คำสัญญาที่หลงเหลือ

กลิ่นคาวเลือดเจือจางในอากาศผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นของคุกใต้ดิน หลินซูเหยากัดริมฝีปากจนรับรู้ถึงรสเค็มปร่าของโลหิต นางไม่ได้หลั่งน้ำตาแม้แต่หยดเดียว ความเจ็บปวดจากการถูกทรมานทางร่างกายในยามนี้ยังเทียบไม่ได้กับไฟสุมในอกที่ถูกจุดขึ้นโดยความจริงที่เพิ่งกระจ่าง เบื้องหน้าของนางคือร่างของอ๋องจวิ้นเฟยที่ทรุดฮวบลงพิงกับผนังหินเย็นเฉียบ อาภรณ์สีเข้มชุ่มโชกไปด้วยเลือดสดๆ จากคมดาบของฉีจ้าวเหวินที่เพิ่งจากไปไม่นาน บาดแผลลึกฉกรรจ์บริเวณหัวใจทำให้ลมหายใจของบุรุษผู้เคยเย่อหยิ่งและกุมชะตากรรมคนทั้งเมืองแผ่วเบาราวกับผีเสื้อใกล้สิ้นอายุขัย "ท่าน... โง่เขลายิ่งนัก" ซูเหยาเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างกายของนางสั่นเทาด้วยความโกรธและ... ความรู้สึกบางอย่างที่นางพยายามปฏิเสธมาตลอดชีวิต นางขยับตัวเข้าประชองร่างที่กำลังร่วงหล่น แม้โซ่ตรวนที่ข้อเท้าจะส่งเสียงกระทบกันน่ารำคาญ นางไม่ใส่ใจอีกต่อไปแล้ว จวิ้นเฟยแย้มสรุปริมฝีปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเยาะหยันตนเองเช่นนั้นช่างบาดลึกหัวใจคนมอง เขากระอักเลือดออกมาคำโต ก่อนจะใช้มือหนาที่เปรอะเปื้อนคราบโลหิตเอื้อมมาสัมผัสพวงแก้มซีดเซียวของนาง ปลายนิ้วของเขาเย็นเฉียบ แต่สายตาที่มองนางกลับร้อนแรงราวกับเปลวเพลิงที่พร้อมแผดเผา "เจ้าเคยบอกว่า... หมากกระดานนี้ ข้าเดินพลาดตั้งแต่วันแรกที่เลือกเจ้ามาเป็นเครื่องมือ..." เสียงทุ้มต่ำแหบพร่า เอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก ทว่าทุกคำกลับชัดเจนในความเงียบงัน "แต่เจ้า... ไม่เคยรู้เลยซูเหยา... ว่าตั้งแต่แรกเริ่ม... ข้าไม่เคยคิดจะใช้เจ้าเป็นหมาก... ข้าต่างหาก... ที่ยอมเป็นเบี้ยให้เจ้าใช้เหยียบย่ำ... เพื่อไปให้ถึงความยุติธรรมที่เจ้าโหยหา" หัวใจของซูเหยาคล้ายถูกบีบอัดด้วยคีมเหล็ก นางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความสั่นไหวในทรวงอก ความฉลาดและเหตุผลที่นางยึดมั่นมาตลอดพังทลายลงในพริบตา "ความยุติธรรมอันใดกัน? หากท่านตายลงตรงนี้ แผนการทั้งหมดของท่านที่วางไว้เพื่อล้างมลทินให้เสด็จแม่จะสูญเปล่า! ข้า... ข้าไม่ยอมรับความหวังดีที่แลกมาด้วยชีวิตของท่าน!" นางเอ็ดตะโรใส่เขา น้ำเสียงสั่นเครือระคนตัดพ้อ นี่น่ะหรือบุรุษผู้เย็นชาและเจ้าเล่ห์ที่สุดในแผ่นดิน กลับยอมเอาชีวิตมาขวางคมดาบแทนหญิงสาวที่เขาเคยประกาศก้องว่าเป็นเพียง 'ตัวหมาก' "ข้าเลือกแล้ว..." จวิ้นเฟยกระซิบแผ่วเบา ดวงตาคมกริบที่เคยซ่อนเร้นความนัยนับพัน บัดนี้เหลือเพียงความจริงใจอันบริสุทธิ์ "ฉีจ้าวเหวินคิดว่ามันกุมชัยชนะ... แต่มันประเมินความแค้นของเจ้า... และความรักของข้าต่ำเกินไป..." เขากำมือของนางแน่นขึ้นราวกับต้องการส่งผ่านความอบอุ่นที่เหลืออยู่ทั้งหมดมาให้ ทว่าความเย็นเยียบของความตายกลับคืบคลานเข้ามาแทนที่อย่างรวดเร็ว เปลือกตาของจวิ้นเฟยเริ่มหนักอึ้ง ลลมหายใจขาดห้วง "จวิ้นเฟย! ลืมตาขึ้นมามองข้าเดี๋ยวนี้!" ซูเหยาตะโกนเรียกชื่อเขาเป็นครั้งแรกโดยปราศจากคำนำหน้าบอกฐานันดร ความเยือกเย็นและมาตร Sceptical ของราชบัณฑิตหญิงมลายหายสิ้น เหลือเพียงหญิงสาวผู้กำลังจะสูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตไป ท่ามกลางความสิ้นหวังที่แผ่ซ่าน บรรยากาศรอบตัวพลันเปลี่ยนไป เสียงฝีเท้าหนักแน่นหลายคู่ดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินมืดมิดเบื้องหน้า เงาร่างหนึ่งก้าวพ้นความมืดออกมาพร้อมกับคบเพลิงในมือ แสงไฟสีส้มสาดส่องกระทบใบหน้าครึ่งซีกของผู้มาใหม่ที่แย้มยิ้มเยือกเย็น "ดูเหมือนว่าข้าจะมาขัดจังหวะการร่ำลาครั้งสุดท้ายกระนั้นหรือ... ใต้เท้าหลิน" ซูเหยาชะงัก นางค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองผู้ที่ปรากฏตัวในยามวิกาล ดวงตาเรียวคมหรี่ลงด้วยความตกใจระคนแค้นเคือง เมื่อตระหนักได้ว่าบุคคลผู้นี้ไม่ควรจะมาอยู่ที่นี่ในเวลานี้ได้ และในวินาทีนั้นเอง สายตาก็เหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่ร่วงหล่นลงมาจากสาบเสื้อของจวิ้นเฟยที่ชุ่มเลือด... มันคือตราประลับลับของกองทัพพิทักษ์แคว้น ที่ฉีจ้าวเหวินตามหามาตลอดชีวิต แต่มันกลับซ่อนอยู่กับจวิ้นเฟย พร้อมกับข้อความด้วยลายมือคุ้นตาที่เขียนไว้บรรทัดสุดท้ายว่า — *'แผนการกวาดล้างกังฉิน เริ่มต้นขึ้น ณ บัดนี้'* ซูเหยาเบิกตากว้างอย่างตื่นตะลึง ร่างทั้งร่างแข็งค้างเมื่อตระหนักได้ว่า... ทั้งหมดนี้ไม่ใช่จุดจบของความตาย แต่มันคือจุดเริ่มต้นของเกมกระดานใหม่ที่เดิมพันด้วยชีวิตและแผ่นดิน ซึ่งถูกวางเอาไว้โดยบุรุษผู้ที่กำลังจะสิ้นลมในอ้อมแขนของนาง! หวังว่าตอนที่ 36 นี้จะทำให้คุณนักอ่านร่วมลุ้นไปกับชะตากรรมของซูเหยาและท่านอ๋องนะคะ พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ - หมอกเหมยปลายฤดู