รอยบาดแผลและไออุ่น

โลหิตสีแดงฉานตัดกับเกล็ดน้ำแข็งสีครามราวกับดอกเหมันต์ที่เบ่งบานกลางขุมนรก มู่หรงเสวี่ยทรุดกายลงแนบพื้นศิลาจารึกโบราณ ลมหายใจของนางติดขัด ร่างเพรียวระหงสั่นสะท้านภายใต้อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ที่บัดนี้เปรอะเปื้อนคราบโลหิต ทัณฑ์อัคคีเก้าสวรรค์ที่สะท้อนย้อนกลับเมื่อครู่ได้แผดเผาเส้นชีพจรปราณทั่วร่างของนางจนแหลกสลาย เก้าสิบเก้าชีพจรเซียนถูกแผดเผาจนมอดไหม้ เหลือเพียงจิตวิญญาณกระบี่ที่ยังคงฝืนค้ำจุนร่างอันบอบช้ำนี้ไว้ด้วยความทิฐิอันสูงส่ง “อย่าขยับ…” สุ้มเสียงทุ้มต่ำดลบันดาลให้ห้วงอากาศรอบด้านเยือกแข็งยิ่งกว่าเดิม หลี่เฟิงพุ่งทะยานเข้ามาประคองร่างของนางไว้ในอ้อมแขน สัมผัสแรกที่ปลายนิ้วสัมผัสคือความเย็นยะเยือกดุจซากศพ หัวใจของบุรุษผู้ไม่เคยเกรงกลัวฟ้าดินกลับกระตุกวูบอย่างรุนแรง ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววทะนงองอาจบัดนี้กลับสั่นระริกด้วยระลอกคลื่นแห่งความตื่นตระหนก “หลี่… เฟิง… เจ้าไม่ควร… เข้ามาใกล้ข้า…” มู่หรงเสวี่ยเอ่ยเสียงแผ่วเบา เรียวปากซีดเซียวแย้มยิ้มเยotanอย่างขื่นขม หยาดโลหิตไหลรินจากมุมปากของเทพเซียนผู้สูงศักดิ์ “พิษอัคคีสวรรค์… กำลังกัดกินแก่นแท้ของข้า หากเจ้ายังดึงดันสัมผัสข้า ปราณอัคคีนี้จะลุกลาม… แผดเผาจิตวิญญาณของเจ้าจนมอดไหม้ไปด้วย” “ต่อให้ฟ้าดินสลาย หรือวิถีกระบี่ของข้าต้องดับสูญ ข้าก็ไม่มีวันปล่อยให้เจ้าตายอยู่ตรงนี้เด็ดขาด!” หลี่เฟิงคำรามลั่นในลำคอ แววตาของจอมยุทธ์ผู้ไม่เคยสยบให้ผู้ใดฉายประกายเด็ดเดี่ยวปานคมกระบี่ เขาตวัดมือวาดอักขระโลหิตกลางอากาศ ปิดผนึกจุดชีพจรหัวใจของมู่หรงเสวี่ยด้วยเคล็ดวิชาลับแห่งตระกูลหลี่ ทว่าไออัคคีที่ย้อนกลับมาทำร้ายนางกลับพุ่งทะยานเข้าสู่ร่างของเขาเองราวกับฝูงอสูรคลั่งที่กระหายเลือด ความเจ็บปวดระดับฉีกกระชากวิญญาณแผ่ซ่านไปทั่วสรรพang เลือดสดๆ พุ่งทะลักออกจากทวารทั้งเจ็ดของหลี่เฟิง แต่เขากลับไม่แม้แต่จะขยับกายถอยหลัง ใบหน้าคมคายบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ทว่าสองแขนกลับกระชับอ้อมกอดให้แน่นยิ่งขึ้น ราวกับต้องการหลอมรวมร่างของนางเข้ากับวิญญาณของตนเอง “เจ้า… คนโง่…” หยาดน้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นจากดวงเนตรคู่สวยของมู่หรงเสวี่ย นางผู้บรรพชาเหนือตัณหาและอารมณ์ความรู้สึกมานับร้อยปี บัดนี้หัวใจกลับถูกความอบอุ่นอันบ้าคลั่งนี้แผดเผาจนหลอมละลาย “ข้าเป็นเพียงเซียนผู้ไร้ใจ เหตุใด… เหตุใดจึงต้องเอาชีวิตมาเสี่ยงเพื่อข้า…” “เพราะเจ้านิยามคำว่า ‘ไร้ใจ’ ให้คนอื่น แต่กลับมอบหัวใจที่แท้จริงไว้ในวิถีกระบี่ของข้าแล้วไม่ใช่หรือ?” หลี่เฟิงแย้มยิ้มทั้งที่โลหิตยังอาบแก้ม สัญชาตญาณแห่งการบำเพ็ญเพียรบอกเขาว่า หากยังฝืนถ่ายทอดปราณต่อไป ขอบเขตพลังยุทธ์ที่เขาเพียรสะสมมาแรมปีจะต้องพังทลายลงในชั่วพริบตา แต่อย่างไรเล่า? หากโลกใบนี้ไม่มีนางผู้เป็นดั่งแสงสว่างเดียวท่ามกลางความมืดมิด การบรรลุสู่ดินแดนเซียนขั้นสูงสุดก็เป็นเพียงความว่างเปล่า เขานั่งขัดสมาธิลงบนพื้นศิลาที่แตกละเอียด โอบอุ้มร่างของนางไว้แนบอก ถ่ายเทพลังปราณแท้จริงเก้าส่วนในร่างเข้าสู่ตันtianของมู่หรงเสวี่ยอย่างต่อเนื่อง สายฟ้าคำรามกึกก้องเหนือยอดเขาเหมันต์ เมฆทมิฬหนาทึบปกคลุมน่านฟ้า รัศมีกระบี่สีครามและอัคคีสีชาดพวยพุ่งเสียดฟ้า สร้างภาพอันตระการตาที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งยุทธภพ ไออุ่นจากร่างของหลี่เฟิงค่อยๆ ซึมซับเข้าสู่เส้นชีพจรที่เยือกแข็งของมู่หรงเสวี่ย นางหลับตาลงรับรู้ถึงความเจ็บปวดที่ชายหนุ่มกำลังแบกรับแทนตน ความรู้สึกผิดชอบชั่วดี กฎเกณฑ์ของสำนักเซียน และข้อห้ามแห่งสวรรค์ ถูกแผดเผาจนมลายสิ้นในเพลิงอัคคีแห่งความเสน่หาอันลึกซึ้ง ทว่า ในขณะที่พลังปราณกำลังถ่ายเทถึงจุดสูงสุด บาดแผลฉกรรจ์ที่แผ่นหลังของหลี่เฟิงก็ระเบิดออก เผยให้เห็นกระดูกสันหลังที่เรืองแสงสีทองจางๆ อักขระโบราณนับพันตัวบนร่างของเขาเริ่มแตกสลาย เสียงหัวเราะเยาะเย้ยอันทรงพลังดังสะท้อนมาจากห้วงมิติเบื้องบน ราวกับเงาปริศนาบางอย่างกำลังจับตามองพวกเขาอยู่ “ในที่สุด… ข้าก็รอจนถึงเวลานี้” เสียงกระซิบอันเย็นเยียบราวน้ำแข็งพันปีดังขึ้นจากความว่างเปล่า พร้อมกับเงาร่างของบุรุษในชุดคลุมสีดำสนิทที่ก้าวออกมาจากรอยแยกมิติ ดาบยาวในมือสะท้อนประกายแสงสีเขียวมรกตอาบยาพิษ พุ่งตรงเข้าเสียบทะลวงกลางหลังของหลี่เฟิงที่กำลังอ่อนแรงจากการถ่ายทอดพลังปราณอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ! “ระวัง…!” มู่หรงเสวี่ยเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก ประกายกระบี่เหมันต์ในมือสั่นระริก นางฝืนรวบรวมพลังเฮือกสุดท้ายพุ่งทะยานเข้ารับคมดาบนั้นแทนหลี่เฟิงทันที! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าความหนาวเหน็บและเพลิงอัคคีนี้ไปกับชิงเสวี่ยเหมันต์นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!