เผชิญหน้าเจ้าพ่อเหมือง

กลิ่นอายดินปืนและกลิ่นสาบความดิบเถื่อนของห้องใต้ดินอับชื้น ลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นกายกำยำของผู้ชายที่ถูกหล่อหลอมขึ้นมาจากอำนาจเถื่อน คินน์ อัครเดโช ไม่ใช่ผู้ชายที่จะปล่อยให้เหยื่อหลุดรอดจากเงื้อมมือไปได้ง่ายๆ ยิ่งเหยื่อตัวนั้นเป็นถึงภัณฑารักษ์สาวผู้ถือดี มีสายตาแข็งกร้าวต่อต้านเขาตั้งแต่แรกเห็น มันยิ่งปลุกสัญชาตญาณดิบในตัวเจ้าพ่อเหมืองรายนี้ให้พุ่งพล่านถึงขีดสุด เสียงโซ่ตรวนกระทบพื้นคอนกรีตดังเคร้งคร่าง ขับเน้นความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก รินรดาถูกมัดตรึงไว้กับเก้าอี้ไม้เนื้อแข็งกลางห้อง แขนเรียวทั้งสองข้างถูกดึงไขว้หลัง แม้เสื้อผ้าจะยับยู่ยี่จากการฉุดกระชากเมื่อครู่ แต่แววตาของเธอยังคงลุกโชนด้วยไฟแห่งศักดิ์ศรีและความเกลียดชัง ไม่มีคราบน้ำตา มีเพียงลมหายใจหอบกระชั้นที่สะท้อนความตื่นตระหนกภายใต้เกราะกำบังอันดื้อรั้น "คิดว่าหนีพ้นหรือครับ... คุณภัณฑารักษ์คนสวย" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของเสือดาวดังก้องขึ้นจากมุมมืด คินน์ก้าวออกมาจากเงาสลัว แสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดไฟดวงเปลือยสะท้อนโครงหน้าคมคาย กรามขบแน่นเป็นสันนูน และแววตาคมกริบดั่งเหยี่ยวที่พร้อมจะขยี้เหยื่อให้แหลکคามือ ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแน่นขนัดและรอยสักเลือนรางบริเวณหัวไหล่ กลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นอายบุรุษเพศที่ทรงอำนาจแผ่ซ่านกดดันจนรินรดาต้องเบือนหน้าหนีด้วยความสะท้าน "คุณมันใช้อำนาจป่าเถื่อน... จับฉันมาทำไม ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน ความกลัวตีรวนขึ้นมาจุกอก แต่ทิฐิทำให้เธอต้องเชิดหน้าสู้ สายตาจ้องเขม็งกลับอย่างไม่เกรงกลัว คินน์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเยือกเย็นและอันตรายยิ่งกว่าเสียงคำรามใดๆ เขาก้าวเข้าไปใกล้ ชAยหนุ่มร่างสูงใหญ่โน้มตัวลงมาจนใบหน้าแทบชิดซอยลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ข้างแก้มเนียน กลิ่นกายดิบเถื่อนของผู้ชายที่เติบโตมากลางแดดลมและคราบเหงื่อไคลโชยเข้าจมูกจนรินรดาต้องเผลอกลั้นหายใจ "ป่าเถื่อนเหรอครับ? คุณยังไม่เคยเห็นความป่าเถื่อนที่แท้จริงของผมหรอก... รินรดา" นิ้วมือหยาบกร้านผ่านการจับเครื่องมือและอาวุธ เอื้อมมาแตะที่ปลายคางมน บังคับให้เธอหันกลับมาสบตา "ของที่ขโมยมาจากเหมืองของผม... มันอยู่ที่ไหน บอกมาดีๆ ก่อนที่ผมจะหมดความอดทน" "ฉันไม่ได้เอาอะไรไปทั้งนั้น! คุณมันพวกอันธพาล ยัดข้อหาชัดๆ!" เธอปฏิเสธเสียงแข็ง ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความโกรธเกรี้ยว "ปากเก่งดีนี่ครับ..." คินน์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา นิ้วมือที่เคยจับคางเลื่อนไล่ต่ำลงมาที่ลำคอระหง สัมผัสอุ่นจัดของเขาราวกับเหล็กเผาไฟที่ลากผ่านผิวเนื้อจนรินรดารู้สึกขนลุกซู่ ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวและแรงดึงดูดประหลาดที่เธอเกลียดชังที่สุด "แต่ผมชอบคนปากแข็งนะ... มันน่าสนุกเวลาที่ได้เห็นปากสวยๆ นี่ร้องครางขอชีวิต" "ไอ้คนทุเรศ!" เพียะ! ไม่ใช่เสียงตบ แต่เป็นเสียงฝ่ามือหนาที่ทาบทับลงบนต้นขาอวบอัดภายใต้กระโปรงผ้าลินินสีเข้ม คินน์ฉวยโอกาสลากฝ่ามืออุ่นร้อนขึ้นมาสัมผัสเรียวขาเนียนอย่างถือวิสาสะ สัมผัสหยาบโลนนั้นทำต้มนรินรดาร้อนผ่าวไปทั้งร่าง ความโกรธพุ่งทะยานจนสติแทบขาดผึ่ง เธอดิ้นรนสุดแรงจนเก้าอี้ไม้สั่นสะเทือน "ปล่อยนะ! อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" "ทำไมจะแตะไม่ได้ ในเมื่อคุณเข้ามาในเขตของผม... ร่างกายของคุณ สมบัติของคุณ หรือแม้แต่ลมหายใจของคุณตอนนี้ มันอยู่ภายใต้กรรมสิทธิ์ของผมคนเดียว!" คินน์ตวาดกร้าว นัยน์ตาดำสนิทวาวโรจน์ด้วยเพลิงสวาทและโทสะ เขาใช้มือข้างหนึ่งกดไหล่บางไว้ตรึงกับพนักเก้าอี้อย่างแน่นหนา ก่อนจะโน้มใบหน้าลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นอย่างไร้ความปรานี ริมฝีปากร้อนจัดกดจູບลงบนผิวเนื้ออ่อนนุ่มหลังใบหูอย่างไร้ความปรานี ลมหายใจร้อนระอุเป่ารดผิวจนรินรดาผวากายสะท้าน ร่างกายทรรมาณจากความรู้สึกที่ตีรวน สัญชาตญาณลึกๆ กรีดร้องว่าอันตราย แต่เนื้อตัวกลับร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแผดเผา กลิ่นกายแมนๆ และความแข็งแกร่งของผู้ชายตรงหน้ากำลังบดขยี้สติสัมปชัญญะของเธอทีละน้อย "หยุด... อื้อ... คินน์ ได้โปรด..." เสียงประท้วงเริ่มขาดห้วง เมื่อมือหนาเริ่มลูบไล้สอดแทรกเข้าไปใต้ร่มผ้าสัมผัสผิวเนื้อเนียนละเอียดอย่างอุกอาจ นิ้วมือแข็งแกร่งบีบเค้นสะโพกอิ่มและต้นขาอย่างแรงเพื่อระบายความต้องการที่กำลังปะทุขึ้นในกาย คินน์เงยหน้าขึ้นมองเหยื่อใต้ร่าง แววตาของเขาเต็มไปด้วยประกายปรารถนาอันดิบเถื่อน ร่างกายของเขาร้อนรุ่มราวกับถูกหลอมด้วยลาวา แรงดึงดูดระหว่างเขากับเธอมันรุนแรงเกินกว่าจะควบคุม แรงแค้นและแรงสวาทหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกันจนแยกไม่ออก "เก่งให้ตลอดรอดฝั่งก็แล้วกันครับ... รินรดา" เขาคำรามชิดริมฝีปากเธอ ก่อนจะประกบจูบบดขยี้ลงมาอย่างดุดัน รสจูบที่ไม่มีความอ่อนโยน มีเพียงความเร่าร้อน ดิบเถื่อน และเรียกร้องสิทธิ์ขาดอย่างไร้ทางหนี ในขณะที่ริมฝีปากร้อนกำลังบดขยี้ความดื้อรั้นของหญิงสาว และสติของรินรดากำลังจะหลุดลอยไปกับห้วงเสน่หาอันมืดมนนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังขึ้นกะทันหันที่หน้าประตูห้องใต้ดิน พร้อมกับเสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหว "นายครับ! แย่แล้วครับนาย! ทางกองกำลังตำรวจนอกพื้นที่ กำลังบุกเข้ามาล้อมเหมืองของเราแล้วครับ!" คำรายงานนั้นทำให้คินน์ชะงักกึก นัยน์ตาดำสนิทหันขวับไปมองที่ประตูก่อนจะก้มลงมองหญิงสาวในอ้อมแขนที่หอบสะท้าน รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมผุดขึ้นที่มุมปากของเจ้าพ่อเหมืองทันที ขณะที่รินรดากลับเบิกตากว้างด้วยความหวังอันริบหรี่ ขอบคุณครับรี้ดเดอร์ที่รักทุกท่าน, ธานินทร์แดนเถื่อน