ปะทะเดือดกลางทุ่งดอกท้อ

กลิ่นคาวเลือดเจือจางในสายลมที่พัดผ่านกลีบดอกท้อสีชาด ร่วงหล่นราวกับหิมะอาบโลหิต "เจ้าคิดว่าซ่อนความลับนี้ไว้ได้พ้นสายตาของสำนักกระบี่สวรรค์เช่นนั้นหรือ... หลี่เฟิง" เสียงแหบพร่าดุจเสียงกระซิบของปีศาจจากขุมนรกดังขึ้น ท่ามกลางหมู่เงาร่างนับสิบที่รายล้อมทุ่งดอกท้อแห่งนี้ไว้จนมิดชิด ผู้อาวุโสแห่งพรรคมารโลหิต 'ไป๋ซาน' แผ่ซ่านจิตสังหารรุนแรงจนอากาศรอบกายบิดเบี้ยวเป็นคลื่นระลอก คมดาบโลหิตในมือสั่นระริกด้วยความกระหายเลือด หลี่เฟิง ไม่แม้แต่จะชายตามองศัตรูที่รายล้อม ชายหนุ่มในชุดคลุมสีดำสนิทปักลายกระบี่เพลิงยืนนิ่งสงบ ดั่งขุนเขาที่ไร้ซึ่งความหวั่นไหว ในมือขวาถือกระบี่เหล็กนิลกาฬที่ไร้ประกายคมชัด ทว่ากลับกักเก็บพายุอัคคีที่พร้อมแผดเผาผืนปฐพีไว้ภายใน ร่างกายของเขามีบาดแผลลึกหลายแห่งจากการฝ่าด่านค่ายกลเมื่อครู่ แต่ลมหายใจกลับสม่ำเสมอดุจกระแสธารลึกที่ซ่อนอยู่ใต้ผืนน้ำแข็ง วิชาเซียนขั้นสูงสุด—'คัมภีร์เหมันต์อัคคีผลาญฟ้า' ที่ซ่อนอยู่ในจิตวิญญาณของเขา คือเป้าหมายที่พวกมันต้องการ หากความลับนี้รั่วไหลออกไป ไม่เพียงแต่ตัวเขาที่จะต้องดับสูญ แต่มู่หรงเสวี่ย... สตรีผู้ยอมสละทุกสิ่งเพื่อยืนเคียงข้างเขา จะต้องกลายเป็นเป้าหมายของทั้งยุทธภพ "หากพวกเจ้าอยากได้นัก..." หลี่เฟิงเงยหน้าขึ้น นัยน์ตาดำขลับคู่นั้นสะท้อนประกายเพลิงสีชาดที่ลุกโชนอย่างดุดัน มุมปากหยักยิ้มเยาะหยัน "ก็จงใช้ชีวิตของพวกเจ้ามาแลกเอาเอง!" สิ้นคำพูด ร่างของหลี่เฟิงก็หายวับไปจากจุดเดิมราวกับภูตผี! *เคร้ง!* ประกายไฟจากการปะทะระเบิดขึ้นกลางอากาศ ท่ามกลางกลีบดอกท้อที่ปลิวว่อน ไป๋ซานเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อพบว่ากระบี่ในมือของตนเกือบจะรับน้ำหนักการฟาดฟันที่เต็มไปด้วยเจตจำนงแห่งกระบี่อันทะนงตนไม่ไหว แรงกดดันระดับขอบเขตหลอมรวมวิญญาณแผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง จนพื้นดินรอบกายยุบตัวลงเป็นหลุมลึก "เด็กนี่... ปราณกระบี่ช่างกล้าแกร่งถึงเพียงนี้เชียวหรือ!" ไป๋ซานคำรามลั่นในลำคอ ถอยหลังไปสามก้าวเพื่อตั้งหลัก เลือดในกายปั่นป่วนจากแรงสะท้อนของอัคคีจิตวิญญาณ ในขณะเดียวกัน ที่ยอดเขาไกลออกไป มู่หรงเสวี่ยยืนสง่างามอยู่บนก้อนศิลาทับด้วยอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ราวกับเซียนจำศีล นางมองลงมายังทุ่งดอกท้อเบื้องล่างด้วยแววตาที่เยือกเย็นดุจน้ำค้างแข็งพันปี แม้ใบหน้างามจะไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ทว่าปลายนิ้วเรียวยาวที่กุมด้ามกระบี่เหมันต์กลับสั่นน้อยๆ อย่างควบคุมไม่ได้ ปราณเหมันต์รอบกายนางแผ่พุ่งออกไปอย่างเงียบเชียบ พร้อมที่จะแช่แข็งทุกชีวิตที่กล้าทำร้ายบุรุษของนางให้กลายเป็นจุลภายในพริบตาเดียว *นางจะไม่ยอมให้ผู้ใดแตะต้องเขา... แม้แต่ปลายเส้นผม* "ฆ่ามัน!" ไป๋ซานตวัดมือสั่งการ เหล่ามือสังหารพรรคมารนับสิบพุ่งทะยานเข้ามาพร้อมกันราวกับฝูงหมาป่ากระหายเลือด กระบวนท่ากระบี่โลหิตประสานกับค่ายกลมารแผ่ซ่านกลิ่นอายแห่งความตายปกคลุมไปทั่วทิศทาง หลี่เฟิงแค่นเสียงหัวเราะเย็นชาในลำคอ เขาไม่ได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ความแค้นของตระกูลที่สุมอกตั้งแต่วัยเยาว์ประกอบกับความรู้สึกที่ผูกพันลึกซึ้งกับสตรีบนยอดเขา หล่อหลอมให้จิตวิญญาณกระบี่ของเขาไร้เทียมทานยิ่งขึ้นไปอีก "วิถีกระบี่... ไร้พ่าย!" พลังปราณอัคคีสีครามระเบิดออกจากร่างของหลี่เฟิง แผดเผากลีบดอกท้อจนกลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา คมกระบี่นิลกาฬวาบผ่านความมืดดุจสายฟ้าฟาด ตัดผ่านร่างของมือสังหารพรรคมารคนแล้วคนเล่าอย่างไร้ความปรานี โลหิตสาดกระเซ็นย้อมผืนแผ่นดินให้กลายเป็นสีแดงฉาน ความดุเดือดของการต่อสู้พุ่งทะยานถึงขีดสุด ราวกับฟ้าดินกำลังวิปริตแปรปรวนตามเจตจำนงของเขา ทว่า ท่ามกลางความชุลมุนของการต่อสู้ ไป๋ซานกลับหายตัวไปจากจุดปะทะอย่างกะทันหัน! รางเงาดำวับแวมปรากฏขึ้นเบื้องหลังมู่หรงเสวี่ยบนยอดเขาสูง พร้อมกับรอยยิ้มชั่วร้ายที่ฉีกกว้างจนถึงใบหู ดาบโลหิตอาบพิษร้ายพุ่งตรงเข้าสู่จุดตายกลางหลังของนางอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ! "เสวี่ยเอ๋อร์—!" เสียงคำรามด้วยความตื่นตระหนกและเกรี้ยวกราดถึงขีดสุดของหลี่เฟิงดังสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วหุบเขา ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยเพลิงโทสะ ร่างกายทะยานขึ้นฟ้าด้วยความเร็วที่เหนือขีดจำกัดมนุษย์ ทว่าระยะทางและเงาพรรคพวกมารที่ดาหน้าเข้ามาขวางทางไว้กลับกลายเป็นกำแพงหนาเตอะที่ขวางกั้นเวลาชีวิตของนางไว้ มู่หรงเสวี่ยชะงักไปเล็กน้อย นางไม่ได้หันกลับไปมองผู้ที่ลอบโจมตี แต่กลับหลับตาลงช้าๆ มุมปากบางยกยิ้มขึ้นบางเบา ราวกับนางกำลังรอคอยช่วงเวลานี้อยู่แล้ว ปราณเหมันต์บริสุทธิ์รอบกายระเบิดออกเป็นแสงสีขาวเจิดจ้ากลบรัศมีของดวงอาทิตย์จนมืดมิด อักขระโบราณนับร้อยตัวปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงสะท้อนก้องกังวานจากห้วงมิติที่เปิดออกอย่างไร้สัญญาณเตือน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าความหนาวเหน็บและเพลิงอัคคีนี้ไปด้วยกันนะคะ