แผนซ้อนแผน

กลิ่นอายความอับชื้นของห้องเก็บศพใต้ดินในยามวิกาล ผสมผสานเข้ากับกลิ่นฉุนกึกของฟอร์มาลีนจนแสบจมูก ทว่ามันกลับไม่น่าอึดอัดเท่ากับเงาร่างของบุคคลที่เพิ่งก้าวเข้ามาเยือนโดยไม่ได้รับเชิญ เสียงฝีเท้าที่กระทบพื้นปูนซีเมนต์เปลือยดังสะท้อนก้อง กังวานราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งความตายที่ถูกจงใจลากจังหวะให้ช้าลง เพื่อทดสอบประสาทสัมผัสของคนทั้งคู่ "ดึกดื่นค่ำคืนแบบนี้... สารวัตรอชิกับหมอธัน กำลังปรึกษาคดีอะไรที่สนุกกันอยู่เหรอครับ ถึงได้จริงจังกันขนาดนี้?" น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เอ่ยขึ้นแฝงความเยียบเย็นชวนขนหัวลุก ธันวาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากตารางวิเคราะห์สารพิษบนแท็บเล็ตในมือ นิติพยาธิแพทย์หนุ่มยังคงยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะชันสูตร ร่างไร้วิญญาณของเหยื่อรายล่าสุดทอดตัวยาวอยู่ใต้แสงไฟนีออนสีขาวโพลน สะท้อนแววตาคู่คมที่เรียบเฉยราਤน้ำแข็ง ไร้ซึ่งความตื่นตระหนกต่อการมาเยือนยามวิกาล ผิดกับสารวัตรอชิที่ค่อยๆ วางแฟ้มคดีในมือลงบนโต๊ะเหล็กอย่างช้าๆ รอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความเย้ยหยันถูกจุดขึ้นบนใบหน้าครึ้มหนวดของจิตแพทย์หนุ่ม "ก็กำลังรอให้แขกที่ไม่ได้รับเชิญ... เดินเข้ามาติดกับดักที่พวกเราอุตส่าห์บรรจงขุดไว้พอดีไงครับ ผู้กองกรวีร์" อชิระกล่าวสวนกลับด้วยน้ำเสียงดิบเถื่อนและท้าทาย สายตาคมกริบกวาดมองนายตำรวจหนุ่มในเครื่องแบบยศร้อยตำรวจเอกที่ยืนอยู่ตรงธรณีประตู รอยยิ้มบนใบหน้าของกรวีร์กระตุกวูบไปชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาเรียบสนิทดังเดิม บรรยากาศในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ กลับตึงเครียดขึ้นมาทันตาเห็น ไม่มีใครขยับเขยื้อน ราวกับสนามรบขนาดย่อมที่ใช้สายตาและจิตวิทยาเป็นอาวุธฟาดฟันกัน ธันวาค่อยๆ วางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะโลหะ เสียงโลหะกระทบกันดัง *กริ๊ก* เบาๆ แต่กลับบาดลึกในความเงียบ เขาก้าวเท้าช้าๆ เข้าไปใกล้ร่างไร้ลมหายใจบนเตียงชันสูตร ก่อนจะใช้ปลายนิ้วสวมถุงมือยางแตะลงบนรอยแผลบริเวณลำคอของศพอย่างแผ่วเบา "คุณดูมีความสุขดีนะครับ ที่เห็นศพพวกนี้เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ" ธันวาเอ่ยขึ้นโดยไม่หันไปมองผู้มาใหม่ น้ำเสียงของเขาเรียบสนิทจนน่ากลัว "รอยกรีดเส้นเลือด carotid artery แบบนี้... ต้องเป็นคนที่ศึกษา анатомиย์ (Anatomy) มาอย่างดีเยี่ยม มือไม่สั่น และมีความเย็นชามากพอที่จะมองเหยื่อค่อยๆ หมดลมหายใจไปช้าๆ... ฟังดูคุ้นๆ เหมือนประวัติส่วนตัวของใครบางคนในกรมตำรวจเราเลยนะครับ" กรวีร์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แห้งแล้งและเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง เขาเดินก้าวเข้ามาในห้องชันสูตรช้าๆ มือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋ากางเกงอย่างผ่อนคลาย ราวกับกำลังเดินชมงานนิทรรศการศิลปะ มากกว่าจะมาเผชิญหน้ากับการถูกกล่าวหาในคดีฆาตกรรมต่อเนื่อง "หมอธันนี่ช่างจินตนาการเก่งสมกับเป็นหมอผ่าศพจริงๆ นะครับ ศพพูดไม่ได้... แต่หมอกลับชอบเอาความคิดบิดเบี้ยวของตัวเองมายัด The Story ให้ศพพวกนี้เล่าตามใจชอบ น่าสนุกดีนี่ครับ" กรวีร์ย่างสามขุมเข้ามาหยุดยืนอยู่ห่างจากโต๊ะชันสูตรเพียงไม่กี่ก้าว ดวงตาคมปลาบจ้องมองร่างไร้วิญญาณด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนเร้น—ความกระหายที่ถูกกดทับไว้ภายใต้เครื่องแบบผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ แต่อชิระไม่ปล่อยให้เกมจิตวิทยานี้ดำเนินไปตามจังหวะของอีกฝ่าย จิตแพทย์หนุ่มก้าวเข้ามาขวางกั้นระหว่างกรวีร์กับโต๊ะชันสูตร ร่างสูงใหญ่แผ่รังสีคุกคามที่ดุดันและดิบเถื่อนออกมาอย่างชัดเจน "ความจริงไม่ต้องให้ศพเล่าหรอกครับผู้กอง เพราะพฤติกรรมของคุณมันฟ้องซะยิ่งกว่าคำสารภาพซะอีก" อชิระย่างเข้าประชิดด้วยสายตาวิเคราะห์ที่เฉียบคมราวกับสัตวป่ากำลังจ้องเหยื่อ "การเลือกเหยื่อที่เป็นผู้หญิงที่มีภูมิหลังคล้ายคลึงกัน การทิ้งสัญลักษณ์รูปวงกลมไขว้ไว้ที่ลิ้นปี่... มันไม่ใช่แค่ความแค้นส่วนตัว แต่มันคือ 'ความอยากควบคุม' (Need for Control) ของพวกที่มีปมด้อยในวัยเด็ก ลึกๆ แล้วคุณกลัวผู้หญิงที่ฉลาดและเหนือกว่าคุณใช่ไหมครับ กรวีร์?" คำพูดที่แทงใจดำนั้นทำให้กล้ามเนื้อบนใบหน้าของกรวีร์กระตุกอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาที่เคยนิ่งสงบฉายแวววาวโรจน์ขึ้นมาวับหนึ่ง รอยยิ้มสุภาพถูกฉีกกระชากออก เผยให้เห็นตัวตนที่แท้จริง—ดิบ ร้ายกาจ และกระหายเลือด "ปากดีนี่ครับ... หมอโรคจิตกับหมอผ่าศพ คิดว่ากำลังเล่นเกมเหนือกว่าผมอยู่หรือไง?" กรวีร์หัวเราะลอดไรฟัน มือขวาค่อยๆ เลื่อนเข้าใกล้ซองปืนพกที่สะพดยึดติดกับเอวอย่างแนบเนียน บรรยากาศในห้องลดอุณหภูมิดิ่งลงจนแทบติดลบ เสียงเครื่องมือแพทย์และระบบระบายอากาศกลายเป็นเพียงฉากหลังอันเงียบงัน ธันวายังคงยืนกอดอกนิ่ง ดวงตาสีเข้มมองการเคลื่อนไหวของกรวีร์ทุกกระเบียดนิ้ว ไม่มีร่องรอยของความกลัว มีเพียงประกายความสนใจทางวิทยาศาสตร์ ราวกับกำลังเฝ้ามองปฏิกิริยาเคมีที่กำลังจะระเบิดออกต่อหน้า "คุณคิดว่าพวกเราเรียกคุณมาที่นี่ตอนตีสอง... เพื่อจะมาฟังคุณอวดดีแค่นั้นเหรอครับ?" ธันวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่น้ำหนักของถ้อยคำกลับทรงพลังราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจ กรวีร์ชะงักมือที่กำลังแตะด้ามปืน สายตากวาดมองไปรอบห้องชันสูตรเป็นครั้งแรกด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่แล่นริ้วขึ้นมาตามสันหลัง—คอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะบนโต๊ะทำงานของธันวาไม่ได้ปิดหน้าจอ มันกำลังแสดงผลภาพกล้องวงจรปิดแบบเรียลไทม์ และที่สำคัญที่สุด... ไฟสัญญาณสีแดงกระพริบถี่ๆ ที่มุมจอ ไม่ใช่แค่ห้องนี้... แต่ทุกตารางเมตรของสถานีตำรวจแห่งนี้ถูกปิดตายแล้ว "แผนซ้อนแผน... มันสนุกดีใช่ไหมครับ?" อชิระแย้มยิ้มเหี้ยมเกรียม มือหนาเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาหมุนวนเล่นในมือหน้าตาเฉย "คุณคิดว่าคุณเป็นคนล่อพวกเราออกมาจากห้องทำงาน เพื่อจะเก็บกวาดหลักฐานชุดสุดท้ายในห้องพยาน... แต่ความจริงแล้ว คุณต่างหากที่เดินเข้ามาติดกับในกรงที่พวกเราเตรียมไว้ต้อนรับ ตั้งแต่ก้าวแรกที่คุณเหยียบเข้ามาในตึกนี้" กรวีร์หน้าถอดสีไปชั่วขณะ ความมั่นใจทั้งหมดพังทลายลงในพริบตา เขารีบหันหลังขวับมุ่งหน้าไปยังประตูทางออกเพื่อจะหลบหนี แต่ทว่า... *ปัง!* เสียงกระแทกของบานประตูเหล็กนิรภัยที่เลื่อนปิดล็อกอัตโนมัติจากภายนอกดังสนั่นก้องห้อง ไฟฉุกเฉินสีแดงฉานสาดส่องลงมาอาบไล้ร่างของพวกเขาทั้งสามคน เปลี่ยนบรรยากาศในห้องให้กลายเป็นห้องสอบสวนแห่งความตาย ในจังหวะที่กรวีร์หันกลับมาด้วยความตระหนกและกำลังจะชักอาวุธออกจากซอง เสียงฝีเท้าจำนวนมากที่หนักแน่นและพร้อมเพรียงก็ดังขึ้นก้องโถงทางเดินด้านนอก ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ด้วยความเร็วที่ทำให้หัวใจเต้นระรัว แต่วินาทีนั้นเอง... ก่อนที่ประตูห้องจะถูกพังเปิดเข้ามาโดยกำลังเสริมของหน่วยปฏิบัติการพิเศษ สายตาของธันวากลับเหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ร่วงหล่นลงมาจากกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตของกรวีร์ที่สะบัดไหวขณะหันตัว มันคือ "เข็มกลัดเงิน" รูปสัญลักษณ์แปลกประหลาด... ชิ้นเดียวกับที่พบในมือของเหยื่อรายแรก และเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่ตำรวจตามหากันมาตลอดสามเดือน ซึ่งถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียนในจุดที่ไม่มีใครคาดคิดว่าคนร้ายจะพกมันติดตัวไว้ตลอดเวลา ...และที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้น รอยเลือดจางๆ ที่ติดอยู่บนเข็มกลัดชิ้นนั้น ยังคงสดใหม่ ราวเพิ่งถูกใช้การกรีดร่างใครบางคนเมื่อไม่ถึงสิบนาทีที่ผ่านมานี้เอง! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ