กำแพงที่สร้างขึ้นใหม่

"อย่าถามต่อเลยค่ะคุณพฤกษ์... ยิ่งคุณพูด ผมยิ่งรู้สึกว่าเรากำลังยืนอยู่บนแผ่นน้ำแข็งที่กำลังจะแตก" รินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับห้องทำงานไม้หลังเล็ก กลิ่นขี้เลื่อยและกลิ่นไม้หอมอ่อนๆ ที่เคยเป็นดั่งพื้นที่ปลอดภัย บัดนี้กลับให้ความรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก รินวางสิ่วในมือลงจนเกิดเสียงดัง 'กริ๊ก' กระทบกับพื้นโต๊ะทำงานที่สั่นไหวเพียงเล็กน้อย แต่มันดังก้องในความรู้สึกของคนทั้งคู่ พฤกษ์ยืนนิ่งอยู่ตรงกรอบประตู มือหนาที่มักจะถือกระถางต้นไม้ด้วยความทะนุถนอม บัดนี้กำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขามองแผ่นหลังบางที่หันหนีไปทางหน้าต่างบานแคบ ซึ่งด้านนอกนั้น ต้นไผ่กอใหญ่กำลังไหวเอนตามแรงลมราวกับจะกรีดกรายซ้ำเติมความเปราะบางในใจของริน "รินครับ... ผมไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้" พฤกษ์ก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว ระยะห่างที่เคยถูกรักษาไว้อย่างพอดีบัดนี้ดูเหมือนจะกลายเป็นเหวที่กว้างขึ้นเรื่อยๆ "ความลับที่ผมเก็บไว้ มันไม่ใช่เรื่องที่จะทำร้ายคุณ แต่มันคือเรื่องที่จะทำให้ผมไม่อาจอยู่เคียงข้างคุณได้ในฐานะเดิมอีกต่อไป หากวันนั้นมาถึง" "ถ้ามันคือเรื่องที่ต้องจากกัน ก็อย่าเริ่มเลยดีกว่าค่ะ" รินหมุนตัวกลับมา เผยให้เห็นดวงตาคู่สวยที่แดงก่ำจากการพยายามกลั้นน้ำตา เขาไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟาย แต่ความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบนั้นรุนแรงยิ่งกว่าพายุ "ผมเหนื่อยกับการต้องสูญเสียใครสักคนไปเพราะเหตุผลที่ผมควบคุมไม่ได้ พ่อแม่... เมฆ... และตอนนี้ก็คุณ ผมแค่... อยากขออยู่ในห้องนี้ ในโลกของผมเงียบๆ โดยไม่ต้องหวังว่าวันพรุ่งนี้จะมีใครอยู่" พฤกษ์ชะงัก สายตาที่เคยเด็ดเดี่ยวสั่นไหวอย่างรุนแรง เขาเดินเข้าไปหาคนตัวเล็กที่เริ่มถอยร่นไปจนชิดขอบโต๊ะไม้ตัวยาว พฤกษ์วางมือลงบนขอบโต๊ะ กักขังคนตรงหน้าไว้ในอ้อมแขนไม่ให้หนีไปไหน แต่เขาก็ไม่ได้แตะต้องรินแม้แต่ปลายนิ้ว "คุณกำลังสร้างกำแพงขึ้นมาใหม่ ทั้งที่เพิ่งจะทลายมันลงไปเมื่อไม่นานมานี้เองนะครับ" น้ำเสียงของพฤกษ์พร่าสั่น "คุณรู้ไหมว่าการที่เห็นคุณถอยห่างแบบนี้ มันเจ็บปวดกว่าการที่ผมต้องบอกความจริงทั้งหมดเสียอีก" "แต่มันปลอดภัยนะคะ" รินตอบเสียงแผ่ว "สำหรับคุณและสำหรับผม" บทสนทนาหยุดลงเพียงเท่านั้น รินหลบสายตาที่ร้อนแรงดั่งไฟของพฤกษ์ เขาหมุนตัวกลับไปจัดระเบียบอุปกรณ์ไม้ราวกับคนไร้สติ มือที่เคยแม่นยำในการแกะสลักลวดลายละเอียดอ่อน กลับสั่นจนสิ่วบาดเข้าที่ปลายนิ้ว ความเจ็บปวดทางกายเล็กน้อยนั้นไม่ได้เสี้ยวของความว่างเปล่าที่ก่อตัวขึ้นในอก พฤกษ์มองหยดเลือดสีแดงสดที่ซึมออกมาจากปลายนิ้วริน ความอดทนสุดท้ายของเขากำลังจะขาดสะบั้น เขาคว้าข้อมือรินไว้เบาๆ แต่อีกฝ่ายกลับกระชากออกเหมือนถูกไฟลวก รินถอยหลังจนล้มลงไปนั่งกับเก้าอี้ไม้ตัวเก่า ความเงียบปกคลุมไปทั่วห้อง มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวของทั้งสองคนเท่านั้นที่สื่อสารกัน "คุณไม่ได้อยากถอยห่างเพราะกลัวการจากลาหรอกริน..." พฤกษ์พึมพำ น้ำเสียงของเขากลับมาราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความจริงที่น่าสะพรึงกลัว "คุณกลัวว่าถ้าคุณยอมเชื่อใจผม แล้ววันหนึ่งผมพังทลายลง คุณจะไม่มีวันกลับไปเป็นคนเดิมได้อีกเลยต่างหาก" รินเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า แววตาของพฤกษ์เปลี่ยนไป เขาไม่ได้ดูอบอุ่นเหมือนชายหนุ่มเจ้าของร้านต้นไม้ที่รินเคยรู้จักอีกต่อไป แต่มันมีความเด็ดขาดและแววตาที่เหมือนคนมีชนักติดหลัง ความรู้สึกบางอย่างบอกรินว่าสิ่งที่พฤกษ์ปกปิดอยู่ อาจไม่ใช่แค่เรื่องส่วนตัว แต่มันเกี่ยวกับคนใกล้ตัวของริน... หรืออาจจะเกี่ยวกับ 'เมฆ' เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเขา "คุณรู้เรื่องเมฆใช่ไหมคะ?" รินถามเสียงสั่น ความคิดหนึ่งแล่นปราดเข้ามาในหัว พฤกษ์นิ่งไปครู่ใหญ่ ก่อนจะขยับยิ้มที่ดูขมขื่นที่สุดเท่าที่รินเคยเห็นมา เขาหันหลังเดินไปที่ประตู แล้วหยุดอยู่ที่กรอบไม้เดิมอีกครั้ง ก่อนจะหันมามองรินด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "เมฆไม่ได้หายไปเพราะอุบัติเหตุอย่างที่คุณเข้าใจหรอกนะริน... และคนที่จ้างวานให้เขาต้องไปอยู่ไกลแสนไกล เพื่อแลกกับความปลอดภัยของพวกคุณสองคน ก็คือคนที่คุณไว้ใจที่สุดในตอนนี้" พฤกษ์เปิดประตูออกไป ทิ้งให้รินจมดิ่งอยู่กับความมืดมิดในห้องทำงานไม้ที่เริ่มเย็นเฉียบ ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูไม้ดังขึ้นเป็นจังหวะหนักแน่นสามครั้ง เป็นจังหวะเดียวกับที่เมฆมักจะใช้เคาะเสมอเวลามาหา แต่ในวินาทีที่รินกำลังจะลุกขึ้นไปเปิดประตู เขาก็เห็นเงาของใครบางคนทาบลงบนพื้นไม้ผ่านช่องว่างใต้ประตู... เงาที่เขารู้จักดี เงาที่เป็นเจ้าของบ้านหลังนี้ แต่ที่น่าตกใจคือ มีใครอีกคนยืนประกบอยู่ข้างหลังเงาของพฤกษ์ และคนคนนั้นกำลังถือมีดเล่มเล็กที่สะท้อนแสงไฟวับวาว หมอกไม้ไผ่ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยหัวใจนะคะ