งที่ข้ารักในตัวเจ้า... พรุ่งนี้เราจะออกเดินทาง แต่ข้ามีเงื่อนไข” “เงื่อนไขอะไรหรือเจ้าคะ?” “เจ้าต้องอยู่ในสายตาข้าตลอดเวลา ไม่ว่าจะเป็นการวางแผนหรือการเผชิญหน้ากับศัตรู ห้ามเจ้าใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่ออีกเป็นอันขาด” มู่หว่านชิงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ทว่าก่อนที่นางจะได้เอ่ยคำตอบ เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบและผิดปกติก็ดังขึ้นที่หน้าห้องลับ ประตูไม้สักถูกผลักออกอย่างเสียมารยาทพร้อมกับร่างขององครักษ์คนสนิทที่ใบหน้าซีดเผือด “ท่านอ๋อง! ฮูหยิน! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!” องครักษ์คุกเข่าลงแทบเท้า เสียงหอบหายใจของเขาทำให้บรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นในทันที “มีราชโองการด่วนจากวังหลวงส่งมาถึงหน้าจวน... ฮ่องเต้ทรงมีรับสั่งให้ท่านอ๋องเดินทางไปรับตำแหน่งแม่ทัพหน้าเพื่อปราบกบฏที่ชายแดนตะวันตกภายในคืนนี้ และมีข้อความลับแนบมาถึงฮูหยิน... ว่าหากไม่ยอมปฏิบัติตาม ทุกชีวิตในจวนอ๋องจะต้องกลายเป็นมลทินโทษฐานซ่องสุมกำลัง!” มู่หว่านชิงหยิบม้วนกระดาษที่ประทับตราครั่งสีแดงฉานนั้นขึ้นมาเปิดอ่าน เนื้อความในนั้นมิใช่เพียงแค่การขู่กรรโชก แต่มันคือการประกาศสงครามอย่างเปิดเผย เมื่อสายตาของนางเลื่อนไปถึงบรรทัดสุดท้าย ความเย็นวาบก็แล่นปราดไปทั่วสันหลัง ในม้วนกระดาษนั้นมิได้มีเพียงอักษรพู่กันที่คุ้นตา แต่มันคือกลิ่นของ ‘บุปผาหลั่งเลือด’ ที่โรยตัวออกมาจากรอยพับของกระดาษ พร้อมกับภาพวาดสัญลักษณ์รูปดอกโบตั๋นที่ถูกกรีดด้วยคมมีดจนขาดวิ่น! เซียวจ้านคว้าดาบข้างกายขึ้นมาทันที แววตาของเขาดุดันดั่งสัตว์ป่าที่ถูกต้อนให้จนมุม “พวกมันรู้... พวกมันรู้ว่าเราพบเบาะแสแล้ว และนี่คือคำเตือนก่อนที่พวกมันจะลงมือ” มู่หว่านชิงมองดูเศษซากของกระดาษที่ร่วงหล่นลงพื้น ก่อนจะหันไปสบตากับท่านอ๋อง “ถ้าเช่นนั้น เราก็ไม่มีความจำเป็นต้องซ่อนตัวอีกต่อไปเจ้าค่ะ ในเมื่อพวกมันเลือกจะเปิดไพ่ใบสุดท้าย เราก็ต้องรับมือนามธรรมแห่งความตายนี้ด้วยวิธีของหมออย่างข้า... เตรียมขบวนรถม้าเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ เราจะมิใช่ไปที่ชายแดนตะวันตก แต่เราจะเดินทางสู่แดนใต้—ในคืนนี้!” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและตื่นเต้นไปกับกลยุทธ์และการชิงไหวชิงพริบในบทนี้นะคะ!