วันที่ฝนตกในใจ

"เก็บมันซะ" เสียงของพฤกษ์ไม่ได้ดัง แต่ความเฉียบขาดในน้ำเสียงนั้นกลับทำให้กระดาษแผ่นบางในมือรินสั่นเทา รอยยامจางๆ ที่เคยมีบนใบหน้าคมคายหายวับไป ถูกแทนที่ด้วยความตึงเครียดที่รินไม่เคยพบพานมาก่อน ตาสีเข้มคู่นั้นจ้องมองภาพถ่ายเก่าๆ ที่ร่วงหล่นลงบนโต๊ะไม้ นิ่งสนิทราวกับก้อนหินที่ถูกแช่แข็งในฤดูหนาว "คุณพฤกษ์..." รินพยายามเปล่งเสียง แต่ลำคอกลับแห้งผาก ร่างกายซีกหนึ่งเริ่มส่งสัญญาณประหลาด ความหนบหนาวแล่นริ้วจากปลายนิ้วลามขึ้นมาถึงหัวใจ ทั้งที่เครื่องปรับอากาศในห้องไม้ไผ่ไม่ได้เปิดความเย็นจัด จดหมายฉบับนั้นและรูปถ่ายใบนั้นไม่ใช่แค่สิ่งของ แต่มันคือประตูบานเก่าที่รินพยายามใช้กาลเวลา กลอนประตูเอาไว้แน่นหนา แต่วันนี้... ประตูบานนั้นกำลังถูกพฤกษ์ผลักเปิดออกด้วยความรุนแรงที่ไม่อาจต้านทาน "ผมถามว่า คุณไปเอาภาพนี้มาจากไหน ริน" พฤกษ์ขยับตัวเข้าใกล้ กลิ่นดินเปียกฝนและกลิ่นไพน์อ่อนๆ จากตัวเขาที่เคยให้ความรู้สึกปลอดภัย กลับกลายเป็นกรงขังที่บีบรัดพื้นที่หายใจของรินให้แคบลงทุกที ชายหนุ่มร่างสูงก้มลงมองสบตา รุกไล่ด้วยความร้อนรนที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกอันนิ่งขรึม รินเบือนหน้าหนี หัวใจเต้นระรัวจนเจ็บแปล๊บที่อกซ้าย ความรู้สึกวิงเวียนศีรษะที่สะสมมาตลอดทั้งวันจู่โจมอย่างรุนแรง ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัว กลายเป็นกลุ่มสีเทาหมุนวน "ผม... ไม่รู้..." นั่นคือคำพูดสุดท้ายก่อนที่โลกทั้งใบจะดับวูบลง ... ความรู้สึกแรกหลังจากนั้นคือความอบอุ่นที่โอบล้อมรอบกาย รินขยับเปลือกตาอย่างยากลำบาก เพดานไม้ไผ่ที่คุ้นตาปรากฏขึ้นในคลองจักษุ กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำมันยูคาลิปتัสลอยแตะจมูก ร่างกายรู้สึกหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยทรายนับร้อยกิโลกรัม "ฟื้นแล้วเหรอ?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นข้างเตียง รินพยายามหันไปมอง พบพฤกษ์กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวโปรด แขนเสื้อเชิร์ตพับขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนยามที่เขากำลังบิดผ้าขนหนูผืนเล็กในกะละมังใบย่อม ความทรงจำก่อนหน้านี้ไหลย้อนกลับมา รินพยายามจะยันกายลุกขึ้นนั่ง แต่ความเจ็บแปล๊บที่ขมับและอาการวูบวาบทำให้เขาต้องล้มตัวลงนอนตามเดิม "อย่าเพิ่งขยับ ไข้คุณสูงมาก ริน" พฤกษ์วางผ้าขนหนูลง เอื้อมมือมาทาบหน้าผากของเขา ฝ่ามือของชายหนุ่มอุ่นจัด ผิวสัมผัสหยาบกร้านจากการทำสวนแต่กลับนุ่มนวลอย่างประหลาดในยามที่สัมผัสผิวเนื้อ รินสะดุ้งเล็กน้อยโดยสัญชาตญาณ แต่ความอ่อนล้าทำให้เขาไม่มีแรงแม้แต่จะปัดป้อง "ผม... เป็นอะไรไป?" เสียงของรินแหบแห้งแทบไม่เป็นภาษา "คุณเป็นไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ใหม่เล่นงาน ร่างกายทรุดเพราะพักผ่อนน้อยเกินไป... และเพราะความดื้อรั้นของคุณเอง" พฤกษ์ดุเบาๆ แต่ในแววตานั้นไม่มีความโกรธหลงเหลืออยู่ มีเพียงความเหนื่อยอ่อนและความห่วงใยที่ฉายชัดจนรินต้องหลบสายตา บนโต๊ะข้างเตียง มีชามข้าวต้มส่งควันกรุ่นและแก้วน้ำอุ่นวางอยู่ พฤกษ์ไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาตักข้าวต้มคำเล็กขึ้นมา เป่าเบาๆ จนไอความร้อนจางลง แล้วยื่นมาตรงหน้า "กินซะ คุณต้องทานยา" "ผม... กินเองได้ครับ" รินเอ่ยเสียงเบา พยายามยกมือขึ้นเพื่อรับช้อน แต่ปลายนิ้วสั่นเทาจนแทบไม่มีแรงกำ "อย่าดื้อ ริน" พฤกษ์กดเสียงต่ำลงเล็กน้อย เป็นเชิงออกคำสั่งที่ไม่อาจปฏิเสธ "มือคุณสั่นขนาดนี้ จะกินเองยังไง หรืออยากให้ผมป้อนแบบปากต่อปาก?" คำพูดหยอกเย้าแกมบังคับนั้นทำให้ใบหน้าที่ซีดเซียวของรินขึ้นสีเรื่อด้วยความเขินอาย เขาเม้มปากแน่นอย่างขัดเขิน สุดท้ายก็ต้องยอมจำนนอ้าปากรับข้าวต้มรสชาติกลมกล่อมเข้าปาก ความอุ่นร้อนของอาหารช่วยบรรเทาความหนาวเหน็บในอกลงได้บ้าง บรรยากาศภายในห้องเงียบงัน มีเพียงเสียงฝนที่โปรยปรายกระทบหลังคากระเบื้องด้านนอก เป็นจังหวะสม่ำเสมอที่ขับเน้นความเงียบสงบในยามวิกาล พฤกษ์ทำหน้าที่พยาบาลจำเป็นอย่างเงียบเชียบและคล่องแคล่ว ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความใส่ใจที่รินไม่เคยคิดว่าผู้ชายขรึมๆ คนนี้จะมีมุมแบบนี้ด้วย หลังจากทานยาและเช็ดตัวจนไข้เริ่มลดลง รินก็เผลอหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ความมืดมิดโรยตัวปกคลุมไปทั่วห้อง มีเพียงแสงไฟสีส้มจากโคมไฟหัวเตียงที่ส่องสว่างนวลตา พฤกษ์ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ศีรษะของเขาพิงพนักเก้าอี้ ดวงตากลมโตปิดสนิท ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอแสดงว่าเจ้าตัวเผลอหลับ รินมองเสี้ยวหน้าของพฤกษ์ในยามหลับใหล ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างก่อตัวขึ้นในอก ความรู้สึกที่เขาพยายามหลบ หลีกมาตลอดหลายปี—ความไว้วางใจ ผู้ชายคนนี้เข้ามาในชีวิตของเขาอย่างไร้รบกวน เป็นเจ้าของร้านต้นไม้ข้างๆ ที่มักจะส่งยิ้มบางๆ ให้เสมอ และในยามที่เขาอ่อนแอที่สุด พฤกษ์กลับเป็นคนแรกที่ก้าวเข้ามาโอบอุ้มไว้ รินขยับตัวช้าๆ เพื่อหยิบผ้าห่มผืนบางที่กองอยู่ที่ปลายเท้ามาคลุมไหล่ให้ชายหนุ่ม ทว่าในจังหวะที่ปลายนิ้วกำลังจะสัมผัสกับไหล่กว้างนั้นเอง พฤกษ์ก็ลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว! ดวงตาคมกริบสบเข้ากับดวงตาของรินในระยะประชิด ความอบอุ่นเมื่อครู่หายวับไป ถูกแทนที่ด้วยประกายไฟบางอย่างที่ลุกโชนขึ้นในความมืด "ตื่นแล้วเหรอ?" พฤกษ์เอ่ยเสียงแหบพร่า มือใหญ่คว้าจับข้อมือของรินไว้แน่น ไม่ยอมให้ถอยหนี รินใจเต้นรัว หายใจติดขัด "คุณ... ปล่อยผมก่อนครับ ผมแค่วะ..." พฤกษ์ไม่ยอมปล่อย เขาดึงข้อมือนั้นเบาๆ จนรินเซถลาเข้าไปอยู่ในอ้อมกอด กลิ่นไพน์และฝนโอบล้อมรอบตัวอีกครั้ง ชายหนุ่มก้มลงกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงนั้นจริงจังจนน่ากลัว "ริน... ตอบผมมาคำเดียว คนในรูปถ่ายเมื่อกลางวัน... คือพี่ชายผมใช่ไหม?" --- **ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางอบอุ่นหัวใจไปกับ "หมอกไม้ไผ่" ครับ/ค่ะ**