ท่ามกลางผู้คนมากมาย

"ถ้าคุณยังยืนนิ่งอยู่ตรงนี้ อีกห้านาทีเราจะกลายเป็นจุดสนใจของคนทั้งห้างฯ นะคะ" เสียงทุ้มต่ำที่กระซิบอยู่ข้างหูไม่ได้ทำให้ความใจสั่นของรินลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย มือบางที่ซุกอยู่ในกระเป๋าเสื้อโค้ทกำแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือตัวเอง รอบกายเขามีแต่ความวุ่นวายของผู้คนที่เดินขวักไขว่ในงานเปิดตัวนิทรรศการงานฝีมือประจำปี เสียงจอกแจจอแจของกลุ่มคนทำให้รินรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวกำลังเบาบางลงเรื่อยๆ ราวกับเขากำลังจมน้ำท่ามกลางผู้คนนับร้อย รินเงยหน้ามองพฤกษ์ที่ยืนบังลมบังแดด... ไม่สิ บังสายตาคนแปลกหน้าให้เขาอยู่ตรงนี้ ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีน้ำตาลอ่อนดูสงบนิ่งราวกับผืนป่าที่ไม่มีวันสั่นคลอน แววตาของพฤกษ์ไม่ได้มองไปที่งานศิลปะข้างหน้า แต่มันจดจ้องอยู่ที่ใบหน้าซีดเผือดของรินอย่างไม่วางตา "ผม... ผมว่าผมไม่ไหว" รินพึมพำ เสียงสั่นพร่า ลมหายใจเริ่มติดขัด ความกลัวจากการถูกจับจ้องในอดีตกำลังหวนกลับมาทุบตีหัวใจจนปวดหนึบ พฤกษ์ไม่ถามอะไรต่อ เขาเพียงแค่ขยับเข้ามาใกล้จนไหล่กว้างแตะกับไหล่บางของริน ก่อนที่นิ้วเรียวยาวจะเอื้อมมาคว้ามือของรินที่สั่นเทาออกมาจากกระเป๋า แล้วกุมไว้แน่น... อุณหภูมิจากฝ่ามือของพฤกษ์ส่งผ่านถึงกันอย่างชัดเจน มันเป็นความอบอุ่นที่หนักแน่นและหนักพอที่จะดึงรินให้กลับมาอยู่กับปัจจุบัน "ไม่ต้องมองคนอื่นค่ะ มองแค่หน้าผม หรือถ้ามันยากเกินไป... ก็มองแค่รองเท้าของตัวเองก็ได้ แต่อย่าปล่อยมือผมเด็ดขาด" คำพูดนั้นไม่ได้บังคับ แต่มันคือคำสัญญา รินสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด ความอบอุ่นจากมือใหญ่ที่กุมไว้ทำให้เขารู้สึกเหมือนมีเกราะป้องกันที่มองไม่เห็น เขาก้าวเดินไปข้างหน้าตามแรงจูงใจของพฤกษ์ ท่ามกลางสายตาของผู้คนที่ผ่านไปมา รินพยายามโฟกัสไปที่จังหวะการเดินของคนข้างๆ แทนที่จะฟังเสียงซุบซิบหรือเสียงหัวเราะที่เขาจินตนาการไปเอง "เมฆบอกว่าคุณเป็นคนเก่ง ริน... ผมเห็นด้วยกับเมฆนะ" พฤกษ์พูดแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบที่เขาสร้างขึ้นรอบตัวทั้งคู่ "งานไม้ของคุณไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อซ่อนในห้องสี่เหลี่ยม แต่มันถูกสร้างมาเพื่อให้คนอื่นได้เห็นถึงความตั้งใจของผู้ผลิต และตอนนี้... ผู้ผลิตก็กำลังยืนอยู่ตรงนี้ แข็งแกร่งกว่าที่เขาคิดไว้เยอะเลย" รินเงยหน้าขึ้นสบตาคนพูด ดวงตาคู่สวยคลอไปด้วยน้ำใสที่ไม่ได้เกิดจากความเศร้า แต่เป็นความซาบซึ้งใจจนล้นปรี่ เขาพยักหน้าเบาๆ แทนคำตอบ ก่อนจะพยายามยืดตัวตรงขึ้น แม้ขาทั้งสองข้างจะยังรู้สึกกึ่งๆ จะทรุดลงพื้นอยู่ตลอดเวลาก็ตาม พวกเขาเดินผ่านซุ้มผลงานต่างๆ จนมาถึงมุมหนึ่งที่จัดแสดงงานไม้แกะสลักชิ้นเล็กชิ้นน้อยของริน มันถูกจัดวางอย่างสวยงามในตู้กระจกภายใต้แสงไฟสีนวล รินมองผลงานของตัวเองที่ดูแปลกตาไปเมื่อถูกจัดวางในที่สาธารณะ ความวิตกกังวลที่เคยมีค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความภูมิใจลึกๆ เมื่อเห็นคนบางกลุ่มหยุดชื่นชมผลงานของเขาด้วยแววตาที่เป็นประกาย "เห็นไหมคะ" พฤกษ์กระซิบเบาๆ พลางกระชับมือที่กุมไว้แน่นขึ้นอีกนิด รินยิ้มออกมาได้ในที่สุด เป็นยิ้มที่ไม่ได้ปรุงแต่ง แต่มันออกมาจากใจจริงๆ ทว่าในขณะที่ความรู้สึกทุกอย่างกำลังผ่อนคลายลง เสียงทักทายที่คุ้นเคยจนน่าขนลุกก็ดังขึ้นจากด้านหลัง "ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอคนที่นี่... ริน" รินชะงักกึก ร่างกายแข็งทื่อทันที ความอบอุ่นที่พฤกษ์มอบให้ดูเหมือนจะถูกแช่แข็งด้วยเสียงที่เขาไม่ได้ยินมานานหลายปี พฤกษ์ขมวดคิ้วอย่างสังเกตอาการผิดปกติของริน เขารีบขยับตัวมาบังรินไว้ครึ่งหนึ่งก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับชายวัยกลางคนที่ยืนยิ้มกริ่มอยู่ไม่ไกล สายตาของชายผู้นั้นไม่ได้มองพฤกษ์เลย แต่มันจ้องเขม็งไปที่รินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามและร่องรอยของความโกรธแค้นที่ถูกปิดซ่อนไว้ "ผมว่าคุณจำคนผิดแล้วครับ" พฤกษ์เอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงความเย็นชาที่พร้อมจะปกป้องคนข้างหลัง ชายคนนั้นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้แล้วขยับปากพูดด้วยน้ำเสียงที่ทำให้รินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลงมาตรงหน้า "จำผิดงั้นเหรอ? ลูกชายที่ทิ้งภาระหนี้ก้อนโตไว้ให้พ่อ... จะให้ลืมได้ยังไงกันล่ะ" พฤกษ์รู้สึกได้ถึงแรงบีบที่มือน้อยๆ ของรินที่บีบฝ่ามือเขาจนเล็บแทบจะจิกเข้าไปในเนื้อ ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วบริเวณราวกับเวลาหยุดเดิน รินก้มหน้าลงต่ำจนคางชิดอก ไหล่บางสั่นระริกด้วยความกลัวที่ไม่อาจควบคุมได้อีกต่อไป ขณะที่ชายคนนั้นก้าวเข้ามาประชิดตัว พร้อมกับหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาจากเสื้อสูทแล้วยื่นไปตรงหน้าพฤกษ์ "ถ้าอยากรู้ว่าทำไมถึงต้องตามหาตัวนัก... ก็ลองอ่านเอกสารฉบับนี้ดูสิ พ่อว่า 'คนรัก' ของแกน่าจะอยากรู้ความจริงมากกว่าใครเพื่อน" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านพายุอารมณ์ไปกับรินและพฤกษ์ในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ "หมอกไม้ไผ่"