เบาะแสจากบ้านพัก

"กลิ่นฟอร์มาลีนติดมือคุณมาถึงนี่เลยหรือครับ หมอธัน" เสียงทุ้มห้วนปนเยาะหยันเล็กน้อยดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงกว้างในบ้านไม้สักเก่าแก่ที่ปิดตาย สารวัตรอชิระยืนพิงกรอบประตูห้องทำงานของเป้าหมาย มือหนาข้างหนึ่งกำลังสวมถุงมือยางสีดำสนิท อีกข้างคีบมวนบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุดเอาไว้ สายตาคมกริบแบบนักล่าจ้องมองร่างโปร่งในเสื้อคลุมสีเข้มของนิติพยาธิแพทย์ที่กำลังก้มลงตรวจสอบคราบสีน้ำตาลเข้มบนพื้นไม้ ธันวาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองคู่หูเฉพาะกิจ เขาย่อตัวลงต่ำ ใช้แว่นขยายส่องใกล้เข้ากับร่องไม้ที่มีรอยขูดขีด นิ้วเรียวยาวใต้ถุงมือยางแตะลงบนคราบนั้นเบาๆ ก่อนจะเอาขึ้นมาใกล้ปลายจมูกเพื่อดมกลิ่นอย่างไม่นึกรังเกียจ "ถ้าคุณใช้จมูกดมความจริงให้ได้ครึ่งหนึ่งของสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่คุณมี เราคงปิดคดีนี้ไปตั้งแต่สามวันก่อนแล้วครับ สารวัตร" ธันวาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท ไร้ซึ่งอารมณ์ขันใดๆ "นี่ไม่ใช่ฟอร์มาลีน... นี่คือคราบเลือดผสมไขมันเนื้อเยื่อที่ถูกพยายามทำความสะอาดอย่างลวกๆ ด้วยน้ำยาฟอกขาว ค่า pH ที่หลงเหลืออยู่บ่งบอกว่ามันเพิ่งเกิดขึ้นไม่เกินสี่สัปดาห์" อชิระหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นต่ำทุ้มและสั่นพร่าในความเงียบ เขาเดินย่างสามขุมเข้ามาใกล้ ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีเข้มทิ้งตัวลงยองๆ ข้างๆ นิติพยาธิแพทย์ผู้เยือกเย็น ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนได้กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้พิทักษ์สันติราษฎร์สายลุย "เลือดมนุษย์กับเลือดสัตว์เลี้ยงในห้องทดลอง มันให้รสชาติทางจิตวิทยาต่างกันนะครับหมอ" อชิระกระซิบเสียงพร่า ใบหน้าคมคายโน้มเข้ามาใกล้จนเส้นผมสีเข้มระหน้าผากอีกฝ่าย "คนร้ายรายนี้ไม่ได้ฆ่าด้วยอารมณ์ชั่ววูบ รอยเลือดสาดกระเซ็นแบบนี้บอกเล่าความสุขุม... มันคือการฆ่าด้วยความประณีต เหมือนคุณกำลังผ่าศพบนเตียงสแตนเลสไม่มีผิด" ธันวาชะงักมือที่กำลังเก็บตัวอย่างชิ้นเนื้อแห้งลงในซองพลาสติกใส เขาหันไปสบตากับจิตแพทย์หนุ่ม ระยะห่างเพียงคืบทำให้มองเห็นประกายตาดุดันที่แฝงความเร่าร้อนบางอย่าง ซึ่งมักจะทำให้จังหวะการเต้นของหัวใจเขาผิดปกติไปชั่วขณะ—ความรู้สึกที่ธันวาเกลียดชังเสียยิ่งกว่าการเจอศพเน่าเฟะ "อย่าเอาความวิปริตในหัวของคุณมาตัดสินอาชญากรรมทางวิทยาศาสตร์ครับ สารวัตร" ธันวาเอ่ยเสียงเยียบเย็น พยายามดึงสายตากลับมาที่งานตรงหน้า "ฆาตกรรายนี้ไม่ได้มีความสุขกับการฆ่า แต่มันกำลัง 'ทดลอง' บางอย่าง... บ้านพักหลังนี้ไม่ใช่สถานที่เกิดเหตุหลัก แต่มันคือห้องครัวที่ใช้ปรุงแต่งหลักฐาน" อชิระเหยียดยิ้มมุมปาก เขาชอบเหลือเกินเวลาที่หมอธันทำท่าทางเย่อหยิ่งและเย็นชาใส่ เพราะมันยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณดิบให้อยากทลายเกราะป้องกันอันเปราะบางนั้นลงทีละชั้น "ถ้าอย่างนั้น... มาดูกันสิครับว่า 'พ่อครัว' คนนี้ ทิ้งเครื่องปรุงอะไรไว้ข้างหลังบ้าง" อชิระลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะใช้ปลายรองเท้าคอมbatถีบลิ้นชักโต๊ะทำงานไม้สักที่ถูกล็อกตายไว้ เสียงไม้ลั่นเปรี๊ยะดังสนั่นท่ามกลางความเงียบ ก่อนที่ลิ้นชักจะพังยุบลงไปเผยให้เห็นสิ่งของที่ซ่อนอยู่ภายใน ภายในลิ้นชักที่ควรจะว่างเปล่า กลับมีสมุดบันทึกปกหนังสีดำสนิทเล่มหนึ่งวางอยู่โดดเดี่ยว บนหน้าปกมีรอยเปื้อนสีดำคล้ายคราบเขม่าควัน ธันวาลุกขึ้นยืนตาม เขาขยับเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน กวาดสายตามองสมุดเล่มนั้นด้วยความสนใจที่ถูกจุดประกายขึ้นมาในแววตาสีเข้ม มือเรียวยื่นออกไปหมายจะหยิบมันขึ้นมา แต่ถูกมือหนาของอชิระคว้าข้อมือเอาไว้เสียก่อน "ช้าก่อนครับหมอ" อชิระเตือนเสียงต่ำ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องมืดทึบ "บางที... ของขวัญที่วางไว้รอต้อนรับ อาจไม่ได้มีแค่สมุดบันทึกเล่มเดียว" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก็ดังขึ้นที่ระเบียงชั้นสอง ตามด้วยเสียงกระจกหน้าต่างแตกกระจาย พร้อมกับเงาร่างมหึมาที่พุ่งวาบผ่านแสงจันทร์สลัวเข้ามาในตัวบ้าน! อชิระไม่รอช้า เขาควักปืนพกสั้นออกจากซองพกข้างลำตัวอย่างรวดเร็ว พร้อมกับดึงร่างของธันวาให้หลบมาอยู่ด้านหลังโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งอย่างเฉียดฉิว กระสุนปริศนานัดหนึ่งพุ่งทะลุกำแพงไม้เข้ามาฝังจมอยู่กับชั้นหนังสือด้านหลัง เสียงเหนี่ยวไกปืนดังสนั่นก้องกังวานไปทั่วบ้านพักร้างกลางป่าลึก หัวใจของนิติพยาธิแพทย์ผู้ไม่เคยหวาดกลัวต่อซากศพใดๆ กลับเต้นระรัวด้วยความตึงเครียด ไม่ใช่เพราะความกลัวตาย แต่เป็นเพราะสถานการณ์อันตรายเบื้องหน้า ที่กำลังบีบให้เขากับชายหนุ่มข้างกายต้องเผชิญหน้ากับความจริงอันมืดหม่นกว่าที่คาดคิด อชิระหันมาสบตาธันวาในความมืด รอยยิ้มหยันแบบแบดบอยปรากฏขึ้นบนริมฝีปากหนาท่ามกลางเสียงปืนที่ยังคงดังสนั่นเป็นระลอก "ดูท่าทาง... เจ้าของบ้านจะไม่อยากให้เราอ่านสมุดเล่มนั้นแล้วล่ะครับ หมอธัน" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมติดตามการไขปริศนาอันดำมืดนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ