บันทึกที่ถูกฝัง

กลิ่นอับของกระดาษโบราณผสมกลิ่นฝุ่นผงที่หมักหมมมานับสิบปี ไม่ได้ทำให้หลินซูเหยารู้สึกพรั่นพรึงแม้แต่น้อย สิ่งที่นางกำลังเผชิญหน้าอยู่ ณ เบื้องลึกสุดของห้องใต้ดินหอตำราหลวง หาใช่ความมืดมิด หากแต่เป็นเงาอดีตที่ถูกอำนาจมืดบิดเบือนจนบิดเบี้ยว ปลายนิ้วเรียวภายใต้ถุงมือผ้าแพรบางเบาตวัดพลิกหน้ากระดาษแผ่นสุดท้ายของสมุดบันทึกเหตุการณ์กรมอาญารấtสมัยรัชกาลก่อน ตัวอักษรที่ถูกบันทึกด้วยหมึกสีชาดและลายมืออันสั่นเทาของขุนนางผู้ล่วงลับ บ่งบอกความจริงที่ถูกฝังกลบเอาไว้ภายใต้กองศพของตระกูลซูอย่างเลือดเย็น "เจ้ากำลังเล่นกับไฟที่อาจเผาผลาญแม้แต่กระดูกของตนเองนะ, ซูเหยา" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง แฝงไปด้วยความเย้ยหยันและกระแสความห่วงใยที่ถูกเก็บซ่อนไว้อย่างแนบเนียน อ๋องจวิ้นเฟยปรากฏกายขึ้นราวกับภูตพรายในยามวิกาล อาภรณ์สีดำสนิทกลมกลืนกับบรรยากาศรอบกาย ร่างสูงสง่าก้าวเข้ามาหยุดยืนเบื้องหน้านาง ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองแคบลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่เจือกลิ่นอายความเย็นเยือกของค่ำคืน หลินซูเหยาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เข็มทิศในใจของนางมั่นคงยิ่งกว่าสิ่งใด นางใช้ปลายมีดสั้นเล่มเล็กกรีดผนึก2 ชั้นของสันปกสมุดบันทึกออก เผยให้เห็นแผ่นกระดาษซ่อนรูปที่ถูกผนึกด้วยตราประทับลับของสำนักราชเลขาธิการ—ตราประทับที่ควรจะสูญหายไปพร้อมกับการตายของบิดานาง "ไฟหรือเพคะ, ท่านอ๋อง" นางเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบสนยни ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น ดวงตาดอกท้อคู่คมกริบช้อนขึ้นสบกับนัยน์ตาพญาเหยี่ยวของบุรุษตรงหน้า "หม่อมฉันกลับคิดว่า สิ่งที่อยู่ในมือนี้คือคบเพลิงที่จะเผาทำลายความเน่าเฟอนของราชสำนักต่างหาก... รวมถึงคนที่อยู่เบื้องหลังการตายของท่านแม่ท่าน และตระกูลของหม่อมฉันด้วย" อ๋องจวิ้นเฟยหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากที่มักประดับอยู่เป็นนิจเลือนหายไป กลายเป็นความนิ่งงึมที่ล้ำลึก เขาจ้องมองแผ่นกระดาษในมือนางด้วยประกายตาที่ไหววูบชั่วขณะ ความแค้นสิบปีที่กัดกินหัวใจเขามาตลอดถูกกระชากขึ้นมาเผชิญหน้าอีกครั้ง ผ่านตัวอักษรไม่กี่บรรทัดที่ขุนนางชั่วอย่าง ฉีจ้าวเหวิน พยายามทำลายล้างให้สิ้นซาก "เจ้ารู้ตัวหรือไม่ ว่าการเปิดโปงตราประทับนี้ หมายถึงการประกาศสงครามกับขุนนางครึ่งค่อนราชสำนัก" น้ำเสียงของจวิ้นเฟยทุ้มต่ำลง ไร้ซึ่งความล้อเล่น "ฉีจ้าวเหวินไม่ได้มีแค่ อำนาจในมือ แต่เขามีกฎหมายและฮ่องเต้หนุนหลัง" "แล้วอย่างไรเล่าเพคะ?" ซูเหยาแค่นหัวเราะเบาๆ แววตาสะท้อนความเจ็บปวดล้ำลึกที่ถูกกดทับมาเนิ่นนาน "กฎหมายที่ใช้ฆ่าคนบริสุทธิ์นับร้อย ไร้ซึ่งความชอบธรรมที่จะเรียกว่ากฎหมาย หม่อมฉันเป็นบัณฑิต เป็นข้าราชการในราชสำนัก หากความยุติธรรมหาซื้อได้ด้วยอำนาจ เช่นนั้นชีวิตของคนตระกูลซูกับมารดาของพระองค์ ก็คงมีค่าไม่ต่างจากฝุ่นผงใต้รองเท้าของพวกมันสิเพคะ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องใต้ดินชั่วขณะ ทั้งสองคนยืนประจันหน้ากัน ท่ามกลางอุดมการณ์ที่ขับเคลื่อนด้วยความแค้นแต่วาดหวังความถูกต้อง ความฉลาดทันกันและบาดแผลในจิตใจที่คล้ายคลึงกัน ทำให้ช่องว่างระหว่างพวกเขาลดลงเหลือเพียงความเข้าใจอันเงียบงันที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะเอ่ยวาจา จวิ้นเฟยทอดถอนหายใจยาวนาน มือหนาเอื้อมไปแตะขอบกระดาษในมือซูเหยาอย่างแผ่วเบา สัมผัสจากปลายนิ้วที่เย็นเฉียบทำให้หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบ แต่นางไม่มีทีท่าจะถอยหนี "ถ้าเช่นนั้น..." จวิ้นเฟยโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ กระซิบข้างใบหูของนางด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อย "ในเมื่อเราต่างก็เป็นเหยื่อบนกระดานหมากของมัน... เหตุใดเราจึงไม่ร่วมมือกันพลิกกระดานนี้ให้มันพินาศไปเสียเล่า, พระชายาในอนาคตของเปิ่นหวาง" ซูเหยาชะงักไปชั่วลมหายใจ นางกำลังจะอ้าปากปฏิเสธคำเย้าแหย่ที่แฝงความจริงจังนั้น ทว่า— *แกร๊ก...* เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ดังแว่วมาจากบันไดหินเบื้องบน ทำลายบรรยากาศอันตึงเครียดให้แตกกระเจิง พร้อมกับแสงคบเพลิงที่สาดส่องลอดผ่านช่องประตูใต้ดินลงมาเป็นทางยาว "ใครอยู่ข้างล่าง! สำรวจให้ทั่ว อย่าให้หนีรอดไปได้!" เสียงตะโกนก้องด้วยความเหี้ยมเกรียมของราชองครักษ์ประจำตัวฉีจ้าวเหวิน ดังสะท้อนก้องเข้ามาในความมืด และสิ่งที่ทำให้เลือดในกายของคนทั้งสองเย็นเฉียบลงทันที คือเสียงก้าวเดินที่คุ้นเคยของเจ้ากรมอาญาผู้เหี้ยมโหด—ผู้ซึ่งไม่ควรจะล่วงรู้ความเคลื่อนไหวนี้ในยามวิกาล จวิ้นเฟยคว้าข้อมือเรียวของซูเหยาไว้แน่น ดวงตาคมกริบฉายแววอันตราย "พวกมันรู้ตัวเร็วกว่าที่เราคิด... ทางหนีถูกปิดตายแล้ว" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ — หมอกเหมยปลายฤดู