รอยสีบนหน้าจอโค้ด

เสียงกริ่งเตือนสีแดงฉานกะพริบวาบสะท้อนบนเรติน่าของรินราวกับหยดเลือดที่ถูกหยดลงบนกระจกใส ไร้ซึ่งเสียงเตือนใดๆ จากระบบส่วนกลาง มีเพียงข้อความตัวอักษรสีขาวโพลนที่ถูกพิมพ์ทับลงไปบนสตรีมโค้ดหลักของโปรเจกต์สถาปัตยกรรมเมืองอัจฉริยะอย่างอุกอาจ—*คำสั่งฉุกเฉินที่ 804... ระงับสิทธิ์การใช้งานของรินเป็นการชั่วคราว และนำตัว ‘คีย์’ ไปเข้ากระบวนการล้างข้อมูลความทรงจำนอกกรอบ ณ บัดนี้* นิ้วเรียวชะงักค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์โฮโลแกรม รินสูดลมหายลึกเข้าปอดเพื่อเรียกสติที่กำลังกระจัดกระจายกลับคืนมา สมองของเธอกำลังประมวลผลความเสียหายที่เกิดขึ้นด้วยความเร็วสูง ทว่าหัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวผิดจังหวะจนน่าหงุดหงิด "คิดจริงๆ หรือว่าระบบความปลอดภัยระดับเกรด A ของสถาบันจะถูกแทรกแซงได้ด้วยโค้ดเด็กเล่นแบบนั้น..." รินพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบ ดวงตาคู่สวยหรี่ลงอย่างใช้ความคิด หน้าจอหลักของเธอบัดนี้ไม่ได้แสดงผลกราฟิกโครงสร้างตึกระฟ้าหรืออัลกอริทึมการจัดการพลังงานอีกต่อไปแล้ว แต่มันถูกย้อมไปด้วยกลุ่มก้อนละอองสีสันสดใส—สีชมพูบานเย็น สีม่วงนีออน และสีเหลืองมะนาว—ที่กำลังเลื้อยวนไปมาเป็นรูปผีเสื้อและดอกไม้นานาพันธุ์ แทรกซึมเข้าสู่บรรทัดโค้ดทุกมิติจนระบบตรรกะพังไม่เป็นท่า ฝีมือของคีย์... ชายหนุ่มผู้มองว่าระเบียบวินัยคือข้อจำกัดที่น่ารำคาญ และมักจะใช้ศิลปะมาท้าทายตรรกะอันแข็งกระด้างของเธออยู่เสมอ "นี่นายตั้งใจจะกวนประสานฉันไปถึงไหนกันนะ คีย์..." รินกัดริมฝีปากแน่นอย่างลืมตัว ความโกรธปะปนกับความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างที่เธอพยายามปัดตกไปในทันที ความรู้สึกที่ว่า... การไร้ตัวตนของเขาในพื้นที่ทำงานเงียบเหงาแห่งนี้ มันช่างว่างเปล่าเสียเหลือเกิน ทว่า ก่อนที่เธอจะทันได้กดปุ่มรีเซตระบบเพื่อกู้คืนข้อมูล เซนอส ประธานนักเรียนผู้เคร่งครัดและยึดมั่นในระเบียบของระบบ AI อย่างสุดโต่ง ก็ก้าวเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวด้วยฝีเท้าที่มั่นคงและไร้เสียง สีหน้าของเขาเรียบเฉยราดด้วยความเย็นชา ดวงตาสีเทาเข้มภายใต้กรอบแว่นโลหะกวาดมองหน้าจอที่เต็มไปด้วยร่องรอยงานศิลปะสีสันฉูดฉาดด้วยความรังเกียจ "เธอเห็นผลงานของความไร้ระเบียบหรือยัง ริน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันภายในห้อง "นี่คือเหตุผลว่าทำไมฉันถึงต้องทำเรื่องส่งตัวคีย์ไปเข้ากระบวนการล้างข้อมูลความทรงจำนอกกรอบ ตัวแปรที่คาดเดาไม่ได้และเต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกแบบนั้น มีแต่จะนำพาความพังพินาศมาสู่โครงสร้างทั้งหมดที่เราพยายามสร้างกันมา" รินหันกลับมาสบตากับเซนอส สีหน้าของเธอเรียบสนิท ไร้ร่องรอยความตื่นตระหนก แม้ในใจจะกำลังคำนวณแผนการช่วยเหลืออีกฝ่ายอย่างเงียบๆ ก็ตาม "ฉันจัดการเองได้ค่ะท่านประธาน ไม่จำเป็นต้องรบกวนกระบวนการล้างข้อมูลที่อาจทำให้ฐานข้อมูลเสียหายเป็นวงกว้างหรอกนะคะ" รินตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่หนักแน่น เธอเลือกที่จะใช้ตรรกะทางเทคนิคมาอ้างอิงเพื่อซื้อเวลา "การล้างข้อมูลความทรงจำของคีย์ในตอนนี้ จะทำให้ระบบสูญเสียแคชไฟล์ (Cache files) ที่เชื่อมโยงกับปฏิกิริยาของผู้ใช้งานจริง ซึ่งจะส่งผลให้โปรเจกต์นี้ผ่านการประเมินรอบสุดท้ายล่าช้าไปอีกสามสัปดาห์นะคะ" เซนอสชะงักไปเล็กน้อย คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างใช้ความคิด เขาพิจารณาสีหน้าของรินอยู่ครู่ใหญ่ราวกับกำลังสแกนหาพิรุธ แม้เขาจะไม่ไว้ใจความสัมพันธ์อันคลุมเครือระหว่างเธอกับคีย์ แต่ข้อเท็จจริงทางตัวเลขและกำหนดส่งโปรเจกต์คือสิ่งที่เขาไม่สามารถปฏิเสธได้ "เธอมีเวลาถึงเที่ยงคืนนี้เท่านั้น ริน" เซนอสเอ่ยเสียงเยียบ เย็นเยือกจนน่าขนลุก "ถ้าเธอยังไม่สามารถเคลียร์โค้ดขยะพวกนี้และดึงตัวคีย์กลับมาอยู่ในร่องในรอยได้ ฉันจะใช้สิทธิ์ขาดของประธานนักเรียนในการสั่งฟอร์แมตหน่วยความจำของเขาทั้งหมด... โดยไม่มีข้อยกเว้นใดๆ ทั้งสิ้น" ร่างสูงของประธานนักเรียนหมุนตัวเดินลับหายออกไปจากห้อง ทิ้งให้รินจมอยู่กับความกดดันที่ถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นใต้น้ำ รินผ่อนลมหายใจยาวเหยียด เธอรีบหันกลับมาที่หน้าจอโฮโลแกรม นิ้วมือเรียวยาวจรดลงบนแป้นพิมพ์อีกครั้งด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเดิม โค้ดป้องกันและระบบรักษาความปลอดภัยถูกถอดรหัสทีละชั้นอย่างแม่นยำ ทว่ายิ่งเธอเจาะลึกเข้าไปในชั้นข้อมูลที่คีย์เป็นคนเขียน เธอกลับพบว่า... มันไม่ใช่โค้ดที่มุ่งทำลายล้างระบบ แต่เป็นโครงสร้างปริศนาที่ถูกออกแบบมาเป็น "แผนที่นำทาง" "เจ้าบ้าเอ๊ย... นายซ่อนอะไรไว้กันแน่" รินพึมพำเบาๆ เมื่อหน้าจอปรากฏภาพจำลองสามมิติของห้องเก็บข้อมูลลับใต้ดิน ซึ่งเป็นจุดที่คีย์ถูกคุมตัวไว้รอการรีเซตความทรงจำ และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ ในบรรทัดสุดท้ายของโค้ดศิลปะสีสันสดใสเหล่านั้น มีข้อความสั้นๆ ซ่อนอยู่—*“ถ้าเธอฉลาดจริง ก็ตามมาหาฉันให้ทันสิ... ริน”* รินเม้มปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมเต้นแรงขึ้นอีกระลอก ไหวพริบและสัญชาตญาณที่เธอพยายามกดทับไว้ด้วยกฎเกณฑ์และทฤษฎีมาตลอดชีวิตกำลังถูกท้าทายอย่างถึงที่สุด เธอรู้ดีว่านี่คือกับดักที่เซนอสอาจจะรอจังหวะตลบหลังเธออยู่ แต่เธอก็ไม่อาจปล่อยให้คีย์ถูกลบความทรงจำไปต่อหน้าต่อตาได้เช่นกัน เธอตัดสินใจถอดรหัสปลดล็อกสิทธิ์การเข้าถึงฉุกเฉินของตัวเอง บายพาสระบบรักษาความปลอดภัยหลัก แล้วก้าวเดินออกจากโต๊ะทำงาน มุ่งหน้าสู่ลิฟต์ลับที่มุ่งตรงไปยังชั้นใต้ดินทันที ทว่า ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออกสู่ความมืดสลัวของชั้นใต้ดิน แสงไฟฉุกเฉินสีแดงก็ดับวูบลง เหลือเพียงแสงนีออนสีรุ้งอ่อนๆ ที่กะพริบเป็นจังหวะ ราวกับกำลังต้อนรับผู้มาเยือนเข้าสู่เขาวงกตที่ไม่มีวันหวนกลับ และก่อนที่รินจะได้ก้าวเท้าออกจากตัวลิฟต์ เสียงฝีเท้าอันคุ้นเคยของใครบางคนก็ดังขึ้นจากความมืด พร้อมกับเสียงกระซิบที่แนบชิดติดใบหูจนเธอต้องสะดุ้งสุดตัว— "ยินดีต้อนรับสู่เขาวงกตของฉันนะ... คุณนักทฤษฎีผู้แสนเย็นชา" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขรหัสหัวใจไปพร้อมกับรินและคีย์นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!