ตบหน้าผู้อาวุโสตาบอด

เสียงคำรามต่ำต้อยของผู้อาวุโสสำนักกระบี่เมฆาอัคคี "ไท่เฉิน" ยังคงก้องกังวานอยู่เบื้องหน้าเรือนพักผ่อนอันรกร้าง ทว่าบรรยากาศรอบกายกลับถูกแช่แข็งลงในพริบตา ราวกับห้วงเวลาทั้งมวลถูกบีบอัดด้วยแรงกดดันมหาศาลที่มองไม่เห็น "ไป๋เฉิน! เจ้าศิษย์ไร้ค่าผู้ไม่เจียมตัว บังอาจใช้เล่ห์กลใดแย่งชิงทรัพยากรการบำเพ็ญเพียรของศิษย์สายตรง วันนี้ต่อหน้าหน้าคณะวินัยสำนักข้า ไท่เฉิน ผู้นำกฎระเบียบมาสามสิบปี จะใช้กระบี่โลหิตนี้ชำระล้างมลทินให้สำนัก! ไสหัวออกไปจากที่นี่เสีย มิฉะนั้นอย่าหาว่าข้าไร้ความปรานี!" เงาร่างชราในชุดคลุมสีเทาเข้มสะบัดแขนเสื้ออย่างเกรี้ยวกราด ใบหน้าเหี่ยวย่นตามกาลเวลาบิดเบี้ยวด้วยความเหยียดหยาม ดวงตาฝ้าฟางคู่ยยนั้นมองตรงมายังไป๋เฉินด้วยแววตาดุจมองมดปลวก ตัวมันซึ่งบรรลุขอบเขตวิญญาณแท้จริงขั้นที่ห้า ย่อมถือสิทธิ์ขาดในการชี้เป็นชี้ตายศิษย์นอกสำนักเช่นเด็กหนุ่มผู้นี้ ทว่า ไป๋เฉิน กลับมิได้ขยับเขยื้อนกายแม้แต่น้อย ร่างโปร่งในชุดคลุมสีขาวสะอาดตาประดับลวดลายกระบี่จางๆ ยืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทีผ่อนคลายอย่างยิ่ง แววตาคู่คมกริบดั่งดาราในห้วงจักรวาลทอประกายลึกล้ำยากหยั่งคาด ในมือเรียวยาวถือถ้วยน้ำชาที่หลงเหลือไอร้อนระอุจางๆ ราวกับมิได้ยินเสียงขู่คำรามของผู้อาวุโสตรงหน้าแม้แต่น้อย ความเงียบสงบอันน่าขนลุกนี้ ทำให้ไท่เฉินรู้สึกราวกับถูกตบหน้าอย่างฉาดใหญ่ สีหน้าของมันเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำด้วยความโกรธเกรี้ยว "สามหองนัก! เจ้าเด็กเหลือขอ คิดว่าความเงียบจะช่วยชีวิตเจ้าได้งั้นหรือ?" ไท่เฉินแค่นเสียงเย็นชา พลังปราณสีแดงฉานระเบิดออกจากร่างราวกับเปลวเพลิงแผดเผา กดดันจนพื้นศิลาใต้เท้าแตกร้าวเป็นทางยาว รัศมีแห่งความกดดันระดับขอบเขตวิญญาณแท้จริงแผ่ซ่านปกคลุมทั่วบริเวณ หวังใช้พลังกดขี่ให้ไป๋เฉินคุกเข่าลงต่อหน้ามัน ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หลี่ชิงหลัว ซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักภายในเรือน นางปรายตามองเหตุการณ์ภายนอกด้วยแววตาเย็นชาดุจน้ำแข็ง นางมิได้เอ่ยปากห้ามปรามแม้แต่น้อย เพราะสำหรับนางแล้ว ผู้อาวุโสผู้นี้เป็นเพียงมดปลวกที่รนหาที่ตายโดยแท้ องค์หญิงแห่งดินแดนเซียนเพียงยกจอกสุราขึ้นจิบรสชาติบางเบา ราวกับกำลังชมการแสดงงิ้วฉากหนึ่งที่แสนน่าเบื่อหน่าย ไป๋เฉินถอนหายใจแผ่วเบา เสียงถอนหายใจนั้นเบานัก ทว่ากลับดังสะท้อนก้องกังวานในโสตประสาทของทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้น ราวกับเสียงระฆังสำนักที่ตีตื่นจิตวิญญาณ เขาวางถ้วยชาลงบนโต๊ะไม้ เสียงกระทบเบาๆ *คลิก* กลับดังก้องราวกับเสียงอสุนีบาตฟาดลงกลางใจ "ผู้อาวุโสไท่เฉิน..." ไป๋เฉินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไว้ด้วยความเยือกเย็นเสียดกระดูก "ท่านกินเกลือมากี่ปีแล้ว ถึงได้มีความคิดตื้นเขินเช่นนี้? สำนักกระบี่เมฆาอัคคีตั้งอยู่บนวิถีแห่งความเที่ยงธรรมและกระบี่อันองอาจ ทว่าผู้ดูแลกฎระเบียบเช่นท่าน กลับใช้สถานะกดขี่ศิษย์ผู้น้อยอย่างไร้เหตุผล... ช่างน่าสมเพชเวทนาเสียนี่กระไร" "เจ้า!... เจ้าเด็กปากดี!" ไท่เฉินคำรามลั่นด้วยความเดือดดาล เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน มือชราควบแน่นพลังปราณเป็นกระบี่เพลิงเล่มมหึมา พุ่งเข้าใส่ไป๋เฉินหมายจะปลิดชีพในกระบวนท่าเดียว รอบบริเวณนั้น เหล่าศิษย์สำนักที่แอบซ่อนดูเหตุการณ์อยู่ไกลๆ ต่างพากันสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ บางคนถึงกับหลับตาลงเพราะไม่อาจทนดูภาพเด็กหนุ่มถูกสังหารอย่างไร้ทางสู้ได้ ทว่า... ไม่มีเหตุการณ์นองเลือดเช่นนั้นเกิดขึ้น ไป๋เฉินเพียงแค่ก้าวเท้าออกไปข้างซ้ายหนึ่งก้าวอย่างเชื่องช้า ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย... *ตูม!* คลื่นพลังจิตวิญญาณอันไร้รูป ไร้ขอบเขต แต่ทรงพลังจนทำลายล้างสวรรค์ได้ ระเบิดทะลักออกจากร่างของไป๋เฉินในพริบตา! นั่นไม่ใช่พลังปราณธรรมดา แต่มันคือ "จิตวิญญาณบรรพกาล" ของมหาเทพผู้เคยเหยียบย่ำเก้าชั้นฟ้าสวรรค์! แรงกดดันมหาศาลพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องนภา เมฆหมอกเหนือสำนักกระบี่เมฆาอัคคีพลันหมุนวนเป็นเกลียวพายุสีดำสนิท สายฟ้าคำรามครั่นเนื้อครั่นตัวราวกับฟ้าดินกำลังหวาดกลัวต่อการตื่นขึ้นของตัวตนอันยิ่งใหญ่ *ฉับพลัน!* แรงกดดันที่ถาโถมเข้าใส่ราวกับภูเขาไท่ซานกดทับลงบนร่างของไท่เฉิน ผู้อาวุโสผู้เย่อหยิ่งเมื่อครู่ ถึงกับเข่าอ่อนทรุดฮวบคุกกระแทกพื้นศิลาเสียงดังสนั่น *โครม!* กระดูกหัวเข่าแตกละเอียดจนส่งเสียงน่าสยดสยอง เลือดสดๆ กระอักพุ่งออกมาจากปากของมันย้อมพื้นดินให้กลายเป็นสีชาด "อ๊ากกกก!" ไท่เฉินกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดสุดขีด ดวงตาฝ้าฟางเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวขีดสุด มันพยายามเงยหน้าขึ้นมองเด็กหนุ่มเบื้องหน้า ทว่าสิ่งที่มันเห็นกลับไม่ใช่ศิษย์สวะตระกูลไป๋ที่มันรู้จัก แต่มันคือเงาร่างของพญามังกรบรรพกาลผู้ยิ่งใหญ่ที่กำลังก้มมองมันด้วยสายตาของเทพยดาผู้พิพากษา "ทะ... ท่าน... พลังนี้มัน..." ไท่เฉินสั่นเทาไปทั้งร่าง เรี่ยวแรงทั้งหมดถูกสูบหายไปในพริบตา ความรู้สึกโง่เขลาที่คิดจะมาขับไล่ไป๋เฉินเมื่อครู่ บัดนี้มอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่าน เหลือเพียงความตระหนักรู้ว่าตนเองได้ล่วงเกินสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในใต้หล้าเข้าให้แล้ว ไป๋เฉินก้มมองผู้อาวุโสผู้คุกเข่าอยู่แทบเท้า สีหน้าไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยออกมาประดุจคำพิพากษาจากยมโลก "ในสายตาของข้า เจ้าก็เป็นเพียงฝุ่นผงธุลีดิน ไท่เฉิน... ไสหัวออกไปจากเขตเรือนพักของข้าเสีย ก่อนที่ข้าจะเปลี่ยนใจ... ถลกหนังหัวของเจ้ามาทำเป็นพรมเช็ดเท้า" คำพูดนั้นเรียบง่าย ทว่าทรงพลังอำนาจจนไท่เฉินไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง มันคลานสี่ขาถอยหลังด้วยความหวาดผวา ลนลานหนีตายออกไปจากบริเวณนั้นราวกับสุนัขจนตรอก ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่ปกคลุมไปทั่วทั้งอาณาบริเวณ เหล่าศิษย์ที่แอบดูอยู่ไกลๆ ต่างอ้าปากค้าง แข็งทื่อเป็นหิน พวกเขาไม่อาจเชื่อสายตาตัวเองว่าผู้อาวุโสระดับสูงผู้ทรงเกียรติ จะพ่ายแพ้และหวาดกลัวเด็กหนุ่มผู้ใช้เพียงพลังจิตวิญญาณกดดันได้ภายในพริบตาเดียว! หลี่ชิงหลัววางจอกสุราลง รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากงามล้ำเลิศ นางลุกขึ้นยืนก้าวเดินเข้ามาหาไป๋เฉิน พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใสดุจไข่มุกกระทบจานหยก "ดูท่า... แมลงวันน่ารำคาญพวกนี้ จะยังไม่เข้าใจว่าเจ้าตื่นจากการหลับใหลแล้วสินะคะ... อ้อ ไม่สิ เจ้าค่ะ" นางแก้คำพูดพร้อมหัวเราะเบาๆ อย่างอารมณ์ดี ไป๋เฉินหันกลับมามองสตรีผู้เคียงข้าง รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา ทว่าก่อนที่เขาจะได้เอ่ยสิ่งใด สายตาก็ต้องเหลือบไปเห็นเงาดำลึกลับสายหนึ่งที่พุ่งวาบผ่านกำแพงสำนักไปอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้าแลบ พร้อมกับกลิ่นอายปราณมารที่คุ้นเคยอย่างยิ่ง... กลิ่นอายของมือสังหารจากสำนักมารภายใต้เงาของอัครมหาเสนาบดีจ้าว! ดวงตาของไป๋เฉินหรี่ลงคมกริบ ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกจากร่างอีกครั้ง ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะสะบัดแขนเสื้อไล่ตามเงาดำนั้นไป ท้องฟ้าเบื้องบนสำนักกระบี่เมฆาอัคคีก็พลันฉีกขาดออกเป็นทางยาว! *เปรี้ยงงงง!* เสียงอสนียบาตคำรามลั่นสนั่นหู พร้อมกับอาณัติสวรรค์สีทองอร่ามที่พุ่งแหวกเมฆลงมาตรงหน้าพวกเขา พร้อมด้วยร่างของบุคคลผู้หนึ่งที่สวมชุดเกราะทองคำระยิบระยับ แผ่รังสีอำมหิตระดับมหาเทพสวรรค์ลงมาขวางกั้นเส้นทางของพวกเขาไว้ และเอ่ยประกาศก้องด้วยน้ำเสียงดังก้องฟ้าดิน "ไป๋เฉิน! เจ้ามีความผิดฐานฝืนลิขิตสวรรค์... วันนี้ ข้า 'แม่ทัพสวรรค์เทียนหลาง' นำโองการสวรรค์มาปลิดชีพเจ้า ณ บัดนี้!" ขอขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางในวิถีกระบี่นี้ด้วยกันเสมอนะครับ