ความห่วงใยที่เกินพอดี

“ริน วางสิ่วในมือลงก่อนเถอะค่ะ” เสียงทุ้มต่ำของพฤกษ์ดังขึ้นเหนือหัว ร่างสูงโปร่งก้าวเข้ามาในห้องทำงานไม้ขนาดเล็กโดยที่รินไม่ทันตั้งตัว มือหนาคว้าข้อมือบางที่กำลังจรดสิ่วลงบนเนื้อไม้ประดู่ไว้อย่างนุ่มนวลแต่หนักแน่น รินสะดุ้งสุดตัวจนปลายสิ่วเกือบจะถากเนื้อไม้จนเสียรูป “คุณพฤกษ์... เข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ? แล้วทำไมต้องทำหน้าดุแบบนั้นด้วย” รินเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตสั่นไหวเล็กน้อยขณะมองใบหน้าคมเข้มที่มักจะนิ่งสงบ แต่ยามนี้กลับมีประกายความกังวลฉายชัดอยู่ลึกๆ พฤกษ์ไม่ได้ตอบคำถามในทันที เขาดึงสิ่วออกจากมือของอีกฝ่ายแล้ววางลงบนโต๊ะข้างๆ ก่อนจะเปลี่ยนมาถือวิสาสะเช็กบาดแผลเล็กๆ น้อยๆ บนปลายนิ้วของรินแทน นิ้วโป้งของเขาไล้เบาๆ ไปตามผิวเนียนที่เปรอะเปื้อนด้วยฝุ่นไม้ “สามทุ่มแล้วนะคะริน แสงในห้องนี้มันไม่พอสำหรับการแกะสลักที่ละเอียดอ่อนขนาดนี้ รินอยากให้สายตาเสียก่อนหรือไงคะ?” รินหลบสายตา ก้มมองพื้นไม้ที่เต็มไปด้วยเศษไม้ชิ้นเล็กชิ้นน้อย “รินแค่อยากให้งานเสร็จทันส่งลูกค้าพรุ่งนี้ค่ะ อีกแค่จุดเดียวเอง...” “งานน่ะไม่มีวันเสร็จหรอกค่ะ ถ้าคนทำไม่มีลมหายใจที่จะทำมันต่อ” พฤกษ์ถอนหายใจยาว ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้จนรินรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายของดินและใบไม้จางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของคนตรงหน้า “ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าถ้าเหนื่อยหรือดึกเกินไปให้พัก รินกำลังดื้อกับฉันนะคะ” คำว่า ‘ดื้อ’ ที่พฤกษ์ใช้ ไม่ได้มาพร้อมกับความโกรธ แต่มันแฝงไปด้วยความห่วงใยที่รินรู้สึกได้ว่ามัน ‘เกินพอดี’ พฤกษ์ค่อยๆ จับไหล่ของเขาให้หันไปเผชิญหน้ากันเต็มๆ ก่อนจะถือโอกาสนี้รวบตัวรินขึ้นจากเก้าอี้ไม้ตัวเก่าจนคนตัวบางกว่าลอยหวือ “คุณพฤกษ์! ทำอะไรคะเนี่ย ปล่อยรินลงเดี๋ยวนี้เลยนะ รินเดินเองได้!” รินร้องประท้วง ใบหน้าเริ่มขึ้นสีระเรื่อด้วยความทำตัวไม่ถูก ยิ่งพฤกษ์กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นท่ามกลางความเงียบในห้องทำงาน หัวใจของรินก็ยิ่งเต้นรัวราวกับกลองรัวในสนามรบ “ฉันก็บอกตัวเองแบบนี้เหมือนกันค่ะว่าให้ถอยห่าง แต่พอเห็นรินหักโหมแบบนี้... ฉันทำไม่ได้” พฤกษ์พูดเสียงแผ่ว แต่ทุกคำพูดกลับหนักแน่นเหมือนหินผา เขาวางรินลงบนโซฟาหนังเก่าที่มุมห้อง ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างๆ แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาค่อยๆ บรรจงเช็ดฝุ่นออกจากแก้มใสให้ “ฉันเป็นคนจัดสวนนะริน ฉันรู้ว่าต้นไม้ต้นไหนต้องการน้ำแค่ไหนถึงจะเติบโตได้สวยงามโดยไม่รากเน่า... แล้วทำไมรินถึงคิดว่าฉันจะไม่รู้ว่ารินกำลังฝืนตัวเองเกินไป?” รินนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง คำเปรียบเปรยของพฤกษ์ทำให้เขารู้สึกเหมือนเป็นต้นไม้หายากที่ได้รับความดูแลอย่างทะนุถนอมที่สุด “คุณพฤกษ์ดูแลรินดีเกินไปแล้วนะคะ... บางทีรินก็รู้สึกว่ารินไม่คู่ควรกับการได้รับความห่วงใยมากขนาดนี้” “ใครเป็นคนบอกรินคะว่าไม่คู่ควร?” พฤกษ์วางมือบนกลุ่มผมนุ่มของรินแล้วลูบเบาๆ แววตาที่เคยนิ่งสงบเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนจนแทบละลาย “สำหรับฉัน รินคือคนสำคัญที่สุดที่ฉันอยากจะปกป้องจากโลกที่วุ่นวายใบนี้ ไม่ใช่แค่ในฐานะเพื่อนบ้าน แต่ในฐานะ... คนที่ฉันอยากดูแลไปตลอด” คำว่า ‘ดูแลไปตลอด’ ทำให้บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงไปถนัดตา หัวใจของรินเต้นระรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก ความอบอุ่นแผ่ซ่านจากปลายนิ้วของพฤกษ์ไปทั่วทั้งร่าง ความหวาดกลัวต่อการถูกทอดทิ้งในอดีตเริ่มถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกใหม่ที่เขายังไม่กล้าให้คำจำกัดความ รินก้มหน้าลงชิดอกเพื่อซ่อนใบหน้าที่ร้อนผ่าว พยายามบังคับลมหายใจให้เป็นปกติ “คุณพฤกษ์พูดแบบนี้... รินก็ทำตัวไม่ถูกเหมือนกันนะคะ” พฤกษ์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาจนปลายจมูกเกือบสัมผัสกับไรผมของริน “งั้นก็ไม่ต้องทำตัวถูกหรอกค่ะ แค่ทำตัวเป็นรินที่สดใสและมีความสุขก็พอ... ส่วนเรื่องอื่น ที่เหลือเดี๋ยวฉันจัดการเอง” ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างหวานล้ำและเปราะบาง เสียงเคาะประตูบ้านก็ดังขึ้นอย่างกระชั้นชิดในความเงียบยามดึก รินสะดุ้งหลุดจากภวังค์ พฤกษ์ชะงักและขมวดคิ้วมุ่นทันที เพราะเวลานี้ไม่ควรจะมีใครมาหาพวกเขา “รินคะ... พ่อกับแม่ของริน กลับมาที่นี่แล้วนะ” เสียงจากหน้าประตูที่ดังผ่านเข้ามาทำให้รินตัวแข็งทื่อ รอยยิ้มที่พฤกษ์มอบให้เมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เมื่อนึกถึงฝันร้ายที่เขาพยายามหนีมาตลอดชีวิต... พ่อกับแม่ที่ทิ้งเขาไปโดยไม่เหลียวแล บัดนี้พวกเขากลับมายืนอยู่หน้าประตูห้องทำงานไม้ของเขาแล้ว หมอกไม้ไผ่หวังว่าทุกท่านจะยังคงโอบกอดความรู้สึกอบอุ่นนี้ไว้ และติดตามรินกับพฤกษ์ต่อไปในตอนหน้านะคะ