ความจริงในกระแสเลือด

เสียงโลหะกระทบกันครั้งเดียวเบาๆ จากปลายกระบอกเหล็กที่ถูกเลื่อนขึ้นลำกล้อง ดึงบรรยากาศในห้องชันสูตรพลิกคว่ำจากความเงียบงันให้กลายเป็นสนามรบขนาดย่อมในเสี้ยววินาที อชิระไม่ได้ชักปืน เขาสะบัดข้อมือเพียงเล็กน้อย ปืนพกออโตเมติกกระบอกโปรดก็หลุดจากซองหนังใต้แจ็กเก็ตมาอยู่ ในอุ้งมือด้วยความเร็วที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน ดวงตาคมกริบของสารวัตรจิตแพทย์หรี่ลงจ้องมองร่างสูงในชุดเสื้อโค้ทสีดำสนิทที่ยืนสงบนิ่งอยู่หลังกรอบประตู กลิ่นอายอันตรายแผ่ซ่านออกมาจากตัวแขกผู้ไม่ได้รับเชิญ ราวกับความตายเดินได้ที่สลัดคราบศพมาสวมสูท "ลดปืนลงเถอะครับ สารวัตรอชิระ... การต้อนรับแขกด้วยเหล็กเย็นๆ แบบนั้น ดูเสียมารยาทสำหรับคนที่นำข่าวดีมาให้อย่างยิ่ง" น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เปล่งออกมาจากใต้ฮู้ดสีดำนั้นราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดกลัวต่อปากกระบอกปืนที่จ่อตรงไปยังหน้าอก แม้แต่น้อย แขกปริศนายกมือทั้งสองข้างขึ้นระดับอกอย่างช้าๆ เพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจ แต่ปลายนิ้วเรียวยาวกลับยังคงคีบแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลเข้มเอาไว้มั่น ธันวายืนกอดอกอยู่ข้างโต๊ะผ่าศพ แววตาหลังเลนส์แว่นกรอบทองไม่ได้ฉายแววตื่นตระหนก เขากวาดตามองตั้งแต่รองเท้าหนังขัดเงา กางเกงสแล็คเข้ารูป ไปจนถึงปลายคางที่ประดับด้วยไรเคราจางๆ ของผู้มาเยือน นิติพยาธิแพทย์หนุ่มผู้เย็นชาประเมินสถานการณ์ด้วยสมองที่ทำงานเร็วกว่าเครื่องคอมพิวเตอร์ "คนที่เข้ามาในเขตกักกันความปลอดภัยของกรมตำรวจโดยไม่มีการนัดหมาย... ไม่ได้เรียกว่าแขกครับ เราเรียกพวกมันว่า 'ผู้บุกรุก'" ธันวาเอ่ยเสียงเรียบ ใบหน้าไร้ความรู้สึกแต่ดวงตาสะท้อนความเฉียบคมราวกับใบมีดผ่าตัด "และเอกสารในมือคุณ ก็คงไม่ใช่จดหมายรักจากสำนักงานอัยการสูงสุดแน่ๆ" รอยยิ้มมุมปากของชายชุดดำลึกขึ้นเล็กน้อย เขาก้าวเท้าเข้ามาในห้องอีกหนึ่งก้าว แสงไฟนีออนสีขาวโพลนจากเพดานสาดกระทบลงบนใบหน้าครึ่งซีกที่โผล่พ้นเงาหมวก ดวงตาคมปลาบราวกับสัตว์นักล่าในความมืดกวาดมองไปทั่วห้อง ก่อนจะหยุดนิ่งที่ร่างไร้ลมหายใจบนเตียงสแตนเลส "หมอธันวา... คุณยังคงเชื่อมั่นในตัวเลขของสารเคมีและชิ้นเนื้อเยื่อบนโต๊ะนั่นเหมือนเคยสินะครับ" ชายปริศนาเอ่ยขึ้น ราวกับจงใจเย้ยหยันระบบนิติเวชศาสตร์ที่ธันวายึดถือ "น่าเสียดายที่ความจริงอันบริสุทธิ์ที่คุณพยายามค้นหา มันเป็นเพียงเศษกระดาษชำระที่ผู้มีอำนาจใช้เช็ดทำความสะอาดรอยเปื้อนในอดีตเท่านั้น" อชิระแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่นั้นดุดันขึ้นจนน่ากลัว นิ้วชี้ที่วางทาบบนไกปืนออกแรงกดเพิ่มขึ้นอีกนิด "ถ้าพูดจาเพ้อเจ้อจบแล้ว ก็วางแฟ้มลงแล้วคุกเข่าซะ ก่อนที่ฉันจะเจาะกะโหลกนายแล้วค่อยควานหาเหตุผลว่าทำไมถึงกล้าเดินเข้ามาหาความตายถึงที่นี่" "ใจร้อนเสียจริง... สมกับที่เป็นจิตแพทย์ผู้เคยวิเคราะห์จิตใจฆาตกรต่อเนื่องมานับไม่ถ้วน" ชายชุดดำกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ไม่สะท้านต่อคำขู่ "แต่ก่อนที่คุณจะลั่นไก สารวัตรอชิ... ลองก้มลงมองชื่อที่อยู่บนหน้าปกแฟ้มนี้สักนิดดีไหมครับ บางที... มันอาจจะทำให้คุณฉุกคิดได้ว่า ทำไมสิบปีที่แล้ว 'คุณพ่อ' ของคุณถึงต้องตายอย่างปริศนาในห้องทำงานของตัวเอง" คำพูดประโยคเดียว ทำให้อชิระชะงักกึก ลมหายใจของนายตำรวจหนุ่มสะดุดไปเสี้ยววินาที ดวงตาที่เคยแข็งกร้าวเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความทรงจำอันดำมืดที่ถูกฝังกลบไว้ใต้กองเอกสารทางราชการถูกกระชากขึ้นมากลางอากาศด้วยชื่อของบิดา ธันวาสังเกตเห็นปฏิกิริยานั้น เขารู้ดีว่าอชิระกำลังต่อสู้กับปีศาจตัวไหนในจิตใจ นิติพยาธิแพทย์จึงตัดสินใจก้าวเข้าไปขวางหน้าอชิระไว้ครึ่งก้าว สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังชายชุดดำ "วางมันลงตรงนั้น" ธันวาสั่งเสียงเฉียบขาด ยื่นมือออกไปแบรอรับแฟ้ม "แล้วถอยหลังไปสามก้าว" แขกผู้มาเยือนหัวเราะเบาๆ ในลำคออย่างนึกขัน ก่อนจะโยนแฟ้มสีน้ำตาลลงบนโต๊ะโลหะใกล้ศพ เสียงกระดาษกระทบพื้นผิวสแตนเลสดังก้องกังวานในห้องที่เงียบสงัด "ก็ตามใจคุณครับ หมอธัน... เชิญเปิดดูความจริงที่คุณโหยหานักหนาได้เลย" ชายชุดดำถอยหลังตามคำสั่งอย่างว่าง่าย ดวงตายังคงจ้องมองทั้งสองคนด้วยรอยยิ้มลึกลับ "แล้วคุณจะรู้ว่า... บางทีการตายของศพตรงหน้า อาจจะไม่ได้น่ากลัวเท่ากับการมีชีวิตอยู่เพื่อพบว่า 'ฆาตกรตัวจริง' นั่งจิบกาแฟอยู่ร่วมโต๊ะกับคุณมาตลอด" สิ้นเสียงนั้น ชายชุดดำก็หมุนตัวกลับอย่างรวดเร็ว ก้าวเดินออกไปด้วยฝีเท้าที่เบาราวกับภูตผี อشิระพุ่งตัวตามไปจะคว้าตัว แต่เมื่อวิ่งถึงประตูทางออก ทางเดินยาวเหยียดไร้ผู้คนกลับว่างเปล่า มีเพียงเสียงประตูกันไฟที่ปิดสนิทสะท้อนก้องกังวาน อชิระยืนหายใจหอบกระชั้น มือที่ถือปืนสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความกรุ่นโกรธ เขาหันขวับกลับมามองธันวาที่กำลังเปิดแฟ้มเอกสารลับสุดยอดฉบับนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่สันรากฟันของนิติพยาธิแพทย์หนุ่มกลับขบเข้าหากันแน่นจนกล้ามเนื้อกรามขึ้นเป็นสันนูน ภายใต้แสงไฟสีขาวโพลน ธันวาไล่สายตาอ่านข้อความบนกระดาษแผ่นแรก ลายเซ็นต์อักษรย่อ ตำแหน่ง และรหัสลับราชการ... มันคือเอกสารสรุปผลการผ่าศพและรายงานสารพิษจากคดีฆาตกรรมต่อเนื่องเมื่อสิบปีก่อน คดีที่ถูกปิดตายว่าเป็น "อุบัติเหตุสารเคมีรั่วไหล" แต่สิ่งที่ทำให้ธันวาต้องหยุดหายใจ คือผลวิเคราะห์แล็บล่าสุดที่แนบมาด้านหลัง ซึ่งระบุผลการตรวจชิ้นเนื้อจากศพบนโต๊ะตรงหน้าอย่างชัดเจน *สารพิษชนิดเดียวกัน... โครงสร้างโมเลกุลตรงกันร้อยเปอร์เซ็นต์* "หมอธัน..." อชิระเดินเข้ามาใกล้ น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าด้วยความเครียด "ในนั้นมันเขียนว่าอะไรวะ?" ธันวาเงยหน้าขึ้นจากกระดาษแผ่นนั้น แววตาที่เคยเยชาและไร้ความรู้สึก บัดนี้กลับไหววูบด้วยความตกตะลึงระคนโกรธเกรี้ยวเป็นครั้งแรกในชีวิตการทำงาน "สารพิษในกระแสเลือดของศพนี้..." ธันวาเว้นจังหวะ น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก "เป็นชนิดเดียวกับที่ใช้ปลิดชีวะพ่อของคุณ... เมื่อสิบปีก่อนไม่มีผิดเพี้ยน และคนที่อนุมัติเบิกสารเคมีล็อตนั้นออกจากคลังวิจัยลับของกรมตำรวจ... มีลายเซ็นกำกับไว้เพียงคนเดียว" ธันวาเลื่อนเอกสารแผ่นสุดท้ายให้นายตำรวจหนุ่มดูเต็มตา อชิระก้มลงมองชื่อที่ปรากฏอยู่บรรทัดสุดท้าย ดวงตาคู่คมเบิกกว้าง ลมหายใจขาดห้วงไปทันทีเมื่อเห็นชื่อของ "ผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ" คนปัจจุบัน ซึ่งก็คือผู้มีพระคุณและเจ้านายโดยตรงที่คอยปกป้องเขามาตลอดชีวิตการทำงาน! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ