จุดเริ่มของพันธมิตร

กระดาษรายงานผลชันสูตรแผ่นนั้นสั่นเทาเล็กน้อยในมือของอชิระ ไม่ใช่เพราะความหนาเย็นของห้องดับจิตที่ลดต่ำลงจนถึงจุดเยือกแข็ง แต่เป็นเพราะน้ำหนักความจริงที่สลักอยู่บรรทัดสุดท้าย—ชื่อของ "พลตำรวจเอกบูรพา" ผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ ผู้ซึ่งเปรียบเสมือนร่มโพธิ์ร่มไทร เป็นทั้งครูและผู้มีพระคุณที่ดึงเขาขึ้นมาจากกองโคลนแห่งความอัปยศในอดีต ความเงียบงันภายในห้องตรวจศพหนาแน่นเสียจนได้ยินเสียงหยดน้ำจากก๊อกสแตนเลสที่มุมห้องดังเป็นจังหวะ ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่หายนะ ธันวา (หมอธัน) ยืนกอดอกพิงตู้เก็บเครื่องมือแพทย์ ดวงตาหลังกรอบแว่นโลหะคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัด เขาสังเกตเห็นเม็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นตามขมับของจิตแพทย์หนุ่มผู้มักจะแสดงท่าทีดิบเถื่อนและไม่เกรงกลัวใครหน้าไหนเสมอ "ความจริงมักจะน่ารังเกียจกว่าที่จิตแพทย์โลกสวยอย่างคุณจินตนาการไว้เสมอใช่ไหมครับ สารวัตรอชิ" เสียงทุ้มต่ำเรียบเฉยเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่กดดัน อชิระเงยหน้าขึ้นช้าๆ นัยน์ตาคู่คมที่เคยฉายแววท้าทายและดุดัน บัดนี้กลับมีร2ระลอกคลื่นแห่งความสับสนและเจ็บปวดไหวระริก เขาขยำกระดาษแผ่นนั้นในมือจนยับยู่ยี่ ก่อนจะเหวี่ยงมันลงบนโต๊ะสแตนเลสด้วยความโกรธเกรี้ยวที่พุ่งพล่าน "คุณรู้อยู่แล้ว... หมอธัน" อชิระก้าวเข้าไปประชิดตัวนิติพยาธิแพทย์หนุ่ม ลมหายใจร้อนผ่าวปะทะกับความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากตัวของธันวา "คุณจงใจขุดรื้อแฟ้มคดีนี้ขึ้นมา เพื่อตบหน้าผม เพื่อพิสูจน์ให้เห็นว่าความศรัทธาที่ผมมีมันไร้ค่าใช่ไหม!" ธันวาไม่ถอยหนีแม้แต่นصفก้าว เขาก้มมองมือแกร่งที่กำเสื้อกาวน์ของตนแน่น ใบหน้าคมคายยังคงไร้ระลอกคลื่นแห่งอารมณ์ ราวกับรูปปั้นหินอ่อนที่ถูกแกะสลักขึ้นมาเพื่อทำลายล้างความรู้สึก "ศรัทธาเหรอครับ?" ธันวาทวนคำ น้ำเสียงเจือแววเย้ยหยันจางๆ "ศรัทธาไม่เคยไขคดีได้ ศพบนเตียงนี้ต่างหากที่พูดความจริง รอยกรีดบนเนื้อเยื่อกระดูกของเหยื่อรายนี้ บอกผมว่าฆาตกรมีความรู้ระดับแพทย์และมีอำนาจล้นฟ้าในการปกปิดร่องรอย... และถ้าคนที่คุณเคารพรักนักหนา คือผู้บงการที่อยู่เบื้องหลังรอยกรีดนั้นล่ะครับ สารวัตร? คุณยังจะเลือกกอดศรัทธาปลอมๆ นั้นไว้ แล้วปล่อยให้คนตายไร้ความยุติธรรมต่อไปอีกหรือเปล่า" คำพูดแต่ละคำคมกริบและบาดลึก ตรงดิ่งเข้าสู่จุดเปราะบางในจิตใจของอชิระ จิตแพทย์หนุ่มกัดกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็น3เหลี่ยม ดวงตาส Aคมจ้องมองลึกลงไปในนัยน์ตาคู่สีดำสนิทของธันวา ที่ไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความกระหายใคร่รู้ในความจริง—ความจริงที่เด็ดเดี่ยวและไร้ความปรานี บรรยากาศระหว่างชายหนุ่มทั้งสองตึงเครียดจนแทบจะจุดประกายไฟได้ แรงดึงดูดทางจิตวิญญาณอันรุนแรงระหว่างความเย็นชาของวิทยาศาสตร์ และความดิบเถื่อนของสัญชาตญาณมนุษย์ กำลังหลอมรวมกันในพื้นที่แคบๆ ของห้องดับจิตแห่งนี้ อชิระค่อยๆ คลายมือที่กำเสื้อของธันวาออกทีละน้อย ลมหายใจที่หอบกระชั้นเริ่มกลับมาควบคุมได้ แต่แววตาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่ความโกรธเกรี้ยวอีกต่อไป หากแต่เป็นความมืดมน เด็ดเดี่ยว และเต็มไปด้วยเจตจำนงอันแรงกล้าที่จะล้างบางความเน่าเฟะที่เขาเคยหลับหูหลับตามาตลอด "ถ้าท่าน... คือคนสั่งฆ่าเหยื่อพวกนั้นจริง" อชิระเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแต่ทรงพลัง ทิ้งระยะห่างอย่างเยือกเย็น "ผมจะเป็นคนกระชากหน้ากากคนดีของท่านลงมาเอง... หมอธัน" มุมปากของธันวาขยับขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่ง—รอยยิ้มของผู้ล่าที่พบพันธมิตรผู้เหมาะสม "ยินดีต้อนรับสู่โลกแห่งความจริงอันมืดมิดครับ สารวัตร" ธันวายื่นมือขวาออกไปเบื้องหน้า มือที่ผ่านการชำแหละศพมานับร้อยนับพันเพื่อค้นหาความยุติธรรมที่ซ่อนเร้น อชิระจ้องมองมือนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือหนาของตนเข้าไปจับมั่น สัมผัสที่หนักแน่นและอบอุ่นประสานเข้ากับความเย็นเยียบของแพทย์นิติพยาธิ เป็นพันธสัญญาเลือดที่ถูกผูกมัดไว้บนความตายและความเน่าเฟะของสังคม ทว่า... ในวินาทีที่มือทั้งสองกุมเข้าหากัน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและมั่นคงนับสคู่ก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก มุ่งตรงมายังประตูกระจกฝ้าของห้องดับจิตแห่งนี้ เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นกระเบื้องดัง ก๊อป... ก๊อป... ก๊อป... ราวกับค้อนที่ตอกย้ำความวิกฤต แสงไฟจากเงาร่างที่ทาบทับลงบนกระจกฝ้าหยุดนิ่งอยู่หน้าประตู ก่อนที่บานประตูกระจกจะถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นร่างสูงสง่าในชุดสูทสากลเนี้ยบกริบ ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มอบอุ่นและเปี่ยมด้วยเมตตาที่อชิระคุ้นเคยมาตลอดชีวิตการทำงาน—พลตำรวจเอกบูรพา ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายของสารวัตรหนุ่มเย็นเฉียบลงในพริบตา! "ดึกดื่นค่ำคืนแบบนี้... สารวัตรอชิกับหมอธัน กำลังปรึกษาคดีอะไรที่สนุกกันอยู่เหรอครับ ถึงได้จริงจังกันขนาดนี้?" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ