ความรักคือพลัง

"ถ้าพังขนาดนี้แล้ว... รินยังคิดจะลงมือซ่อมมันคนเดียวอีกหรือคะ?" ประโยคคำถามนิ่งเรียบของพฤกษ์ดังขึ้นท่ามกลางกลิ่นไม้เก่าและเศษเสี้ยนที่กระจายเกลื่อนพื้นเวิร์กชอปเล็กๆ ของริน เขาไม่ได้จ้องมองหน้าคนตัวเล็กที่กำลังก้มหน้าก้มตาใช้กระดาษทรายขัดขาเก้าอี้ที่หักงอ แต่สายตาคมเข้มกลับจดจ้องไปที่รอยแผลเป็นจางๆ บนปลายนิ้วของอีกฝ่ายที่สั่นระริก รินชะงักมือ เสียงครูดเบาๆ หยุดลง ความเงียบเข้าปกคลุมห้องจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะที่ผิดปกติ "ผมทำได้... มันแค่ต้องใช้เวลาหน่อยเท่านั้นเอง" "เวลาที่ว่านั่น ไม่ได้ทำให้ชิ้นงานนี้กลับมาสมบูรณ์ขึ้นหรอกนะคะ ถ้าโครงสร้างหลักมันร้าวไปถึงข้างใน ต่อให้รินขัดมันจนเงาแค่ไหน มันก็พร้อมจะหักลงได้ทุกเมื่อ" พฤกษ์ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว รองเท้าหนังของเขาสัมผัสกับผงไม้บนพื้น เสียงนุ่มทุ้มนั้นไม่ได้มีเจตนาตำหนิ หากแต่เป็นความปรารถนาดีที่หนักแน่นจนรินรู้สึกอึดอัด รินวางเครื่องมือในมือลง ดวงตากลมโตสั่นไหววูบหนึ่งเมื่อเงยหน้าขึ้นสบสายตาชายหนุ่ม "คุณพฤกษ์... ทำไมถึงอยากช่วยผมนักคะ? ร้านนี้มันก็แค่ร้านเล็กๆ ที่แทบไม่มีกำไร จะปิดไปวันไหนก็ไม่มีใครเดือดร้อนหรอกค่ะ" พฤกษ์ไม่ได้ตอบในทันที เขาขยับเข้าไปใกล้จนช่องว่างระหว่างคนทั้งสองแทบไม่เหลืออยู่ เขาหยิบไม้ชิ้นที่รินกำลังซ่อมขึ้นมาพินิจ ก่อนจะวางมือลงบนไหล่บางเบาๆ สัมผัสนั้นอบอุ่นและให้ความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด "เพราะสำหรับบางคน... ร้านนี้ไม่ใช่แค่ร้านไม้ แต่มันคือพื้นที่ที่รินใช้เก็บความรู้สึกทั้งหมดไว้ ถ้ามันพังลง รินก็จะพังตามไปด้วย และผม... ไม่อยากเห็นรินพังต่อหน้าอีกแล้วค่ะ" คำพูดนั้นเหมือนก้อนหินที่ถูกโยนลงในบ่อน้ำนิ่ง ความเชื่อใจที่รินพยายามสร้างกำแพงกั้นไว้เริ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรง รินหลบสายตา มองไปรอบๆ ร้านที่เคยเป็นโลกทั้งใบของเขา ความโดดเดี่ยวที่เขาเคยหลงรัก บัดนี้กลับดูอ้างว้างจนน่าใจหาย "ถ้าผมยอมให้คุณช่วย... คุณจะรับมือกับนิสัยดื้อรั้นของผมไหวเหรอคะ?" รินถามเสียงเบาหวิว "ไม่เห็นยากเลยค่ะ" พฤกษ์ยิ้มที่มุมปาก สายตาอบอุ่นนั้นเปลี่ยนเป็นจริงจัง "เพราะผมเองก็ดื้อไม่แพ้กัน และผมจะไม่มีวันยอมให้รินต้องแบกทุกอย่างไว้เพียงลำพังอีกต่อไป" ในวินาทีนั้นเอง เสียงเคาะประตูไม้เก่าๆ หน้าเวิร์กชอปก็ดังขึ้น รัวและหนักหน่วงผิดจังหวะ เมฆก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าตื่นตระหนกที่รินไม่เคยเห็นมาก่อน ในมือเขามีจดหมายฉบับหนึ่งที่ขยำจนยับยู่ยี่ "ริน... พฤกษ์... พวกเขามาแล้ว" เมฆหอบหายใจถี่ "คนที่เคยทำให้รินต้องหนีมาที่นี่... พวกเขาเพิ่งรู้ว่าร้านนี้ตั้งอยู่ที่ไหน" รินหน้าซีดเผือดลงในทันที มือเรียวสั่นเทาจนเผลอทำค้อนในมือตกพื้นเสียงดังสนั่น พฤกษ์รีบคว้าข้อมือรินไว้แน่นดึงเข้ามาไว้ข้างหลังตนเอง สัญชาตญาณการปกป้องพุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุดในขณะที่เสียงรถยนต์หลายคันเคลื่อนตัวเข้ามาจอดหน้าร้านพร้อมกับเสียงก้าวเท้าของคนกลุ่มใหญ่ที่ดูไม่เป็นมิตร ความเงียบสงบที่รินเคยหวงแหนกำลังถูกพังทลายลงด้วยอดีตที่เขาพยายามลบเลือน และสิ่งที่รออยู่เบื้องหลังประตูบานนั้น... คือจุดจบหรือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมดกันแน่? ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้หมอกไม้ไผ่เสมอมานะคะ