จิตแพทย์ผู้มาเยือน

เสียงฝีเท้าที่ก้าวล่วงเข้ามาในอาณาจักรแห่งความตายไม่ได้ทำให้ความเร่งรีบในห้องผ่าศพใต้ดินลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย ธันวาไม่แม้แต่จะชายตามองเงาร่างที่ทาบทับลงบนประตูกระจกฝ้า ปลายนิ้วเรียวยาวที่สวมถุงมือยางยังคงขยับอย่างแม่นยำ คีมผ่าตัดในมือกรีดเปิดเนื้อเยื่อบริเวณทรวงอกของศพไร้ชื่ออย่างเยือกเย็น กลิ่นฉุนของฟอร์มาลีนและคาวเลือดคละคลุ้งผสมปนเปกับความเย็นยะเยือกของเครื่องปรับอากาศที่ตั้งไว้ต่ำกว่าสิบแปดองศาเซลเซียส "คุณกำลังทำลายหลักฐานสำคัญทางพฤติกรรมศาสตร์นะ หมอ" น้ำเสียงทุ้มต่ำและติดจะห้วนกระด้างดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ มันไม่ใช่เสียงของเจ้าหน้าที่นิติเวชทั่วไป แต่เป็นเสียงที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจจนน่าหมั่นไส้ อชิระ ก้าวผ่านกรอบประตูเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต เสื้อแจ็คเก็ตหนังสีดำยับยู่ยี่และร่องรอยความเหนื่อยล้าบนใบหน้าไม่ได้ลดทอนแววตาดุดั่งสัตว์ป่าล่าเหยื่อที่กำลังจ้องมองตรงมายังร่างไร้ชีวิตบนเตียงสแตนเลสเลยแม้แต่น้อย ธันวาหยุดมือชั่วขณะ เขาค่อยๆ วางเครื่องมือลงบนถาดสแตนเลสเสียงดังกระทบกันกริ๊งเบาๆ ก่อนจะถอดแว่นตานิรภัยออกอย่างเชื่องช้า ดวงตาคมกราบภายใต้กรอบแว่นหันมาสบประสานกับจักษุแพทย์ทางจิตวิทยาผู้นำตัวเองเข้ามาในพื้นที่หวงห้าม "นี่คือห้องผ่าศพ ไม่ใช่ห้องสอบสวนสวนกลาง สารวัตรอชิระ" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท ปราศจากความเกรงกลัวหรือแม้แต่ความเกรงใจ "และคนที่กำลังยืนอยู่ตรงนี้คือนิติพยาธิแพทย์ผู้มีอำนาจตามกฎหมายในการชันสูตรพลิกศพ ไม่ใช่จิตแพทย์ที่วันๆ เอาแต่เดาจิตใจคนตายจากรอยยิ้มบิดเบี้ยวบนหน้าศพ" อชิระหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดขอบโต๊ะผ่าตัดอย่างไร้มารยาท เขาก้มตัวลงต่ำ ใช้สายตาสอดส่องบาดแผลฉีกขาดบนหน้าอกศพราวกับกำลังอ่านหนังสือพิมพ์ยามเช้า "คุณมองเห็นแค่รอยมีดและการตายทางชีววิทยา หมอธัน... แต่คุณมองไม่เห็น 'เจตนา' ที่ฆาตกรมันจงใจฝังไว้ในความเจ็บปวด" อชิระเอื้อมมือหนาออกไปทำท่าจะแตะต้องขอบแผลผ่าตัด ธันวาปัดมือนั้นออกทันทีด้วยความรวดเร็วราวกับงูพิษฉก "อย่าแตะต้องศพ!" ธันวาตวาดเสียงต่ำ ดวงตาคู่คมวาวโรจน์ขึ้นด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรง "ความเจ็บปวดที่คุณพูดถึงมันถูกบันทึกไว้ในเซลล์และรอยแผล ไม่ใช่ในจินตนาการเพ้อเจ้อของคุณ ถอยออกไปซะ ก่อนที่ผมจะข้อหาละเมิดอำนาจการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่" อชิระไม่ถอย เขากลับโน้มตัวเข้าไปใกล้ขึ้นจนได้กลิ่นบุหรี่จางๆ เจือปนอยู่กับกลิ่นอายความตาย ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่คืบ แววตาดิบเถื่อนของนายตำรวจหนุ่มจ้องลึกเข้าไปในดวงตานิ่งสนิทของแพทย์หนุ่มผู้เยือกเย็น "คุณกลัวอะไร หมอ? กลัวว่าจิตวิทยาต่ำต้อยของผมจะค้นพบความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้มีดผ่าตัดคมๆ ของคุณอย่างนั้นเหรอ?" อชิระกระซิบเสียงพร่า น้ำเสียงนั้นเย้ายวนและท้าทายในคราวเดียวกัน "ตัวเลข '04' ที่รอยสักบนข้อมือนั่น... ศพนี้ไม่ได้ถูกฆ่าด้วยความแค้น แต่มันถูกฆ่าเพื่อส่งสัญญาณบางอย่างถึงคุณ... และคุณก็รู้ดีแก่ใจ" ธันวาสะดุ้งเล็กน้อยในเสี้ยววินาที แม้สีหน้าจะยังคงเรียบเฉยราวกำแพงน้ำแข็ง แต่กล้ามเนื้อกรามที่ขบเข้าหากันแน่นได้ทรยศความรู้สึกภายในจนหมดสิ้น เขารู้ดีว่าอชิระพูดถูก ศพนี้มีความเชื่อมโยงบางอย่างกับอดีตที่เขาพยายามฝังกลบมันไว้ แต่การถูกอีกฝ่ายเข้ามาจี้ใจดำกลางโต๊ะชันสูตรเช่นนี้คือการล้ำเส้นที่ธันวาไม่มีวันยอมรับ "คุณก้าวล้ำเกินไปแล้ว สารวัตร" ธันวาเอ่ยเสียงเยียบเย็น พลางเอื้อมมือหยิบคีมผ่าตัดขึ้นมาใหม่อย่างมั่นคง "ออกไปจากห้องของผมซะ ก่อนที่ผมจะให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยลากตัวคุณออกไป" อชิระเหยียดยิ้มที่มุมปากอย่างไม่เกรงกลัว เขาผายมือออกเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ ถอยหลังออกไปช้าๆ ตามคำไล่ แต่สายตายังคงไม่ละไปจากร่างของธันวา "ตามใจคุณเถอะ หมอธัน... แต่อย่าลืมว่าความลับไม่มีในโลก ยิ่งคุณพยายามปิดบังความจริงด้วยมีดมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งกรีดลึกเข้าไปในแผลเป็นของคุณเองมากเท่านั้น" อชิระพูดทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงกวนประสาท ก่อนจะหันหลังเดินสาวเท้ากว้างออกจากห้องผ่าศพไป ทิ้งให้ธันวาจมอยู่กับความเงียบงันและความโกรธกรุ่นที่กำลังแผดเผาอยู่ภายใต้หน้ากากอันเย็นชา ธันวาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน เขาหันกลับมามองร่างไร้ชีวิตบนเตียงอีกครั้งเพื่อจะทำงานต่อให้เสร็จสิ้น ทว่า... ในวินาทีที่แสงไฟจากสปอตไลท์เหนือโต๊ะผ่าตัดสาดส่องลงไปยังแผลผ่าตัดที่เพิ่งถูกเปิดออก ดวงตากลับเบิก1โพลงด้วยความตกตะลึง ภายในช่องอกที่ควรจะมีเพียงอวัยวะภายในและคราบเลือด บัดนี้กลับมีวัตถุแปลกปลอมชิ้นเล็กๆ สีเงินวาววับถูกวางไว้อย่างจงใจ มันคือ 'เข็มกลัดโบราณ' รูปทรงนาฬิกาทรายที่หยุดเดิน และที่ปลายเข็มนั้น... มีหยดเลือดสดๆ หยดใหม่ซึมออกมา ทั้งที่ศพนี้เสียชีวิตมาแล้วไม่ต่ำกว่าสยามชั่วโมง! ธันวาผงะถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว หัวใจกระหน่ำเต้นรัวระรัวด้วยความตระหนก นี่ไม่ใช่การฆาตกรรมธรรมดา และนี่ไม่ใช่ฝีมือของฆาตกรที่ทิ้งศพไว้ให้ชันสูตรอย่างแน่นอน เสียงฝีเท้าของอชิระที่เพิ่งเดินออกไปดังสะท้อนกลับมาแว่วๆ จากทางเดินด้านนอก พร้อมกับเสียงเคาะกระจกเบาๆ จากด้านนอกห้องควบคุมที่ปรากฏเงาร่างของใครบางคนยืนยิ้มอยู่หลังกระจกใส... เงาร่างที่ธันวาจำได้แม่นยำว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะมาอยู่ที่นี่ในเวลานี้ ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดในบทนี้ด้วยกันนะครับ