นิยามของคนดื้อ

"คุณกำลังบอกว่าโครงสร้างที่ผมคำนวณมาทั้งคืนมันใช้งานไม่ได้เพียงเพราะคุณมองว่า 'จุดลงน้ำหนักมันดูขัดตา' งั้นเหรอธันวา?" รินทร์กระแทกปากกาแท็บเล็ตลงบนโต๊ะไม้สักของร้านกาแฟคาเฟ่อาร์ตย่านออฟฟิศ เสียงดังปึกของมันไม่ได้รุนแรง แต่มันก็เพียงพอที่จะทำให้บรรยากาศอึมครึมที่ก่อตัวอยู่รอบโต๊ะของเราทั้งคู่ตึงเปรี๊ยะขึ้นมาทันที ธันวา อัลฟ่าหนุ่มผู้มีตำแหน่งเป็นถึงหัวหน้าทีมวิศวกรโครงสร้างโครงการยักษ์ใหญ่ที่ใครๆ ต่างก็เกรงขาม เขานั่งพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายเกินเหตุ ดวงตาคมกริบสีเข้มคู่นั้นกวาดมองตัวเลขยุ่งเหยิงบนหน้าจอ ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาสบตากับคนตรงข้ามด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "ผมไม่ได้บอกว่ามันใช้งานไม่ได้ รินทร์... แต่ผมบอกว่ามัน 'ไร้ประสิทธิภาพ'" ธันวาเอ่ยน้ำเสียงเรียบเย็น แต่มันกลับแฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้รินทร์รู้สึกเหมือนออกซิเจนในปอดถูกสูบหายไป "วิศวกรที่ดีไม่ควรทำงานตามอารมณ์ศิลปิน คุณกำลังพยายามยัดเยียดสุนทรียภาพที่ไม่มีใครเขาต้องการเข้าไปในโครงสร้างพื้นฐาน ถ้าเกิดการทรุดตัวขึ้นมา คุณจะรับผิดชอบชีวิตคนนับพันด้วยคำว่า 'มันสวย' ของคุณได้ไหม?" "อย่ามาดูถูกรสนิยมและความเป็นมืออาชีพของผมด้วยคำว่าอารมณ์ศิลปินนะ!" รินทร์โน้มตัวข้ามโต๊ะไป ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีระเรื่อด้วยความโกรธ "สมการที่ผมใช้มันผ่านการทดสอบความเครียด (Stress Test) มาแล้วสามรอบ ธันวา คุณแค่ยึดติดกับทฤษฎีคร่ำครึในตำราจนลืมไปว่าโลกใบนี้มันพัฒนาไปไกลกว่าแค่คานรับน้ำหนักแบบทื่อๆ แล้ว" ธันวาหัวเราะหึในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความขบขันแต่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน เขาหยิบแท็บเล็ตขึ้นมา นิ้วเรียวยาวกดหน้าจอเพียงไม่กี่ครั้งก่อนจะหมุนมันกลับมาหารินทร์ "ดูนี่" รินทร์ก้มลงมองภาพจำลองโครงสร้างที่ธันวาแก้ไขเพียงเสี้ยววินาที มันดูแข็งทื่อและไร้ชีวิตชีวา แต่มันสมบูรณ์แบบในเชิงวิศวกรรมจนน่าหมั่นไส้ โอเมก้าหนุ่มขบกรามแน่น ความดื้อรั้นในใจพุ่งสูงขึ้นจนอยากจะคว้าแก้วกาแฟเย็นในมือสาดใส่ใบหน้าหล่อเหลาที่ดูโอหังนี่เหลือเกิน "คุณมันเผด็จการ" รินทร์เค้นเสียงลอดไรฟัน "ในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง ผมว่าคุณขาดจินตนาการ และในฐานะเพื่อนร่วมงาน ผมว่าคุณมันน่ารำคาญที่สุด" "ดี" ธันวาตอบสวนทันควันโดยไม่ต้องคิด "งั้นเราก็คงไม่ต้องเสียเวลาคุยเรื่องจินตนาการอีก ผมตัดสินใจแล้วว่าโปรเจกต์นี้จะใช้โครงสร้างตามแบบที่ผมแก้นี่แหละ" เขาเก็บอุปกรณ์ทุกอย่างลงกระเป๋าด้วยท่าทีเฉยเมยราวกับเรื่องที่เพิ่งปะทะกันเมื่อครู่เป็นเพียงเรื่องดินฟ้าอากาศ แต่ทว่า... จังหวะที่เขากำลังจะลุกขึ้น ร่างสูงก็ชะงัก ดวงตาคมกริบละออกจากใบหน้าดื้อรั้นของรินทร์ทันที เขากวาดสายตามองเลขาหน้าตาตื่นที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในร้าน ก่อนจะหันกลับมาสบตากับรินทร์ที่ตอนนี้สีหน้าถอดสีลงอย่างเห็นได้ชัด สมการที่พวกเขาเถียงกันเมื่อครู่ไม่ได้เป็นแค่ทฤษฎีบนกระดาษอีกต่อไปแล้ว เพราะจากหน้าจอโทรศัพท์ของเลขาที่ยื่นให้ธันวานั้น คือภาพการก่อสร้างไซต์งานหลักที่กำลังเกิดกลุ่มควันพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า "ธันวา..." รินทร์เรียกเสียงแผ่ว ความมั่นใจเมื่อครู่มลายหายไปสิ้นเมื่อความจริงที่รุนแรงกว่าสมการใดๆ กำลังเกิดขึ้น "นั่น... ไซต์งานของเราหรือเปล่า?" ธันวาไม่ได้ตอบ เขาคว้าข้อมือของรินทร์ไว้แน่น แรงบีบที่ส่งผ่านผิวหนังบอกชัดว่าอัลฟ่าหนุ่มกำลังพยายามควบคุมความโกรธและสัญชาตญาณที่กำลังพลุ่งพล่าน สัมผัสจากปลายนิ้วของเขาทำให้รินทร์ที่เปรียบดั่งโอเมก้าหัวขบถรู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าบางอย่างที่วิ่งผ่านหัวใจ แต่ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะได้ก้าวออกจากร้าน ประตูไม้บานใหญ่ของร้านกาแฟก็ถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบกริบที่เดินตรงเข้ามาหาพวกเขาด้วยท่าทางที่ดูไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย "คุณธันวาครับ" ชายคนนั้นเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงที่ทำให้นกรอบร้านเงียบกริบ "ท่านประธานสั่งให้ผมมารับตัวคุณเดี๋ยวนี้... และคนของคุณคนนี้ ก็คงต้องไปกับเราด้วยเหมือนกัน" รินทร์มองธันวาที่กำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน นี่ไม่ใช่เรื่องงานวิศวกรรมธรรมดาแล้ว แต่มันคือกับดักที่ใครบางคนปูไว้ เพื่อให้สมการชีวิตของพวกเขาทั้งคู่ต้องพังทลายลงในพริบตา หวังว่ารี้ดที่น่ารักของกระต่ายพระจันทร์จะคอยเป็นกำลังใจให้รินทร์และธันวาในตอนต่อไปนะคะ!