ความสุขในมุมเล็กๆ

"มือคุณเปื้อนกาวแล้วค่ะริน... ใจลอยไปถึงไหนคะ?" เสียงทุ้มต่ำของพฤกษ์ดังขึ้นชิดใบหู รินสะดุ้งสุดตัวจนปลายไม้ชิ้นจ้อยในมือเกือบจะหลุดจากแท่นวาง กลิ่นไม้สนหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นดินชื้นจากต้นไม้รอบตัวกลายเป็นกลิ่นเฉพาะตัวที่รินเริ่มจะเสพติดโดยไม่รู้ตัว เขาหันไปมองคนข้างกายที่โน้มตัวลงมาใกล้เสียจนจมูกของเขาเกือบชนกับไหล่กว้างของอีกฝ่าย "ขอโทษค่ะ... ผมแค่คิดว่าถ้าเราประกอบส่วนนี้เบี้ยวไปนิดเดียว งานชิ้นนี้อาจจะไม่สมบูรณ์" รินก้มหน้างุด ซ่อนใบหน้าที่เห่อร้อนด้วยการขยับมือหยิบกระดาษทรายขึ้นมาขัดเนื้อไม้ช้าๆ เพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า วันนี้คือวันจัดเวิร์กชอป 'ไม้และต้นไม้' ครั้งแรกที่ร้านของพฤกษ์ ผู้คนมากมายที่รินเคยหวาดกลัวกลับดูเบาบางลงเมื่อเขามีพฤกษ์คอยยืนบังแดดและเป็นเกราะคุ้มกันให้เงียบๆ แม้จะมีสายตาของผู้เข้าร่วมงานมองมาที่ความใกล้ชิดของทั้งคู่บ้าง แต่พฤกษ์ก็ไม่เคยขยับถอยห่าง กลับยิ่งเดินหน้าจัดวางกระถางดินเผาให้เข้าที่เข้าทางอยู่ข้างๆ รินตลอดเวลา "ไม้ก็เหมือนใจคนนะคะริน ถ้าเราฝืนดัดในตอนที่มันยังไม่พร้อม มันก็จะหัก แต่ถ้าเราค่อยๆ ประคองไปตามเนื้อไม้ ในที่สุดมันก็จะออกมาเป็นรูปทรงที่งดงามที่สุด" พฤกษ์พูดขณะวางมือหนาลงบนมือที่สั่นน้อยๆ ของรินเพื่อช่วยจับไม้ชิ้นนั้นให้มั่นคง รินเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย ในดวงตาคมคู่นั้นไม่มีร่องรอยของการเสแสร้ง มีเพียงความปรารถนาดีที่แผ่ออกมาอย่างเงียบเชียบ แต่มั่นคงจนรินรู้สึกได้ว่าหัวใจที่เคยปิดตายกำลังถูกเคาะประตูทีละน้อย "คุณพฤกษ์... ทำไมถึงเลือกให้ผมมาจัดเวิร์กชอปนี้คะ? ทั้งที่คนเก่งๆ มีตั้งเยอะ" พฤกษ์ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาวางคีมในมือลงแล้วหันมาจ้องมองรินอย่างจริงจัง "เพราะผมไม่เชื่อในความเก่งกาจของคนอื่นเท่ากับความอ่อนโยนในงานฝีมือของคุณ สำหรับผม งานของคุณไม่ได้แค่สวยงาม แต่คุณใส่ 'ความรู้สึก' ลงไปในทุกชิ้นส่วน ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมตามหามาตลอด" คำพูดนั้นเรียบง่าย ทว่ากลับทิ้งแรงสั่นสะเทือนไว้ในอกของรินจนพูดไม่ออก บรรยากาศรอบข้างที่เคยอึกทึกด้วยเสียงผู้คนดูเหมือนจะเลือนหายไป เหลือเพียงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกัน ท่ามกลางความเงียบนั้น รินสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวชายหนุ่ม "รินคะ..." พฤกษ์เรียกชื่อเขาแผ่วเบา พร้อมกับขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนรินรับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ "ถ้างานวันนี้จบลงด้วยดี... เราไปทานมื้อเย็นกันสองคนนะคะ ผมมีที่ที่อยากพาคุณไป" รินเม้มริมฝีปากแน่น ความหวาดกลัวต่อโลกภายนอกที่เคยเป็นโซ่ตรวนล่ามเขาไว้เริ่มหลวมลงอย่างน่าประหลาด เขาพยักหน้าช้าๆ เป็นคำตอบ พฤกษ์จึงเผยยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่หาดูได้ยากซึ่งทำให้ดวงตาของเขาดูอ่อนโยนจนแทบจะละลายใจคนมอง ทว่า ในขณะที่รินกำลังจะเอื้อมมือไปหยิบกระถางต้นไม้ใบจิ๋วมาประกอบเข้ากับฐานไม้ไม้ เสียงกริ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ก้าวย่างเข้ามาอย่างรวดเร็ว ผิดไปจากจังหวะของลูกค้าทั่วไปที่เดินเข้ามาชมงาน "ไม่คิดเลยนะว่าคนอย่างแกจะมาอยู่ในร้านเล็กๆ ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นดอกไม้น่าสมเพชแบบนี้ พฤกษ์" รินชะงักมือค้างอยู่กลางอากาศ เขารีบหันไปมองต้นเสียง ทันใดนั้น ความรู้สึกเย็นวาบก็แล่นขึ้นมาเกาะกุมหัวใจ ชายวัยกลางคนในชุดสูทราคาแพงยืนตระหง่านอยู่หน้าประตู ใบหน้าคมคายนั้นมีเค้าโครงที่คล้ายคลึงกับพฤกษ์ราวกับพิมพ์เดียวกัน ทว่าแววตาที่จ้องมองมาที่รินกลับเปี่ยมไปด้วยความเหยียดหยามและอำนาจมืดมิดที่กดดันจนรินหายใจไม่ออก พฤกษ์ก้าวมายืนบังรินไว้ทันที มือหนาบีบไหล่รินเบาๆ เป็นสัญญาณว่าให้ใจเย็นไว้ "พ่อมาที่นี่ทำไมครับ? ผมบอกแล้วใช่ไหมว่าที่นี่ไม่มีอะไรที่คุณต้องการ" ชายผู้มาใหม่ไม่ตอบ เขาเพียงแค่ปรายตามองงานไม้ที่รินเพิ่งทำเสร็จด้วยท่าทางดูแคลน ก่อนจะแสยะยิ้มที่มุมปากแล้วหยิบภาพถ่ายใบหนึ่งออกมาวางบนโต๊ะทำงานของริน "ฉันไม่ได้มาเพื่อต้องการงานไม้ขยะนี่หรอกพฤกษ์ แต่ฉันมาเพื่อจะบอกว่า... สิ่งที่แกพยายามปกป้องอยู่เนี่ย มันคือระเบิดเวลาที่กำลังจะทำลายชีวิตแกเอง" คำพูดนั้นทำให้โลกของรินหมุนคว้าง สายตาของเขาเหลือบไปเห็นภาพในกระดาษใบนั้น—มันเป็นภาพถ่ายของเขาเมื่อหลายปีก่อน ในช่วงเวลาที่เขาพยายามลบมันทิ้งไปจากความทรงจำ และดูเหมือนว่าความลับที่เขาปกปิดไว้กำลังจะถูกเปิดเผยต่อหน้าคนที่เขาอยากให้เชื่อใจมากที่สุดในตอนนี้ ขอบพระคุณนักอ่านที่ร่วมเดินทางผ่านมุมเล็กๆ ที่สั่นคลอนหัวใจไปกับรินและพฤกษ์ในตอนนี้ด้วยนะคะ หมอกไม้ไผ่