ความเย็นชาปะทะความบ้าคลั่ง

เสียงกระแทกของแฟ้มคดีสันหนาตกลงบนโต๊ะประชุมไม้สักตัวยาวดังสนั่น ก้องกังวานไปทั่วห้องประชุมใหญ่ของกองปราบปราม แรงสั่นสะเทือนนั้นมากพอที่จะทำให้แก้วกาแฟเซรามิกบนโต๊ะกระвขยับเคลื่อนออกจากตำแหน่งเดิมเล็กน้อย "ศพไม่ได้บอกอะไรที่คุณอยากฟังเลยสินะ หมอธันวา" อชิระ หรือสารวัตรอชิ จิตแพทย์อาชญากรประจำคดี เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบต่ำ นัยน์ตาคมกริบจ้องตรงไปยังชายหนุ่มฝั่งตรงข้าม ใบหน้าคร้านโลกและไร้การโกนหนวดเคราครึ้มของเขาฉายแววเย้ยหยันชัดเจน เขานั่งไขว่ห้าง แผ่นหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีผ่อนคลายอย่างจงใจเพื่อกวนประสาทคนตรงหน้า ธันวา (หมอธัน) นิติพยาธิแพทย์อัจฉริยะ ไม่แม้แต่จะกะพริบตา เขานั่งหลังตรงดิ่ง ชุดสูทสีเข้มไร้รอยยับสะท้อนความเนี้ยบและระเบียบวินัยอันเคร่งครัด นิ้วเรียวยาวประสานกันไว้บนโต๊ะอย่างสงบนิ่ง แตกต่างจากบรรยากาศคุุกรุ่นรอบตัวอย่างสิ้นเชิง "ศพไม่เคยพูดสิ่งที่ใคร ‘อยาก’ ฟังครับ สารวัตรอชิ" ธันวาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังอธิบายอุณหภูมิของห้องผ่าศพ "ศพพูดความจริง... ความจริงที่มักน่ารังเกียจ เกินกว่าที่จิตแพทย์ผู้หมกมุ่นอยู่กับจินตนาการของฆาตกรจะยอมรับได้" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมชั่วขณะ ทุกสายตาของผู้เข้าร่วมประชุม ไม่ว่าจะเป็นร้อยตำรวจเอกสาวมือดีหรือเจ้าหน้าที่ฝ่ายสืบสวนต่างก้มมองเอกสารในมือและกลั้นหายใจ ไม่มีใครกล้าแทรกกลางระหว่างรัศมีอำนาจที่เชือดเฉือนกันอย่างไร้เสียงของคนทั้งสอง "ความจริงที่คุณว่า มันคือรอยแผลเป็นบนลิ้นหัวใจที่ถูกกรีดด้วยความโกรธเกลียดใช่ไหมล่ะ?" อชิระโน้มตัวไปข้างหน้า ข้อศอกทั้งสองข้างวางทศบนโต๊ะ ดวงตาคมปลาบจับจ้องราวกับจะทะลวงเข้าไปในความคิดของอีกฝ่าย "คุณเห็นรอยมีด แล้วคุณก็สรุปว่านี่คือ ‘ฆาตกรรมต่อเนื่องเชิงสัญลักษณ์’ ตามตำรานิติเวชเล่มหนาเตอะที่คุณอ่านจนขึ้นใจ แต่คุณกลับมองไม่เห็นความบิดเบี้ยวในจิตใจของคนที่ลงมือ... มันไม่ใช่แค่ความตาย แต่มมันคือ ‘พิธีกรรม’ หมอ! มันคือความต้องการที่จะครอบงำวิญญาณเหยื่อก่อนที่ลมหายใจจะหมดลงต่างหาก!" "คุณกำลังใช้จิตวิทยาข้างถนนมาอธิบายหลักฐานทางวิทยาศาสตร์" ธันวาเอ่ยแย้ง น้ำเสียงของเขายังคงราบเรียบ ไร้ซึ่งความโกรธเคือง แต่แฝงไว้ด้วยความคมกริบที่บาดลึก "รอยแผลที่ลิ้นหัวใจเกิดจากปลายมีดผ่าตัดเบอร์สิบเอ็ด แรงกระทำมุมสี่สิบห้าองศา บ่งบอกถึงความเชี่ยวชาญทางกายวิภาค ไม่ใช่ความคลั่งไคล้ทางจิตวิทยาอย่างที่คุณพยายามยัดเยียดให้คดีนี้มีมิติโรแมนติกแบบป่วยๆ" "โรแมนติกงั้นเหรอ?" อชิระแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความหงุดหงิด "คุณนี่มัน... เย็นชาจนน่าสมเพชจริงๆ หมอธัน ศพผู้หญิงอายุยี่สิบห้าปีถูกควักหัวใจออกมาวางไว้บนหน้าอกตัวเอง แต่สิ่งที่คุณสนใจกลับมีแค่ ‘มุมองศาของใบมีด’ บ้าเอ๊ย! มนุษยธรรมมันหายไปไหนหมดในห้องผ่าศพของคุณ?" "มนุษยธรรมไม่ได้ช่วยให้ผลการชันสูตรมีความแม่นยำขึ้นหรอกครับสารวัตร" ธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความสูงและท่าทีที่เยือกเย็นทำให้เขาดูน่าเกรงขามขึ้นเป็นกอง เขากวาดสายตามองเอกสารและภาพถ่ายที่วางเกลื่อนโต๊ะ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่กดต่ำลง "ถ้าผมใช้ความรู้สึกตัดสินคดีเหมือนที่คุณทำ ป่านนี้ฆาตกรตัวจริงคงลอยนวลไปถึงไหนต่อไหนแล้ว เพราะมัวแต่ไปตามหา ‘แรงจูงใจอันดำมืด’ ที่มีอยู่แค่ในจินตนาการเปราะบางของคุณ" บรรยากาศในห้องประชุมตึงเครียดจนแทบจะหยิบจับเป็นรูปธรรมได้ เสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ กลายเป็นสิ่งเดียวที่คั่นกลางระหว่างความเงียบงันของคนทั้งคู่ อشิระลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาสูงไม่แพ้ธันวา ดวงตาทั้งคู่ประสานกันในระยะประชิด ความกดดันทางอารมณ์พุ่งทะยานถึงขีดสุด แรงดึงดูดประหลาดระหว่างความเย็นชาขั้วลบและความบ้าคลั่งขั้วบวกแผ่ซ่านจนผู้ช่วยที่นั่งอยู่มุมห้องต้องเบือนหน้าหนี "งั้นเหรอ..." อชิระกระซิบเสียงต่ำ ใบหน้าโน้มเข้ามาใกล้จนเกือบจะได้ยินเสียงลมหายใจ "ถ้ามั่นใจนักว่าหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ของคุณมันไร้ที่ติ งั้นช่วยอธิบายให้ผมฟังหน่อยสิครับ... ว่าทำไมรอยกรีดที่หัวใจของเหยื่อรายล่าสุด ถึงมีทิศทางสลับซ้ายขวากับศพแรก ทั้งที่ถนัดมือขวาเหมือนกัน?" ธันวาชะงักไปชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น นัยน์ตาคมกริบไหววูบไปเล็กน้อย แต่รอยยิ้มหยันก็กลับมาประดับบนมุมปากของเขาได้อย่างรวดเร็ว "นั่นก็เพราะ..." ยังไม่ทันที่ธันวาจะได้เอ่ยคำตอบ ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง เสียงหอบหายใจรัวเร็วของนายตำรวจชั้นประทวนผู้รับผิดชอบงานไอทีดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ "สารวัตรครับ! หมอธัน!" นายตำรวจหนุ่มพุ่งเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือก มือสั่นเทาถือแท็บเล็ตยื่นไปตรงหน้าคนทั้งสอง "เราเพิ่งกู้ไฟล์กล้องวงจรปิดจากตึกร้างฝั่งตรงข้ามจุดพบศพได้... และ... และเราพบว่า ช่วงเวลาที่เหยื่อเสียชีวิต ไม่มีใครอื่นอยู่ในห้องนั้นเลย... นอกจากเงาของคนที่สวมเสื้อกาวน์แพทย์แบบเดียวกับที่คุณใส่อยู่ตอนนี้ครับ!" ดวงตาของธันวาหรี่ลงทันที ขณะที่อชิระหันขวับกลับมามองหน้าธันวานิ่ง รอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงประกายตาดุดันที่จับจ้องไปยังนิติพยาธิแพทย์หนุ่มผู้ไร้ความรู้สึก ซึ่งตอนนี้... กำลังยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางความสงสัยที่พุ่งตรงมาที่ตัวเขาเอง ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดในบทนี้ด้วยกันนะครับ