ความเสียสละของอ๋อง

"เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงมาหยุดข้าที่นี่!" สุ้มเสียงของหลินซูเหยาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งในฤดูเหมันต์ นางจ้องมองแผ่นหลังกว้างของอ๋องจวิ้นเฟยที่ยืนตระหง่านขวางทางเข้าสู่หอจดหมายลับเบื้องหน้า มือเรียวบางกำกระบี่สั้นในแขนเสื้อจนขึ้นข้อขาว "ฮ่องเต้ทรงมีพระราชโองการระงับคดีฉีจ้าวเหวิน แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าความจริงที่ตระกูลข้าสังเวยไปจะหายไปพร้อมกับตราประทับนั่น ท่านจะขัดขวางข้าไปถึงเมื่อไหร่กัน" จวิ้นเฟยไม่หันกลับมามอง เสียงลมหายใจของเขาดูติดขัดเล็กน้อย แต่กระนั้นน้ำเสียงที่เอ่ยออกมากลับราบเรียบประหนึ่งกำลังสนทนาเรื่องสัพเพเหระ "กระดานหมากนี้มิได้มีเพียงเจ้ากับข้าที่เดินหมาก ซูเหยา... เจ้าก้าวขาเข้าไปเพียงก้าวเดียว เจ้าจะกลายเป็นเบี้ยที่ถูกกินทันที เพราะฉีจ้าวเหวินไม่ได้เป็นเพียงขุนนาง แต่มันคือโซ่ตรวนที่ผูกติดกับฐานอำนาจของบัลลังก์ หากเจ้าเปิดโปงมันตอนนี้ เจ้าจะไม่ได้ตายเพียงคนเดียว" "ข้าไม่กลัว!" นางก้าวขึ้นหน้าไปหนึ่งก้าว ระยะห่างระหว่างทั้งสองเหลือเพียงลมหายใจกั้น "ข้าใช้ชีวิตอยู่ด้วยความแค้นมานานเกินพอแล้ว หากต้องแลกด้วยสิ่งใด ข้าก็ไม่คิดจะถอยแม้แต่ครึ่งก้าว" ทันใดนั้น เสียงลูกศรแหวกอากาศดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัด มันไม่ใช่เสียงศรธรรมดา แต่มันคือ 'ศรทมิฬ' ที่อาบยาพิษร้ายแรงจากตระกูลลับของฉีจ้าวเหวิน! จวิ้นเฟยสัมผัสถึงจิตสังหารได้ก่อนใคร ในเสี้ยววินาทีที่ศรพุ่งเป้าไปที่หัวใจของหลินซูเหยา ร่างสูงใหญ่ของอ๋องหนุ่มกลับโถมเข้ากอดนางแน่นจนร่างของทั้งคู่กระแทกเข้ากับเสาไม้ข้างหอจดหมาย แรงปะทะนั้นรุนแรงจนหลินซูเหยาได้กลิ่นสนิมเหล็กคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ฉึก! ลูกศรปักลึกเข้าที่หัวไหล่ซ้ายของเขา เลือดสีคล้ำทะลักออกมาเปรอะเปื้อนอาภรณ์สีน้ำเงินเข้มจนชุ่มโชก ดวงตาของจวิ้นเฟยฉายแววเจ็บปวดเพียงชั่ววูบ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเรียบเฉยที่ไร้ที่ติ เขาใช้ร่างกายที่บาดเจ็บเป็นกำแพงบังร่างของนางไว้จากสายตาของผู้ลอบสังหารในเงามืด "ท่าน... ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้" หลินซูเหยาสั่นสะท้าน มือที่พยายามประคองร่างของเขาเตะถูกความเปียกชื้นของโลหิตที่ไหลรินไม่ขาดสาย ความเย็นชาที่นางสั่งสมมานานปีเหมือนจะพังทลายลงในวินาทีนั้น จวิ้นเฟยกระตุกยิ้มที่มุมปาก ใบหน้าของเขาเริ่มซีดเผือดลงอย่างรวดเร็ว "เพราะข้าไม่ได้ต้องการเพียงแค่แก้แค้น... แต่ข้าต้องการให้เจ้ามีชีวิตอยู่ เพื่อเห็นวันที่กระดานหมากนี้พังทลายลงด้วยมือของข้าเอง" "เจ้าเป็นคนฉลาด หลินซูเหยา" เขาประคองใบหน้าของนางด้วยมือที่สั่นเทา "แต่บางครั้ง เจ้าก็ดื้อรั้นจนน่าโมโห... ความจริงที่เจ้าแสวงหา หากต้องแลกมาด้วยชีวิตของคนข้างกาย เจ้ายังจะกล้าถือมันไว้ในมืออีกหรือ?" ท่ามกลางสถานการณ์คับขัน เสียงฝีเท้าขององครักษ์นับสิบคนดังใกล้เข้ามา พร้อมกับแสงคบเพลิงที่สว่างไสวขึ้นรอบหอจดหมาย นี่มิใช่การลอบสังหารธรรมดา แต่มันคือการวางกับดักเพื่อกำจัดทั้งนางและเขาในคราวเดียว หลินซูเหยาเม้มปากแน่น ความรู้สึกผิดและความโกรธแค้นตีรวนอยู่ในอก ในขณะที่นางกำลังจะดึงเข็มพิษออกจากแผล นิ้วเรียวของนางกลับสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในตะเข็บเสื้อผ้าของจวิ้นเฟย มันคือแผ่นหนังชิ้นเล็กๆ ที่ประทับตราลับของกรมอาญา—หลักฐานชิ้นสำคัญที่แสดงให้เห็นว่าฮ่องเต้ไม่ได้ทรงระงับคดีเพราะความพอใจ แต่เพราะท่านได้รับสินบนจากฉีจ้าวเหวินผ่านทาง 'พระสนมเอก' ผู้เป็นที่โปรดปราน ความจริงข้อนี้ทำให้หลินซูเหยาต้องเบิกตากว้าง นี่ไม่ใช่แค่คดีขุนนางทุจริต แต่มันคือการเมืองระดับราชวงศ์ที่ดึงทั้งชีวิตของนางและจวิ้นเฟยเข้าไปอยู่ในวังวนของความตาย "ท่านรู้เรื่องนี้มาตลอด..." นางกระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "รู้ว่าหลักฐานชิ้นนี้จะทำให้ท่านกลายเป็นศัตรูกับฮ่องเต้โดยตรง แต่ท่านก็ยัง..." จวิ้นเฟยหัวเราะเบาๆ ในลำคอ แม้ในสถานการณ์ที่ความเป็นตายอยู่เพียงเส้นด้าย "ข้าไม่ได้เสียสละเพื่อคนอื่นหรอกนะ ซูเหยา... แต่ข้าเสียสละ เพื่อหมากตัวสำคัญที่สุดบนกระดานนี้" ก่อนที่เขาจะหมดสติไปในอ้อมแขนของนาง จวิ้นเฟยคว้ามือของนางไปวางบนด้ามกระบี่ของเขา พร้อมกับกระซิบคำสุดท้ายที่ทำให้หัวใจของนางแทบหยุดเต้น "ดูให้ดี... ใต้รอยเท้าขององครักษ์ที่กำลังเข้ามา... พวกมันไม่ได้มาเพื่อจับกุมเรา" หลินซูเหยาหันไปมองกลุ่มคนที่กรูเข้ามา แต่ในแสงคบเพลิงที่สั่นไหว นางกลับเห็นใบหน้าของคนผู้หนึ่งที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อหลายปีก่อน... บิดาของนาง ที่เคยมีข่าวว่าถูกสังหารในคุกหลวง ยืนอยู่เคียงข้างฉีจ้าวเหวินด้วยสายตาที่เย็นชาดุจคนแปลกหน้า! หวังว่าตอนที่ 35 นี้จะทำให้คุณนักอ่านร่วมลุ้นไปกับชะตากรรมของซูเหยาและท่านอ๋องนะคะ พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ - หมอกเหมยปลายฤดู