สมการความขัดแย้ง

"ถ้าสมการโครงสร้างตรงนี้มันพังลงมา ไม่ใช่เพราะแผ่นดินไหวหรอกค่ะ แต่มันเป็นเพราะอีโก้ของหัวหน้าโครงการที่ใหญ่เกินหน้าต่างอาคารต่างหาก" ปลายนิ้วเรียวสวยเคาะลงบนกระดาษพิมพ์เขียวเสียงดังสนั่น แผ่นกระดาษA3ถูกเลื่อนกลับไปตรงหน้าเจ้าของโปรเจกต์ด้วยแรงเหวี่ยงที่พอเหมาะพอดี รินทร์ปรายตามองอัลฟ่าหนุ่มรุ่นพี่ผู้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าทีมวิศวกรโครงสร้างด้วยแววตาที่ไม่มีความเกรงกลัวเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย กลิ่นฟีโรโมนกลิ่นสนซีดาร์ปนเปื้อนความเย็นชาจางๆ ลอยกรุ่นอยู่ในห้องประชุมเล็กที่ปิดทึบ ธันวาไม่ยอมขยับตัว เขายังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพง แผ่นหลังกว้างพิงพนักอย่างผ่อนคลายเกินเหตุ ทว่าสันกรามคมสันนั้นกลับขบเข้าหากันจนขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาสีเข้มคมกริบราวกับใบมีดหันมาสบประสานกับโอเมก้าตัวแสบที่กล้าต่อปากต่อคำกับเขาตั้งแต่เช้าวันแรกของการควบรวมโปรเจกต์ "ปากดีแบบนี้ สมองกลวงเหมือนชื่อเล่นหรือเปล่าครับ คุณรินทร์" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เยnชา และเต็มไปด้วยความดูแคลน "ผมไม่ได้จ้างโอเมก้ามานั่งวิจารณ์ลายเส้นโครงสร้าง ผมจ้างคุณมาคำนวณตามกรอบที่ผมขีดไว้ให้จบๆ ไป" "กรอบป่าเถื่อนน่ะสิไม่ว่า" รินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแวววาววับอย่างท้าทาย เขายันมือทั้งสองข้างลงกับขอบโต๊ะ โน้มตัวเข้าหาอีกฝ่ายโดยไม่เกรงกลัวต่อแรงกดดันจากฟีโรโมนอัลฟ่าระดับสูงที่พยายามแผ่ขยายออกมาร่มคลุมห้อง "คุณบอกว่าอยากได้ความเร็วในการก่อสร้าง แต่ดันตัดทอนค่าความปลอดภัยของเสาหลักออกไปสิบเปอร์เซ็นต์ ธันวา... คุณใช้สมองส่วนไหนคิดคะ หรือว่าใช้แค่ความมั่นหน้าอย่างเดียวถึงได้กล้าเซ็นอนุมัติแบบนี้" บรรยากาศในห้องประชุมเดือดพล่านขึ้นมาทันทีในพริบตาเดียว รินทร์ไม่เคยคิดจะยอมก้มหัวให้ใคร ยิ่งเป็นอัลฟ่าเผด็จการที่เอาแต่ใจตัวเองเป็นที่ตั้งอย่างธันวาด้วยแล้ว เขายิ่งพร้อมจะงัดข้อทุกวิถีทางเพื่อปกป้องมาตรฐานงานออกแบบที่ตัวเองทุ่มเทแรงกายแรงใจทำมาหลายเดือน ธันวาขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ความอดทนของเขาที่มีต่อโอเมก้าคนนี้ขาดผึ่งลงในวินาทีที่อีกฝ่ายกล้าเรียกชื่อเล่นของเขาห้วนๆ โดยไม่มีคำว่า 'คุณ' นําหน้า อัลฟ่าหนุ่มผุดลุกขึ้นเต็มความสูง แรงกดดันจากฟีโรโมนพุ่งทะยานจนอากาศรอบตัวหนาทึบและกดทับจนเกือบหายใจไม่ออก ทว่ารินทร์กลับเชิดหน้าขึ้นสู้ ปล่อยฟีโรโมนกลิ่นวานิลลาเจือกลิ่นมินต์เย็นๆ ออกมาต้านทานอย่างไม่ยอมแพ้ "คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งสอนผม" ธันวาก้าวเข้าไปประชิดตัว ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาของเขาดุดันและอันตราย "จำใส่สมองเอาไว้ว่าที่นี่คืออาณาจักรของผม ถ้าผมบอกซ้าย ก็คือซ้าย ไม่มีสิทธิ์มีเสียงอะไรทั้งนั้น" "ถ้าซ้ายแล้วมันพาพวกเราดิ่งลงเหว ผมก็ไม่เดินตามคุณไปเด็ดขาดค่ะ!" รินทร์สวนกลับทันควันโดยไม่ยอมถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว ลลมหายใจร้อนผ่าวที่ปะทะกันทำให้หัวใจในอกเต้นระรัวอย่างประหลาด ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะแรงปะทะทางอารมณ์ที่รุนแรงจนน่าตกใจ ทั้งคู่ยืนจ้องตากันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ระยะห่างระหว่างกันลดน้อยลงจนแทบไม่มีช่องว่าง ฟีโรโมนสองกลิ่นที่แตกต่างสุดขั้วกำลังหลอมรวมและตีกันยุ่งเหยิงในพื้นที่แคบๆ ธันวาจ้องมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นในอก ความหงุดหงิดระคนความเร้าใจแล่นพล่านไปทั่วร่างอย่างควบคุมได้ยาก ในจังหวะที่ธันวากำลังจะเอאะคำพูดเชือดเฉือนเพื่อตอกหน้าคนอวดดีให้อีกฝ่ายหุบปาก เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วขึ้นสามครั้งก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหัน "คุณธันวาคะ! แผนกตรวจสอบโครงสร้างภาคสนามโทรมาแจ้งด่วนค่ะว่า... เสาเขารับน้ำหนักโซน A เกิดรอยร้าวขนาดใหญ่แล้วค่ะ!" ธันวาชะงัก ดวงตาคมกริบละออกจากใบหน้าดื้อรั้นของรินทร์ทันที เขากวาดสายตามองเลขาหน้าตาตื่น ก่อนจะหันกลับมาสบตากับรินทร์ที่ตอนนี้สีหน้าถอดสีลงอย่างเห็นได้ชัด สมการที่พวกเขาเถียงกันเมื่อครู่ไม่ได้เป็นแค่ทฤษฎีบนกระดาษอีกต่อไปแล้ว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาติดกับดักความรักครั้งนี้ด้วยกันนะคะ