หลักฐานที่พูดไม่ได้

กลิ่นฟอร์มาลีนเข้มข้นลอยอวลปะปนกับกลิ่นอับชื้นของห้องผ่าศพใต้ดิน แสงไฟนีออนสีขาวโพลนสาดส่องลงบนร่างไร้วิญญาณบนเตียงสแตนเลสสตีล ร่างนั้นคือเหยื่อรายล่าสุดของคดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่กำลังเขย่าขวัญเมืองหลวง ทว่า สิ่งที่ดึงดูดสายตาของนายแพทย์ธันวาในเวลานี้ไม่ใช่รอยแผลภายนอก หากแต่เป็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายในช่องท้องที่ถูกเปิดออกด้วยใบมีดผ่าตัด "รอยกรีดนี้... ความลึกสม่ำเสมอในทุกมิลลิเมตร แรงกดของใบมีดคงที่ตั้งแต่จุดเริ่มต้นจนถึงจุดสิ้นสุด ไม่มีร่องรอยของการลังเลหรือมือสั่นแม้แต่น้อย" ธันวาเอ่ยขึ้น เสียงทุ้มต่ำเรียบเฉยไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกราวกับกำลังรายงานสภาพอากาศ เขาใช้คีมปลายแหลมคีบชิ้นเนื้อเยื่อบางส่วนขึ้นมาส่องดูใต้กล้องจุลทรรศน์ขนาดเล็ก "ฆาตกรรายนี้มีความรู้เรื่องกายวิภาคศาสตร์เป็นอย่างดี มือของเขาไม่ใช่มือของพวกคลุั่งศาสนาหรือฆาตกรอารมณ์ชั่ววูบ แต่มันคือมือของคนที่คุ้นเคยกับการผ่าตัด... อาจจะเป็นแพทย์ หรือไม่ก็คนที่มีอาชีพใกล้เคียงกัน" อชิระที่ยืนกอดอกพิงผนังกระเบื้องสีขาวอยู่มุมห้อง ขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าเคร่งขรึมมองตรงไปยังศพเบื้องหน้า ก่อนจะแค่น ุมหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและประสบการณ์อันโชกโชนบนถนนสายอาชญากรรม "คุณกำลังมองหาหมอผ่าตัดผู้สุภาพเรียบร้อยที่แอบมีความลับดำมืดอย่างนั้นหรือครับ หมอธัน" อชิระเดินเข้ามาใกล้เตียงผ่าตัด กลิ่นบุหรี่จางๆ ที่ติดตัวเขามาโชยปะทะกับกลิ่นสารเคมี "นั่นคือมุมมองแบบคนในห้องแล็บ... สะอาด เป็นระเบียบ และเพ้อฝัน" ธันวาหยุดมือที่กำลังถือคีม ชำเลืองสายตาคมกริบมองชายหนุ่มผู้มีศักดิ์เป็นสารวัตรจิตแพทย์อาชญากร ความเย็นชาในแววตาของนิติพยาธิแพทย์หนุ่มไม่ได้ทำให้รอยยิ้มมุมปากของอชิระจางหายไปเลยแม้แต่น้อย "ความจริงถูกบันทึกไว้ในเนื้อเยื่อและกระดูกครับ สารวัตรอชิ" ธันวาตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เชือดเฉือน "ศพไม่เคยโกหก มันไม่รู้จักคำว่าตรรกะวิปริต หรือแรงขับทางจิตวิทยาที่คุณชอบเอามาอ้างเพื่อกลบเกลื่อนความล้มเหลวในการวิเคราะห์หลักฐานเชิงประจักษ์" "หลักฐานเชิงประจักษ์บอกแค่ว่า 'เกิดอะไรขึ้น' แต่ไม่เคยบอกว่า 'ทำไม' ครับ" อชิระก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะผ่าตัด ระยะห่างระหว่างเขากับธันวาเหลือน้อยลงจนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายที่ตัดกับความเย็นเยือกของห้อง ดวงตาดิบเถื่อนคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีดำสนิทของธันวา "คุณเห็นรอยกรีดที่แม่นยำ แต่มองไม่เห็นความโกรธเกรี้ยวที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ความสมบูรณ์แบบนั้น รอยแผลพวกนี้ไม่ได้ทำด้วยความเยือกเย็น แต่มันคือพิธีกรรม... เขากำลังพยายามควบคุมความเจ็บปวดของตัวเองผ่านการควบคุมร่างกายของเหยื่อ" ธันวานิ่งเงียบไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมยังคงจ้องมองอชิระกลับอย่างไม่ลดละ บทสนทนาที่เฉียบคมและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดทางปัญญาทำให้บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยความตึงเครียด "คุณกำลังใช้จิตวิทยาข้างถนนมาอธิบายฆาตกรรมอำมหิต" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าแฝงความเย้ยหยัน "ถ้าทุกอย่างคือพิธีกรรมตามที่คุณว่า ทำไมรอยเย็บแผลหลังการตายถึงมีความประณีตผิดมนุษย์ล่ะ? ฆาตกรโรคจิตทั่วไปไม่มานั่งเสียเวลาเย็บแผลปิดตายให้เรียบร้อยเหมือนงานฝีมือหรอกครับ" "เพราะเขากำลัง 'ซ่อมแซม' ตัวเองต่างหากล่ะครับ" อชิระโน้มตัวเข้าไปใกล้ขึ้น กระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำพร่าที่ข้างหูของอีกฝ่ายจนธันวารู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ "เหยื่อรายนี้ไม่ได้เป็นแค่ตัวแทนของความเกลียดชัง แต่เป็นกระจกเงาที่สะท้อนความบิดเบี้ยวในวัยเด็กของฆาตกร การเย็บแผลนั่นคือการพยายามเยียวยาชิ้นส่วนในจิตใจที่แตกสลายของตัวเอง... หมอธันผู้ไร้หัวใจ คุณอาจจะเก่งเรื่องการอ่านร่อง 3 มิติบนศพ แต่คุณไม่มีทางเข้าใจหรอกว่า ความมืดมิดในจิตใจมนุษย์มันหิวกระหายแค่ไหน" นิ้วเรียวยาวของธันวากำด้ามมีดผ่าตัดในมือแน่นขึ้นจนข้อต่อขึ้นสีขาว แม้ใบหน้าจะยังคงเรียบเฉยไร้รอยขีดข่วนทางอารมณ์ แต่ภายในอกกลับมีความรู้สึกบางอย่างที่ถูกกระตุ้นขึ้นมา—ความรู้สึกท้าทายที่ไม่ได้เกิดจากตัวศพบนเตียง แต่เกิดจากชายหนุ่มตรงหน้าผู้กล้าท้าทายตรรกะทางวิทยาศาสตร์ของเขาด้วยสัญชาตญาณอันดิบเถื่อน "ถ้าทฤษฎีทางจิตวิทยาของคุณถูกต้อง สารวัตร..." ธันวาเอ่ยเสียงเย็น เยือกเย็นยิ่งกว่าอุณหภูมิในห้องผ่าตัด "งั้นช่วยบอกผมหน่อยว่า ทำไมรอยกรีดแผลสุดท้ายที่บริเวณลิ้นปี่ ถึงทำมุมสี่สิบห้าองศาพอดี... ซึ่งเป็นมุมเดียวกับการผ่าตัดรักษาโรคหัวใจชนิดหายากที่เพิ่งถูกตีพิมพ์ในวารสารการแพทย์ต่างประเทศเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว" อชิระชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มกวนประสาทบนใบหน้าแข็งค้างลงชั่วพริบตา ดวงตาคู่คมวาวโรจน์ขึ้นด้วยความประหลาดใจเป็นครั้งแรก ในจังหวะที่ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องผ่าตัด เสียงฝีเท้าหนักแน่นและรีบร้อนคู่หนึ่งก็ดังขึ้นก้องกังวานมาจากทางเดินด้านนอก ประตูห้องสเตนเลสถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยเจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานที่ใบหน้าซีดเผือด "สารวัตรครับ! หมอธัน!" เจ้าหน้าที่หนุ่มหอบหายใจถี่กระชั้น ยื่นแท็บเล็ตในมือให้ด้วยมือที่สั่นเทา "เราเพิ่งตรวจสอบกล้องวงจรปิดรอบโรงพยาบาลเมื่อคืนนี้พบเบาะแสใหม่... และ... และเราเพิ่งพบว่ามีแฟ้มประวัติการผ่าตัดเคสโรคหัวใจหายากนั้น ถูกเปิดเข้าดูจากคอมพิวเตอร์ในห้องพักของ..." เจ้าหน้าที่กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเอ่ยชื่อบุคคลที่ไม่คาดฝันออกมา ทำให้ทั้งธันวาและอชิระต้องหันขวับไปมองพร้อมกันด้วยความตกตะลึง ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดในบทนี้ด้วยกันนะครับ