เคล็ดวิชาหลอมกายเทวะบรรพกาล

เสียงคำรามกึกก้องด้วยความกระหายเลือดขององครักษ์เสื้อแพรหลวงดังสนั่นหวั่นไหวอยู่เบื้องนอก ประตูไม้สนเก่าคร่ำคร่าสั่นสะเทือนเร่า ๆ ราวกับจะแหลกสลายลงในอีกไม่กี่อึดใจ แรงกดดันจากจิตสังหารนับสิบสายแผ่ซ่านทะลุกรอบหน้าต่างเข้ามา ราวกับฝูงหมาป่าหิวกระหายที่ไล่ต้อนเหยื่อจนมุมในตรอกแคบ ทว่า ภายในเรือนพักอันมืดสลัว กลับไร้ซึ่งความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ไป๋เฉินนั่งขัดสมาธิอยู่บนฟูกนอนเก่า ๆ ดวงตาทั้งสองข้างปิดสนิท ลมหายใจแผ่วเบาราวกับไม่มีอยู่จริง ทั่วทั้งร่างของเขาชุ่มโชกไปด้วยหยาดเหงื่อสีดำเมือกที่ขับพิษร้ายและคราบสกปรกออกจากไขกระดูก ชีพจรหลักทั้งเก้าที่เคยถูกทำลายจนขาดสะบั้น บัดนี้กำลังส่งเสียงคำรามทุ้มต่ำอยู่ในความเงียบงัน คล้ายเสียงมังกรคำรามใต้บาดาลที่พยายามตื่นจากการหลับใหลอันยาวนาน "พวกมันมาเร็วกว่าที่คิด..." น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นแผ่วเบา เต็มไปด้วยความเยือกเย็นและทะนงตนอย่างถึงที่สุด ร่างเงาโปร่งแสงสีขาวบริสุทธิ์ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า หลี่ชิงหลัวยืนกอดอกพิงเสาเรือน แววตาคู่คมกวาดมองประตูที่กำลังถูกกระแทกอย่างบ้าคลั่งจากภายนอก ก่อนจะเหลือบมองชายหนุ่มที่นั่งโคจรลมปราณอยู่เบื้องล่าง มุมปากบางเฉียบยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย คล้ายเย้ยหยันฟ้าดิน "สุนัขรับใช้ของอัครมหาเสนาบดีจ้าว ช่างขยันขันแข็งเสียจริง" นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงไว้ด้วยไอสังหารเย็นยะเยือก "เจ้ายังมีเวลาอีกไม่มาก ไป๋เฉิน... หากชีพจรลมปราณบรรพกาลยังไม่ตื่นขึ้นภายในสามลมหายใจนี้ เกรงว่าพวกมันคงได้ใช้ดาบปักกิ่งเสียบหัวพวกเราไปเสียบประจานหน้าจวน" ไป๋เฉินไม่ตอบคำถาม สายตาของเขาไม่ได้มองไปยังประตูที่กำลังจะพังทลาย แต่จิตของเขากำลังดำดิ่งลึกลงไปในห้วงสมุทรแห่งจิตวิญญาณ ที่ซึ่ง "คัมภีร์บรรพกาล" กำลังแผ่รัศมีสีทองอร่ามกลบเกลื่อนความมืดมิด "วิชาหลอมกายเทวะบรรพกาล มิใช่การซ่อมแซมเส้นเอ็นที่ขาดวิ่น..." ไป๋เฉินพึมพำกับตนเอง *ปัง!* บานประตูไม้กระเด็นหลุดออกจากวงกบ เศษไม้แหลมคมกระจายเกลื่อนพื้น ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ พร้อมกับการปรากฏตัวของหัวหน้าหน่วยองครักษ์เสื้อแพรในชุดเกราะสีดำสนิท ใบหน้ามีแผลเป็นลากยาวจากโหนกแก้มถึงคาง แววตาคมกริบราวกับเหยี่ยวหิวโซ "ฮ่าๆๆ! ไป๋เฉิน ไอ้สวะตระกูลไป๋! สิ้นท่าแล้วกระมัง? ใต้เท้าจ้าวมีคำสั่ง จับเป็น!" หัวหน้าองครักษ์แผดเสียงหัวเราะลั่น มือหนากุมด้ามกระบี่ข้างกายเตรียมชักออก ทว่า ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในเขตเรือนพัก แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งก็พุ่งกระแทกเข้าใส่ร่างของมันจนต้องชะงักกึก! ไม่ใช่แรงกดดันจากคนธรรมดา... แต่มันคือ "เจตంటกระบี่" ที่ถูกบีบอัดจนกลายเป็นรูปธรรม! "ไสหัวออกไป" คำพูดสามคำหลุดออกมาจากริมฝีปากของไป๋เฉินอย่างเชื่องช้า น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใด ๆ แต่กลับดังก้องกังวานในโสตประสาทของทุกคน ราวกับเสียงประกาศิตจากสรวงสวรรค์ ทันใดนั้นเอง ดวงตาทั้งสองข้างของไป๋เฉินก็ลืมโพลงขึ้น! *วูบ!* ประกายแสงสีทองเจิดจ้าพุ่งทะลัยม่านตาคู่นั้น รัศมีลมปราณระดับ "หลอมรวมวิญญาณ" ระเบิดออกรอบตัวชายหนุ่มอย่างรุนแรง คลื่นกระแทกสีทองแผ่ขยายเป็นวงกว้าง บดขยี้พื้นไม้ใต้ร่างจนแหลกละเอียดเป็นผุยผง ลมปราณที่เคยสูญสิ้นกลับคืนสู่จุดสูงสุดในพริบตา กระดูกทุกชิ้นในร่างกายส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะราวกับกำลังถูกตีขึ้นรูปด้วยค้อนเพลิงสวรรค์! หัวหน้าองครักษ์หน้าถอดสี ถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "เป็นไปไม่ได้! ชีพจรของเจ้าถูกทำลายจนหมดสิ้นแล้ว เหตุใด... เหตุใดพลังนี้มันถึง..." "โลกใบนี้มีความลับอีกมากที่เจ้าไม่มีวันเข้าใจ" ไป๋เฉินค่อย ๆ ยืนขึ้นอย่างสง่างาม ร่างกายของเขาในตอนนี้เปี่ยมไปด้วยพละกำลังที่สามารถพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้ด้วยมือเปล่า หลี่ชิงหลัวมองภาพนั้นด้วยแววตาพึงพอใจ นางเอื้อมมือไปแตะด้ามกระบี่เซียนที่เหน็บอยู่ข้างเอว พร้อมจะสังหารหมู่ได้ทุกเมื่อ ทว่า ก่อนที่ไป๋เฉินจะได้ก้าวออกไปสะสางบัญชีแค้น ท้องฟ้าด้านนอกที่เคยแจ่มใสกลับมืดครึ้มลงฉับพลัน สายฟ้าสีครามสายมหึมาผ่าฟาดลงมากลางลานเรือน เสียงคำรามของสายฟ้าสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งเมืองหลวง และสิ่งที่ปรากฏร่างขึ้นท่ามกลางสายฟ้าฟาด มิใช่นายทหารจากจวนเสนาบดี... แต่เป็นบุรุษชุดคลุมสีทองปักลายมังกรห้ากรงเล็บ ผู้ซึ่งกุมชะตากรรมของราชสำนักและมีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับ "จักรพรรดิองค์ปัจจุบัน" ทุกประการ! "บังAอาจนัก... คิดจะฝืนลิขิตสวรรค์ปลุกชีพจรบรรพกาล เจ้าคิดว่ารอดพ้นสายตาเราไปได้จริงหรือ ไป๋เฉิน?" รี้ดเดอร์ทุกท่านครับ... ปมปริศนาที่แท้จริงเบื้องหลังการล่มสลายของตระกูลไป๋กำลังจะถูกเปิดเผยในหน้าถัดไป โปรดติดตามตอนต่อไปด้วยใจระทึกนะครับ! พงศาวดารมีชีวิต ขอขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางในวิถีกระบี่นี้ด้วยกันเสมอนะครับ