จดหมายจากอดีต

“ริน เปิดประตูสิลูก... พ่อกับแม่รู้ว่าลูกอยู่ข้างใน ไม่เห็นต้องทำเหมือนคนแปลกหน้ากันแบบนี้เลย” เสียงผู้หญิงที่ฟังดูอ่อนหวานหากแต่แฝงไว้ด้วยความเย็นชาที่รินคุ้นเคยดีตลอดชีวิตวัยเด็ก ดังลอดผ่านบานไม้โอ๊คหนาหนักเข้ามา หัวใจของรินกระตุกวูบ ร่างบางที่เคยยืนสงบนิ่งในห้องทำงานไม้กลับสั่นเทาจนต้องรีบคว้าขอบโต๊ะไว้แน่น กลิ่นไม้สนที่เคยให้ความรู้สึกปลอดภัย กลับบัดนี้ดูเหมือนจะอับชื้นและไร้อากาศหายใจ พฤกษ์ที่ยืนอยู่ข้างกายรินขยับเข้ามาใกล้โดยไม่พูดอะไร มือหนาและอบอุ่นของเขาประคองต้นแขนรินไว้อย่างมั่นคง สายตาที่มักจะอ่อนโยนเสมอของชายหนุ่มเปลี่ยนเป็นแววตาแข็งกร้าวราวกับนักรบที่พร้อมจะปกป้องอาณาจักรส่วนตัวของคนรัก “ริน... ไม่ต้องออกไป” พฤกษ์กระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำทุ้ม “ถ้ายังไม่พร้อม ผมจะจัดการเอง” รินเงยหน้ามองพฤกษ์ ดวงตากลมโตสั่นระริกคล้ายแก้วที่ร้าวราน “เขา... เขารู้ได้ยังไงว่าผมอยู่ที่นี่ ผมพยายามหนีมาไกลแค่ไหน พฤกษ์... ทำไมเขาถึงไม่ปล่อยผมไปสักที” เสียงเคาะประตูเปลี่ยนเป็นจังหวะรัวและหนักแน่นขึ้น ความอดทนของคนที่อยู่ด้านนอกดูจะหมดลงแล้ว รินไม่อยากเผชิญหน้า ไม่อยากเห็นใบหน้าที่เคยทิ้งเขาไว้กับความว่างเปล่า แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะทรุดตัวลง พฤกษ์ก็ก้าวออกไปขวางหน้าประตูไว้เสียก่อน “ผมขอยืนยันว่าคนในนี้ไม่ต้องการพบใคร” พฤกษ์กล่าวผ่านประตู เสียงของเขานิ่งสงบแต่ทรงพลังจนคนที่อยู่อีกฝั่งชะงักไปครู่หนึ่ง “นี่คือเรื่องครอบครัว! อย่าเสนอหน้าเข้ามาเกี่ยวข้อง!” เสียงผู้ชายดังกึกก้องขึ้นมาแทรก “ริน! ออกมาเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่อยากให้เรื่องในอดีตมันกลับมาทำลายชีวิตที่แกสร้างขึ้นใหม่!” คำขู่ที่แฝงมากับลมหายใจหอบเหนื่อยนั้นทำให้รินหน้าซีดเผือด ร่างบางทรุดลงนั่งกับพื้นไม้ มือที่สั่นเทาหยิบจดหมายซองสีครีมเก่าคร่ำที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะทำงานขึ้นมาอีกครั้ง เป็นจดหมายที่ได้รับมาเมื่อเช้า... จดหมายที่ไม่มีที่อยู่ผู้ส่ง แต่มีข้อความสั้นๆ ที่ทำลายความสงบสุขของเขาลงจนหมดสิ้น *‘ทุกสิ่งที่เจ้าสร้างขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อ... ถึงเวลาต้องชดใช้ในสิ่งที่เจ้าเคยพรากไปจากครอบครัวแล้ว’* รินกวาดสายตาอ่านบรรทัดเดิมซ้ำๆ น้ำตาเม็ดใสเริ่มร่วงหล่นลงบนกระดาษจนตัวอักษรเริ่มเลือนลาง เขาไม่ได้พรากอะไรไปจากใครเลย คนที่ทิ้งไปคือพวกเขาทั้งคู่ แต่ดูเหมือนความจริงจะมีน้ำหนักน้อยกว่าความต้องการของคนที่ยึดติดกับผลประโยชน์ “ริน... จดหมายนั่นบอกว่าอะไร” พฤกษ์หันกลับมาเห็นท่าทางของรินจึงรีบปราดเข้าไปหา เขาคว้ามือรินมากุมไว้ แนบแก้มสากลงบนหลังมือที่เย็นเฉียบของคนรัก “เขาจะฟ้องร้องผม...” รินพูดเสียงสั่นเครือ “เขาบอกว่าไม้แกะสลักชิ้นแรกที่ผมขายได้ตอนอายุสิบแปด มันเป็นลิขสิทธิ์ของพ่อ เขาจะเอาคืน... พฤกษ์ เขาจะทำลายทุกอย่างที่ผมมี” พฤกษ์ขมวดคิ้วแน่น เขาไม่เชื่อเรื่องไร้สาระพวกนี้ แต่มันไม่ใช่เรื่องของกฎหมายเพียงอย่างเดียว มันเป็นเรื่องของสภาพจิตใจของรินที่กำลังถูกคุกคาม “ริน ฟังผมนะ ไม่มีใครทำลายสิ่งที่คุณรักได้ ทั้งงานของคุณ... และตัวคุณเอง ผมจะอยู่ตรงนี้ จะไม่มีใครก้าวเข้ามาในห้องนี้ได้ถ้าคุณไม่อนุญาต” เสียงภายนอกเงียบลงไปอย่างกะทันหัน ความเงียบที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเสียงเอะอะโวยวาย รินกอดจดหมายแน่นจนขยำเป็นก้อนกระดาษ เขารู้สึกเหมือนกำแพงไม้ที่เขาสร้างขึ้นเพื่อป้องกันหัวใจ กำลังถูกปลวกจากอดีตกัดกินจนพรุน ทว่า ในขณะที่รินกำลังจมดิ่งอยู่กับความหวาดกลัว เสียงฝีเท้าที่เดินจากไปของคนทั้งสองก็หยุดลง พร้อมกับเสียงบางอย่างที่ดังขึ้นที่ใต้ประตู... เป็นเสียงของหนักๆ กระทบพื้นไม้ และตามมาด้วยเสียงฉีกซองจดหมายอีกฉบับที่ถูกสอดเข้ามา รินรวบรวมความกล้าเดินไปหยิบมันขึ้นมา เนื้อความในจดหมายฉบับที่สองไม่มีลายมือเขียน มีเพียงภาพถ่ายใบหนึ่งที่เพิ่งถ่ายสดๆ ร้อนๆ หน้าห้องทำงานของเขา... เป็นภาพของรินที่ยืนกอดพฤกษ์ผ่านมุมกล้องที่แอบถ่ายจากซอกตู้เก็บของในโถงทางเดิน และที่มุมภาพ มีข้อความที่เขียนด้วยลายมือหยาบๆ ว่า... *‘ถ้าแกไม่ออกมาพบเราภายในห้านาที... เรื่องที่พฤกษ์เคยทำไว้ที่สถานสงเคราะห์ตอนเด็ก จะถูกส่งถึงมือตำรวจทุกคนในเมืองนี้’* รินเบิกตากว้าง ความเย็นวาบแล่นปราดไปทั่วร่าง เขาหันไปมองพฤกษ์ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ชายหนุ่มผู้มีความลับที่รินไม่เคยรู้... ความลับที่อาจจะทำลายทุกอย่างที่พฤกษ์พยายามสร้างขึ้นมาเช่นกัน หมอกไม้ไผ่ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้รินและพฤกษ์ผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้นะคะ