ความสงบสุขที่โหยหา

“พี่พฤกษ์คะ... ถ้าหากเราเก็บกวาดความทรงจำที่แตกสลายลงกล่องไม้ใบนี้ได้หมดแล้ว วันพรุ่งนี้เราจะเหลืออะไรให้ต้องกังวลอีกไหมคะ?” รินเอ่ยถามพลางวางสิ่วไม้ลงบนโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยเศษไม้หอมกลิ่นจางๆ ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้มองไปยังชิ้นงานที่เขากำลังทำอยู่ แต่กลับจับจ้องไปที่แผ่นหลังกว้างของคนที่กำลังยืนรดน้ำต้นไม้ริมระเบียงอยู่อย่างเงียบเชียบ พฤกษ์หยุดมือลงทันที เขาไม่ได้หันกลับมาในทันที แต่รินสัมผัสได้ถึงแรงสั่นไหวเล็กๆ ในบรรยากาศ กลิ่นดินเปียกชื้นหลังฝนตกอบอวลไปทั่วห้องสตูดิโอเล็กๆ แห่งนี้ มันเป็นกลิ่นของความปลอดภัย กลิ่นที่รินเคยหวาดกลัวนักหนาในอดีต แต่บัดนี้มันกลับกลายเป็นกลิ่นของ ‘บ้าน’ “ริน... คนเราไม่จำเป็นต้องรอให้ความกังวลหายไปหมดถึงจะมีความสุขหรอกนะ” พฤกษ์หมุนตัวกลับมา สายตาของเขาอ่อนโยนจนแทบจะละลายใจคนที่มอง “บางที ความสุขที่แท้จริงอาจจะอยู่ในความเปราะบางที่เรายอมรับมันได้ต่างหาก เหมือนกับไม้ชิ้นนี้ที่รินกำลังขัดเกลา ยิ่งรอยตำหนิมันชัดเจนเท่าไหร่ เมื่อมันถูกขัดจนเรียบเนียน มันก็จะยิ่งมีลวดลายที่งดงามขึ้นเท่านั้น” รินยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้แตะเพียงแค่ริมฝีปาก แต่ส่งไปถึงแววตาที่เคยหม่นแสง ความอึดอัดที่เคยเกาะกินใจเขามาตลอดหลายปี ค่อยๆ จางหายไปเหมือนหมอกยามสายที่ถูกแดดไล่ต้อน ทุกอย่างในห้องนี้ดู ‘เข้าที่เข้าทาง’ ราวกับจิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายได้ถูกวางลงอย่างถูกที่ถูกทางแล้ว เมฆที่นั่งอ่านหนังสือเงียบๆ อยู่มุมห้องวางหนังสือเล่มหนาลง ก่อนจะกระแอมเบาๆ “ถ้าจะหวานใส่กันขนาดนี้ ผมควรจะออกไปหาอะไรกินข้างนอกดีไหมครับ? ดูเหมือนอากาศแถวนี้จะเริ่มร้อนจนหน้าคนโสดอย่างผมแดงไปหมดแล้ว” “พูดมากน่าเมฆ” พฤกษ์เอ่ยดุแบบไม่จริงจังนัก มุมปากหนายกยิ้มขึ้นเล็กน้อย “ไปช่วยฉันยกกระถางเฟิร์นที่เพิ่งได้มาใหม่เข้าที่หน่อยสิ ฝีมือการจัดวางของนายยังพอใช้ได้อยู่” เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นในห้องทำงานที่เคยเงียบเชียบ รินมองเพื่อนสนิทและคนที่เขารักที่สุดในชีวิตช่วยกันจัดแจงมุมต่างๆ ของห้องอย่างขยันขันแข็ง ภาพเหล่านี้คือสิ่งที่เขาไม่เคยกล้าแม้แต่จะวาดฝันในวันที่เขายังจมปลักอยู่กับความเจ็บปวด รินเดินไปหยิบกล่องไม้เล็กๆ ที่เขาเพิ่งทำเสร็จขึ้นมาลูบไล้ มันเป็นกล่องธรรมดาที่ไม่มีลวดลายวิจิตรบรรจง แต่มีสัมผัสที่อบอุ่นและมั่นคง เขานำมันไปวางไว้ข้างแจกันดอกไม้ที่พฤกษ์เพิ่งนำมาเปลี่ยนใหม่วันนี้ พฤกษ์เดินเข้ามาซ้อนหลังเขาอย่างเงียบเชียบ วงแขนแข็งแรงโอบรอบเอวบางของรินไว้หลวมๆ คางมนเกยลงบนไหล่ลาดของรินอย่างถือวิสาสะ “มีความสุขไหมครับ?” พฤกษ์กระซิบถามข้างหู เสียงทุ้มต่ำนั้นทำให้รินใจสั่น “มากค่ะ... มากจนกลัวว่าถ้าตื่นมาแล้วทุกอย่างจะเป็นแค่ฝัน รินคงแย่แน่ๆ” รินตอบพร้อมกับเอียงศีรษะพิงไหล่อีกฝ่ายอย่างวางใจ พฤกษ์กดจูบลงบนขมับของคนตัวเล็กเบาๆ สัมผัสที่แฝงไปด้วยคำสัญญาว่าจะปกป้องตลอดไป “ฝันที่รินสร้างขึ้นมาด้วยสองมือของตัวเอง มันไม่มีทางหายไปไหนหรอก ต่อให้โลกข้างนอกจะหมุนไปเร็วแค่ไหน แต่ในเงาไม้ไผ่ห้องนี้ จะมีแค่เราที่เป็นคนกำหนดเวลาให้มันหยุดหมุน... เพื่อความสุขของเรา” ในขณะที่บรรยากาศกำลังเต็มไปด้วยความสงบสุข ความอบอุ่นไหลเวียนไปทั่วทุกอณูของห้อง จู่ๆ เสียงเคาะประตูไม้ที่หน้าห้องก็ดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ... ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก ไม่ใช่เสียงเคาะที่เป็นจังหวะของเมฆ หรือเสียงกระดิ่งหน้าร้านที่พฤกษ์คุ้นเคย แต่มันเป็นเสียงเคาะที่หนักแน่นและดูเย็นชาเกินกว่าจะเป็นลูกค้าทั่วไป รินผละออกจากอ้อมกอดของพฤกษ์ด้วยความสงสัย พฤกษ์ขมวดคิ้วแน่น แววตาที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นความระแวดระวังทันที เขาส่งสายตาบอกให้รินไปหลบหลังชั้นวางไม้ ขณะที่ตัวเองก้าวไปที่ประตูด้วยฝีเท้าเงียบกริบ เมื่อพฤกษ์แง้มประตูออกเพียงเล็กน้อย สายตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นจนเห็นได้ชัด ร่างสูงแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้นิ่งงัน มือที่กุมลูกบิดประตูสั่นสะท้านขึ้นมาเสียดื้อๆ “ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอกันในสภาพที่ดูมีความสุขแบบนี้... ริน” เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นจากด้านนอก เสียงที่รินจำได้แม่นยำว่าเป็นเสียงของใคร แม้เวลาจะผ่านไปนานจนเขาพยายามลบเลือนมันไปจากใจแล้วก็ตาม รินที่แอบอยู่หลังชั้นไม้ถึงกับตัวเย็นวาบ เมื่อเห็นร่างของหญิงวัยกลางคนที่ก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับกระดาษซองสีน้ำตาลที่ดูคุ้นตา... ซองจดหมายฉบับที่รินเคยได้รับเมื่อห้าปีก่อน และมันคือจุดเริ่มต้นของฝันร้ายทั้งหมดที่กำลังจะหวนกลับมาทำลายความสงบสุขนี้อีกครั้ง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้หมอกไม้ไผ่เสมอมานะคะ