วันที่ฟ้าหลังฝน

"คุณหมายความว่ายังไงที่บอกว่าเขาไม่ได้มาคนเดียว?" รินถามออกไป เสียงนั้นสั่นพร่าทว่าแฝงความแข็งกร้าวที่เขาเพิ่งค้นพบว่าตัวเองมีมันซ่อนอยู่ มือเรียวบางที่กำลังถือสิ่วไม้สั่นระริก ก่อนจะค่อยๆ วางมันลงบนโต๊ะทำงานด้วยความระมัดระวังประหนึ่งว่าหากทำเสียงดังเพียงนิด ความอดทนที่มีอยู่น้อยนิดจะแตกสลายลงไปพร้อมกัน พฤกษ์ก้าวเข้ามาใกล้ เขาไม่ได้แตะต้องตัวริน แต่ยืนอยู่ในระยะที่มั่นคงเพียงพอให้ความอบอุ่นแผ่ซ่านถึงกัน แววตาคมกริบของเขามองลึกเข้ามาในดวงตาคู่สวยที่เริ่มมีน้ำตาคลอหน่วย "ริน ฟังผมนะ... สิ่งที่อยู่ในห้องใต้ดินนั่น ไม่ใช่แค่ของตกทอด แต่มันคือหลักฐานที่ใครบางคนพยายามจะฝังกลบมาตลอดสิบปี คนที่พ่อคุณพามาด้วย เขาไม่ใช่หุ้นส่วนธุรกิจ แต่มันคือทนายความฝ่ายที่เคยพยายามซื้อที่ดินผืนนี้ไปเมื่อตอนที่คุณยังเด็ก" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานกลิ่นไม้หอม รินเม้มปากแน่นจนซีดเผือด หัวใจเต้นรัวราวกับกลองรบที่กำลังประจันหน้ากับความกลัวที่ฝังรากลึกในจิตวิญญาณ เขานึกถึงภาพชายชุดสูทที่ดูเนี้ยบเย็นชาคนนั้นที่เพิ่งเดินออกไป แววตาของคนผู้นั้นไม่ใช่แววตาของผู้มาเยือน แต่เป็นแววตาของ 'ผู้ล่า' "เขาต้องการอะไรคะพฤกษ์... ทำไมต้องเป็นตอนนี้ ทำไมต้องเป็นที่นี่?" รินเค้นเสียงถาม "เพราะตอนนี้คุณก้าวออกมาจากเซฟโซนของคุณแล้วไงคะริน" พฤกษ์ตอบน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่จริงจัง "ตราบใดที่คุณขังตัวเองอยู่ในความเงียบ พวกเขาก็ไม่มีช่องว่างจะแทรกเข้ามา แต่พอคุณเริ่มทำเครื่องเรือนชิ้นนี้ เริ่มเอาผลงานออกสู่สายตาผู้คน เริ่มมีการเคลื่อนไหว... ร่องรอยที่คุณทิ้งไว้ มันนำทางพวกเขามาถึงหน้าประตูบ้านเรา" รินนิ่งไป สิ่งที่พฤกษ์พูดคือความจริงที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอด เขามักคิดเสมอว่าการสร้างสรรค์ผลงานไม้คือการขีดเส้นตายให้กับอดีต แต่เขาลืมไปว่างานศิลปะที่แท้จริงคือการบอกเล่าตัวตน และตัวตนของเขา... ก็คือทายาทเพียงคนเดียวของ 'ห้องใต้ดิน' ลับนั้น "รินจะไม่หลบแล้วค่ะ" รินสูดลมหายใจเข้าลึก ความมั่นใจที่เคยอ่อนแอค่อยๆ ก่อตัวเป็นรูปธรรมในอก "ถ้าพวกเขาอยากได้มันนัก ก็ให้เขารู้ไปว่าสิ่งที่เขากำลังเล่นด้วย ไม่ใช่แค่กองไม้ผุๆ หรือสมุดบันทึกเก่าๆ แต่มันคือความตั้งใจของรินที่ฝังอยู่ในทุกรายละเอียด" พฤกษ์ยิ้ม แววตาที่เคยเป็นห่วงเปลี่ยนเป็นความภาคภูมิใจ เขาเอื้อมมือไปกุมมือรินไว้แน่น "ถ้าอย่างนั้น เรามาเริ่มกันใหม่... ไม่ใช่ในฐานะคนที่ถูกไล่ล่า แต่ในฐานะเจ้าของพื้นที่นี้อย่างแท้จริง" เสียงเคาะประตูไม้ดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียด ทั้งสองหันไปมองพร้อมกัน เมฆยืนอยู่ตรงนั้น สีหน้าของเพื่อนสนิทคนนี้ไม่ได้ดูร่าเริงเหมือนทุกครั้ง แต่มันเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกที่พยายามเก็บซ่อนไว้ "ริน... พฤกษ์..." เมฆก้าวเข้ามาในห้อง กวาดสายตามองทั้งสองคนด้วยความระแวดระวัง "ฉันเพิ่งได้รับโทรศัพท์แปลกๆ จากสำนักงานที่ดิน เขาบอกว่ามีคำสั่งอายัดโฉนดบ้านหลังนี้ โดยอ้างว่ามีการโอนสิทธิ์ผิดพลาดเมื่อหลายปีก่อน... พ่อของนาย... เขาไม่ได้แค่มาเยี่ยมนะริน เขามีเอกสารบางอย่างมาให้เซ็น" หัวใจของรินกระตุกวูบ เอกสารนั่น... ความรู้สึกสังหรณ์ใจบางอย่างแล่นเข้าสู่สมองส่วนลึก รินหันไปมองห้องใต้ดินที่ปิดสนิทประหนึ่งจะหยั่งรู้ถึงหายนะที่กำลังคลืบคลานเข้ามา "ริน อย่าเพิ่งตัดสินใจอะไรทั้งนั้น" พฤกษ์ดึงรินเข้ามาใกล้ตัวอีกครั้ง "ไม่ทันแล้วพฤกษ์" เมฆพูดเสียงสั่นขณะยื่นซองจดหมายสีน้ำตาลให้ "คนที่มากับพ่อริน เขาไม่ได้ไปไหนไกลเลย... เขานั่งรออยู่ที่ศาลาไม้หน้าสวนเรานี่เอง เขาบอกว่าถ้าไม่เซ็นเอกสารนี้ภายในวันนี้ บ้านหลังนี้จะถูกยึดโดยเจ้าหน้าที่ตำรวจภายในห้านาทีข้างหน้า... ริน มีคนเดินเข้ามาในสวนเราแล้ว เขากำลังเดินตรงมาที่ห้องทำงานนี้!" เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ ท่ามกลางความเงียบงันของบ่ายที่เมฆครึ้ม รินจ้องมองบานประตูไม้ที่ค่อยๆ ถูกผลักออกอย่างช้าๆ แรงผลักนั้นไม่ได้นุ่มนวลเหมือนแขกผู้มาเยือนทั่วไป แต่มันหนักแน่นและเด็ดขาด เมื่อบานประตูเปิดออกกว้าง ชายวัยกลางคนที่ดูเย็นชาคนเดิมก้าวเข้ามา พร้อมกับชายในเครื่องแบบอีกสองนายที่เดินตามหลังมาติดๆ รินกระชับมือพฤกษ์ไว้แน่น พลางจ้องมองผู้มาเยือนด้วยสายตาที่ไม่มีแววหวาดหวั่นอีกต่อไป ทว่าวินาทีที่ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นและแสยะยิ้มที่มุมปาก เขาก็เอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของรินเย็นเฉียบ "เราไม่ได้มาที่นี่เพื่อคุยเรื่องโฉนดหรอกนะคุณริน... แต่เรามาที่นี่ เพื่อจับกุมคุณในข้อหา 'ฆาตกรรม' ที่เกิดขึ้นในห้องใต้ดินนี้เมื่อสิบปีก่อนต่างหาก" ขอบพระคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับรินและพฤกษ์นะคะ หวังว่าตอนนี้นักอ่านทุกคนจะหัวใจเต้นแรงไปพร้อมกันค่ะ! ด้วยรักจากหมอกไม้ไผ่ค่ะ