รอยร้าวในสำนักงาน

“ผมไม่ได้ต้องการคำสั่งสอนจากคุณสารวัตร แต่ผมต้องการให้คุณถอยออกไปจากคดีนี้ ถ้ายังไม่อยากเห็นใครในกองพิสูจน์หลักฐานต้องตกงาน” เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบของรองผู้กำกับการสมชายดังก้องอยู่ในห้องทำงานแคบๆ กลิ่นกาแฟค้างคืนผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ตลบอบอวลจนน่าอึดอัด อชิระยืนพิงกรอบประตูพลางจุดไฟแช็กหมุนเล่นในมือ แสงไฟวูบวาบสะท้อนในดวงตาคู่คมที่กำลังจ้องมองอีกฝ่ายราวกับจะทะลุเข้าไปถึงสันดานดิบ “คำขู่เป็นไม้ตายก้นหีบของคนที่เริ่มจนมุมเสมอเลยนะครับ ท่านรอง” อชิระเหยียดยิ้มที่มุมปาก “หรือว่าคดีนี้มันไปเหยียบตาปลาของใครเข้า จนท่านต้องรีบออกมาเป็นโล่กำบังให้เสียเอง?” “อชิระ! อย่าให้มันมากเกินไป!” สมชายตบโต๊ะเสียงดังสนั่น แฟ้มเอกสารบนโต๊ะไหวสั่น แต่สารวัตรหนุ่มกลับไม่สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย “ผมจะหยุดก็ต่อเมื่อได้หลักฐานชิ้นสุดท้าย” อชิระก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะ “ความจริงน่ะมันเหมือนความตายครับท่าน... ไม่มีทางฝังมันลงไปได้นานหรอก สุดท้ายมันก็จะโผล่ขึ้นมาให้เห็นจนได้” ในขณะที่สถานการณ์หน้าห้องทำงานกำลังคุกรุ่น ธันวากำลังยืนนิ่งอยู่หน้าตู้กระจกในห้องเก็บพยานหลักฐาน ถุงมือยางสีขาวสะอาดตาสัมผัสกับแผ่นกระจกที่ถูกเก็บมาจากที่เกิดเหตุเมื่อคืน แว่นสายตาขอบบางสะท้อนแสงไฟนีออนจนมองไม่เห็นแววตาที่แท้จริงของเขา ทว่านิ้วที่กำลังหมุนแผ่นกระจกไปมานั้นกลับหยุดนิ่งเมื่อเขาพบความผิดปกติ หยดเลือดที่ควรจะกระเด็นเป็นเส้นสายตามหลักฟิสิกส์ของการกระแทก กลับมีรอยปาดเหมือนถูกเช็ดออกด้วยสารเคมีบางชนิด นี่ไม่ใช่ฝีมือของฆาตกรที่เร่งรีบ แต่มันคือการทำลายหลักฐานจากผู้ที่มีความรู้ด้านนิติวิทยาศาสตร์เป็นอย่างดี “คุณหมอครับ” เสียงของจ่าวิเชียรดังขึ้นจากด้านหลัง ธันวาไม่ได้หันไปมอง แต่มือของเขากำลังสไลด์ปิดลิ้นชักที่เก็บแผ่นกระจกนั้นอย่างใจเย็น “ว่าไงครับจ่า” “คือ... มีคำสั่งด่วนมาจากเบื้องบนครับ ให้ระงับการตรวจสอบสารเคมีในคราบเลือดชิ้นนี้ และให้ส่งคืนสำนวนคดีทั้งหมดภายในเย็นนี้ครับ” ธันวาเงียบไปครู่หนึ่ง เสียงเข็มนาฬิกาบนผนังดังชัดเจนราวกับเสียงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ เขาค่อยๆ ถอดถุงมือออกทีละนิ้ว ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนหันไปสบตาจ่าวิเชียรผ่านเงาสะท้อนของตู้เหล็ก “ใครเป็นคนเซ็นคำสั่งครับ” “เอ่อ... ท่านรองสมชายครับ” ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งอารมณ์ขัน “บอกท่านรองด้วยนะครับว่า ถ้าจะทำลายศพหรือทำลายหลักฐาน ให้ใช้แอลกอฮอล์ที่มีความเข้มข้นสูงกว่านี้หน่อย รอยเช็ดที่เหลือทิ้งไว้น่ะ... มันดูถูกวิชาชีพของผมเกินไป” เขาวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะด้วยความนิ่งสงบก่อนจะเดินออกจากห้อง ตรงไปยังจุดที่อชิระกำลังเผชิญหน้ากับสมชาย ทั้งคู่หันมามองเขาเป็นตาเดียว บรรยากาศรอบข้างดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ “ไปกันเถอะครับอชิระ” ธันวาเอ่ยเสียงเรียบโดยไม่แม้แต่จะปรายตามองสมชายที่กำลังหน้าดำหน้าแดงด้วยความโกรธ “จะไปไหน?” สมชายคำรามถาม “ไปหาความจริงที่ไม่มีใครกล้าเซ็นคำสั่งให้หยุดไงครับ” ธันวาตอบพลางดึงแขนอชิระให้เดินตามออกมา เมื่อทั้งสองก้าวออกมาถึงลานจอดรถ อชิระหยุดเดินแล้วหันมามองธันวาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย “นายเจออะไรมาในห้องแล็บ” ธันวาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง หยิบโทรศัพท์มือถือที่บันทึกภาพหน้าจอโปรแกรมวิเคราะห์สารเคมีเอาไว้ “รอยเช็ดนั่น... ไม่ได้ทำโดยเจ้าหน้าที่กองพิสูจน์หลักฐานทั่วไปครับ แต่มันเป็นรอยที่เกิดจากการใช้สารละลายเฉพาะทางที่ใช้ในหน่วยงานตรวจสอบภายในเท่านั้น” อชิระชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะแสยะยิ้ม “หมายความว่าคนในหน่วยงานตรวจสอบภายในของเราเอง เป็นคนคอยปัดกวาดเช็ดถูให้คนร้าย?” “ใช่ครับ และดูเหมือนว่าคนที่เพิ่งเดินผ่านหลังเราไปเมื่อครู่นี้... จะเป็นคนเดียวกับที่ถือใบสั่งนี้มาส่งถึงมือคุณเมื่อเช้า” ทั้งสองคนหันไปมองร่างของชายในชุดสูทสีเข้มที่กำลังเดินหายเข้าไปในลิฟต์ของสำนักงานตำรวจแห่งชาติ ธันวากำโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ทันใดนั้น เสียงสัญญาณแจ้งเตือนจากแท็บเล็ตของธันวาก็ดังขึ้น เป็นระบบเตือนภัยอัตโนมัติจากห้องเก็บพยานหลักฐานที่เขาเพิ่งเดินออกมา “หมอ! ระบบตรวจจับไฟไหม้ในห้องเก็บพยานหลักฐานทำงานแล้ว!” อชิระร้องบอกพลางรีบหันหลังกลับไปทางตัวตึก แต่สิ่งที่เห็นไม่ใช่แค่ไฟที่ลุกไหม้ ทว่ากลับเป็นชายในชุดคลุมสีดำที่กำลังวิ่งหนีออกจากประตูฉุกเฉินพร้อมกับกระเป๋าเหล็กใบที่ใส่แผ่นกระจกหลักฐานชิ้นสำคัญชิ้นนั้นไปต่อหน้าต่อตา! ธันวาไม่รอช้า เขาคว้าปืนพกของอชิระที่เหน็บอยู่ที่เอวโดยอัตโนมัติ สับไกยิงเตือนขึ้นฟ้าหนึ่งนัดเพื่อหยุดความเคลื่อนไหว แต่ชายคนนั้นกลับไม่สะทกสะท้าน ทว่าเมื่อเขาหันกลับมาปะทะสายตากับทั้งสองคนเพียงเสี้ยววินาที ธันวาก็ต้องชะงักงันจนตัวแข็งทื่อ ใบหน้าภายใต้หน้ากากนั้น... ไม่ใช่คนแปลกหน้าที่ไหน แต่เป็นเจ้าหน้าที่คนสนิทที่เขาเพิ่งจะพูดคุยด้วยเมื่อสิบนาทีที่ผ่านมา เหตุการณ์และจุดทิ้งปมจากตอนที่แล้ว: ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ