ความตายคือจุดเริ่มต้นของมหาเทพ

กลิ่นอเลือดคาวคลุ้งผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นของห้องใต้ดินตระกูลไป๋ ช่างเป็นกลิ่นที่น่ารังเกียจและคุ้นเคยเสียเหลือเกิน "มันยังไม่ตาย..." เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าของชายฉกรรจ์ผู้หนึ่งดังขึ้น เหนือร่างที่นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นหินเย็นเฉียบ ร่างนั้นบอบช้ำจนแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิม กระดูกซี่โครงหักยุบลงไปตามแรงเตะอันทารุณ ผิวหนังอาบย้อมไปด้วยโลหิตสีแดงฉานที่ไหลซึมออกจากทวารทั้งเจ็ด ลมหายใจแผ่วเบาราวกับสายลมที่ใกล้ดับมอดเต็มที "ศิษย์พี่รอง... ข้าว่าพอเถอะ หากไอ้สวะนี่ตายคาตีนเรา ท่านผู้นำตระกูลอาจจะตำหนิเอาได้ ถึงมันจะไร้ค่าแค่ไหน แต่มันก็ยังถือว่ามีสายเลือดสายตรง..." เสียงของเด็กหนุ่มอีกคนเอ่ยขึ้นด้วยความหวาดหวั่น เจือแววลังเลในน้ำเสียงอย่างปิดไม่มิด "ตำหนิรึ? ฮ่าๆๆๆ!" ชายผู้ถูกเรียกว่าศิษย์พี่รองหัวרויร่าออกมาอย่างไม่ยี่หระ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏบนใบหน้าอันอัปลักษณ์ เขาใช้ปลายเท้าสกปรกเหยียบลงบนใบหน้าของร่างไร้สติ บดขยี้อย่างไร้ความปรานีจนเลือดสีเข้มทะลักออกปาก "ไอ้ขยะไป๋เฉินนี่ มันขวางหูขวางตาอัครมหาเสนาบดีจ้าวมานานแล้ว การที่มันบัง-อาจ-เอื้อมมือไปแตะต้องสมบัติบรรพกาล นั่นคือโทษทัณฑ์แห่งความตาย! อีกอย่าง... คนที่สั่งให้พวกเรามาจัดการมันให้เด็ดขาด ก็คือคุณชายใหญ่ไป๋หลง พี่ชายแท้ๆ ของมันเองต่างหากเล่า!" สิ้นคำพูดนั้น ความเงียบงันก็เข้าปกคลุมชั่วขณะ ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า... ภายในห้วงสมุทรแห่งจิตวิญญาณที่ดับมอดไปแล้วครึ่งหนึ่ง เปลวเพลิงแห่งความทรงจำอันเก่าแก่และทรงพลังกำลังลุกโชนขึ้นมาอีกครั้งอย่างบ้าคลั่ง! *เปรี้ยง!* เสมือนสายฟ้าแห่งบรรพกาลฟาดผ่าลงกลางทัณฑ์สวรรค์! ดวงตาที่เคยปิดสนิทและไร้แววชีวิตพลันลืมโพลงขึ้นในความมืดมิด นัยน์ตานั้นมิใช่แววตาหวาดกลัวหรือเจ็บปวดของเด็กหนุ่มผู้ไร้ทางสู้ หากแต่เป็นนัยน์ตาสีทองอร่ามที่ลุ่มลึก เยือกเย็น และดุดันดั่งพญาอินทรีมองเหยื่อจากยอดเขาไท่ซาน! รัศมีกดดันอันน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งแผ่ซ่านออกมาจากร่างที่ใกล้ตาย จนศิษย์ทั้งสองคนถึงกับผงถอยหลังโดยสัญชาตญาณ หัวใจเต้นรัวระรัวราวกับถูกค้อนยักษ์ทุบเข้าที่อก "ทะ... ทำไมสายตาของมันถึง..." ศิษย์พี่รองหน้าถอดสี ขาเริ่มสั่นเทาโดยไม่ทราบสาเหตุ ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านตั้งแต่สันหลังลามไปถึงท้ายทอย ราวกับพวกเขามิได้ยืนอยู่เบื้อง หน้าเด็กหนุ่มสวะผู้หนึ่ง หากแต่กำลังก้มกราบกรานอยู่เบื้องพระพักตร์ของมหาเทพผู้ยิ่งใหญ่ "พวกเจ้า... กล้าดียังไง" เสียงที่เปล่งออกมานั้นแหบแห้ง ทว่ากลับก้องกังวานลึกซึ้งเข้าไปถึงก้นบึ้งดวงวิญญาณของผู้ฟัง มันไม่ใช่เสียงของเด็กหนุ่มไป๋เฉินวัยสิบหกปี หากแต่เป็นสุ้มเสียงอันทรงอำนาจของ "ไป๋เฉิน" มหาเทพผู้ครองยุทธภพและดินแดนเซียนเมื่อสามพันปีก่อน ผู้ถูกทรยศหักหลังโดยสหายรักและคนสนิทจนต้องดับสูญ แต่วิญญาณอมตะของเขากลับเลือกที่จะหวนคืนสู่สังเวียนแค้นอีกครั้งในร่างของศิษย์สวะผู้นี้! ไป๋เฉินค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืนช้าๆ ท่ามกลางสายตาที่เบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงของศิษย์ทั้งสอง กระดูกที่หักยุบส่งเสียงดังกรอบแกรบประสานกันอย่างน่ากลัว ทว่าบาดแผลฉกรรจ์ทั่วร่างกลับถูกชำระล้างด้วยกระแสพลังปราณสีทองโบราณที่ไหลเวียนอยู่ในเส้นชีพจรอย่างดุร้าย ร่างกายที่เคยอ่อนแอ บัดนี้กลับทรงพลังและเปี่ยมล้นไปด้วยกลิ่นอายแห่งจักรพรรดิเหนือหัว "ศิษย์... ศิษย์พี่รอง มันลุกขึ้นมาได้อย่างไรกัน!?" เด็กหนุ่มผู้นั้นแผดเสียงด้วยความหวาดกลัว ขาสั่นจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น "ระ... รุมมัน! จัดการมันซะ อย่าให้มันทันตั้งตัว!" ศิษย์พี่รองแผดเสียงคำรามเพื่อกลบเกลื่อนความกลัวในใจ สองมือชักกระบพุ่งเข้าหาไป๋เฉินด้วยกระบวนท่าที่เหี้ยมเกรียมที่สุด "กระบี่พิฆาตโลหิต!" แสงกระบี่สีเลือดพุ่งแหวกอากาศเข้ามาด้วยความเร็วสูง หมายปลิดชีพเป้าหมายในดาบเดียว ไป๋เฉินเพียงแค่ชายตามองด้วยแววตาสสมเพช มุมปากหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันต่อกฎเกณฑ์ของสวรรค์และมนุษย์ เขายกมือขึ้นช้าๆ นิ้วชี้และนิ้วกลางประสานกันเป็นดัชนีราวกับคมกระบี่ที่ไร้รูปร่าง *ฉับพลัน!* อากาศรอบตัวบิดเบี้ยว แรงกดดันระดับมหาเทพแผ่ขยายออกไปรัศมีร้อยเมตรจนผนังหินของห้องใต้ดินร้าวระแหง ไป๋เฉินก้าวเท้าออกไปเพียงก้าวเดียว ร่างของเขาก็หายวับไปจากสายตาของศิษย์ทั้งสอง ราวกับภูตผีที่ก้าวข้ามมิติเวลา *ฉับ!* เสียงเนื้อถูกตัดขาดดังขึ้นเพียงแผ่วเบา ศิษย์พี่รองชะงักค้างในท่าพุ่งกระบี่ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนลูกตาราวจะหลุดออกจากเบ้า เลือดสีแดงสดพุ่งทะลักออกจากลำคอของเขาราวกับน้ำพุ ก่อนที่ร่างทั้งร่างจะทรุดฮวบลงไปนอนจมกองเลือดอย่างไร้ลมหายใจ โดยที่เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตนเองถูกสังหารด้วยวิชาใด เด็กหนุ่มอีกคนเห็นดังนั้น สติแตกกระเจิง เขาทิ้งกระบี่ในมือแล้วทรุดเข่าลงโขกหัวโครมๆ ร้องขอชีวิตด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "ไว้ชีวิตข้าด้วย! ไว้ชีวิตข้าด้วยเถอะคุณชายรอง ข้า... ข้าแค่ทำตามคำสั่ง..." ไป๋เฉินก้มลงมองศัตรูที่กำลังสั่นเทาอยู่แทบเท้า แววตาสีทองฉายแววเย็นชาไร้ความรู้สึก น้ำเสียงกังวานเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทรงพลังจนสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ "กลับไปบอกไป๋หลง และอัครมหาเสนาบดีจ้าว..." ไป๋เฉินหยุดชั่วขณะ ปลายเท้าเขี่ยศพของศิษย์พี่รองออกไปให้พ้นทาง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองแสงสว่างรำไรที่ลอดผ่านหน้าต่างห้องใต้ดินขึ้นไปยังท้องนภายามค่ำคืน นัยน์ตาสีทองทอประกายคมกริบดั่งคมกระบี่ที่เพิ่งถูกชักออกจากฝัก "...ว่าหนี้เลือดเมื่อสามพันปีก่อน และหนี้ชีวิตในชาตินี้... ไป๋เฉินผู้นี้ จะเป็นคนทวงคืนด้วยกระบี่ในมือของตนเอง!" ทันใดนั้นเอง... ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เคยสงบเงียบพลันแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน สายฟ้าอัสนีบาตคำรามกึกก้องสะท้านสะเทือนผืนแผ่นดิน ราวกับสวรรค์กำลังรับรู้ถึงการตื่นขึ้นของมหาเทพผู้ทรงอำนาจ และในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุดนั้นเอง เสียงฝีเท้าม้าจำนวนมากก็ดังสนั่นหวั่นไหวเข้ามาใกล้เรือนพักตระกูลไป๋ พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่ทำให้สีหน้าของไป๋เฉินต้องเปลี่ยนไปเล็กน้อย "กองกำลังองครักษ์เสื้อแพรหลวง มาถึงแล้ว! ค้นเรือนพักของไป๋เฉินให้ทั่ว อย่าให้มันหนีรอดไปได้!" (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในวิถีกระบี่บทแรกด้วยกันนะครับ)