ปะทะคารมกลางห้องสมุดอัจฉริยะ

"ตรรกะของเธอมันมีช่องโหว่กว้างเท่าประตูโบสถ์ ริน... เธอใช้สูตรคำนวณความน่าจะเป็นมาวัดจังหวะการเต้นของหัวใจได้ยังไง ในเมื่อหัวใจไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาให้เขียนด้วยโค้ดไบนารี" เสียงทุ้มต่ำที่เจือแววเย้าแหย่ดังขึ้นเหนือชั้นหนังสือวรรณกรรมคลาสสิก แสงไฟนีออนสีนวลจากเพดานห้องสมุดอัจฉริยะทอดเงายาวลงมาทาบทับร่างสูงโปร่งของ ‘คีย์’ เขาไม่ได้กำลังค้นคว้าตำราวิชาการเหมือนนักเรียนคนอื่น ทว่าปลายนิ้วเรียวยาวกลับกำลังละเลงพู่กันดิจิทัลลงบนแท็บเล็ตโฮโลแกรม วาดภาพโครงกระดูกมนью์ที่สวมมงกุฎดอกไม้ ล้อเลียนระบบประเมินคุณธรรมของสถาบันที่ลอยเด่นเป็นอินเทอร์เฟซสีฟ้าอยู่เบื้องหน้า รินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความหงุดหงิดที่กำลังตีตื้นขึ้นมาในอก เธอปิดฝาปากกาไอpad สไตล์มินิมอลด้วยเสียงที่ดังกว่าปกตินิดหน่อยเพื่อเป็นเชิงสัญลักษณ์ นิ้วเรียวผลักแว่นตากรอบบางขึ้นสันจมูกอย่างใช้ความคิด ดวงตาสองข้างฉายแววความดื้อรั้นและเหนื่อยหน่ายในเวลาเดียวกัน "ถ้าหัวใจไม่ใช้ตรรกะ นายก็คงเป็นแค่ก้อนเนื้อเหลวๆ ที่ขับเคลื่อนด้วยอารมณ์ชั่ววูบสินะคะ คีย์" รินโต้กลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เฉียบคม เธอเดินเข้าไปใกล้ชั้นหนังสืออีกก้าว แผ่นหลังตั้งตรงราวกับไม้บรรทัด "โลกไม่ได้หมุนด้วยจินตนาการเพ้อเจ้อของนาย ระบบ AI อัลกอริทึมที่ฉันกำลังตรวจสอบอยู่ต่างหากล่ะ คือสิ่งที่ค้ำจุนระเบียบทั้งหมดของโรงเรียนนี้ไว้ ไม่ให้พวกเรากลายเป็นพวกไร้ระเบียบวินัยเหมือนในอดีต" คีย์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยความท้าทาย เขาวางแท็บเล็ต7ลงบนโต๊ะไม้โอ๊กขัดเงา ก้าวเท้าเข้าหารินอย่างช้าๆ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนรินต้องเงยหน้าขึ้นมองเพื่อสบตากับนัยน์ตาสสีอำพันคู่นั้นที่พราวระยับด้วยประกายความซุกซน "ระเบียบงั้นเหรอ?" คีย์เอียงคอมองเล็กน้อย "สิ่งที่เธอเรียกว่าความมั่นคงปลอดภัย แท้จริงแล้วมันคือห้องขังสีขาวที่ไร้ซึ่งความผิดพลาดต่างหากล่ะ ริน... เธอเคยลองทำอะไรที่อยู่นอกเหนือค่าตัวแปร $x$ และ $y$ ที่ระบบป้อนให้ดูบ้างไหม? หรือว่าเธอหวาดกลัว... กลัวว่าถ้าความรู้สึกมันคาดเดาไม่ได้ขึ้นมาจริงๆ เธอกจะไม่มีโปรแกรมไหนมารักษาแผลใจให้ได้อีก" คำพูดนั้นสะกิดถูกแผลเป็นในใจของรินอย่างจัง ภาพความทรงจำสีเทาหม่นจากเหตุการณ์ในอดีต—วันที่อัลกอริทึมพยากรณ์ความผิดพลาดล้มเหลวและนำพาความสูญเสียมาสู่คนที่เธอรัก—ผุดวาบขึ้นมาในหัว รินหน้าซีดลงเล็กน้อย เปลือกตาปิดกั้นความวูไหวในแววตาชั่วขณะ ก่อนที่กำแพงแห่งเหตุผลจะถูกตั้งขึ้นมาใหม่อย่างรวดเร็วยิ่งกว่าเดิม "อย่ามาทำเป็นรู้ดีเกี่ยวกับอดีตของฉันนะคะ" รินกดเสียงต่ำลง ดวงตาคู่สวยฉายแวววาวโรจน์ด้วยความถือดี "ความรู้สึกที่คาดเดาไม่ได้มันก็นำมาซึ่งความพินาศทุกครั้ง... นายต่างหากที่ใช้ชีวิตอยู่บนความประมาท และสักวันหนึ่ง ศิลปะเพ้อฝันของนายก็จะพังทลายลงด้วยน้ำมือของความเป็นจริง" บรรยากาศรอบตัวราวกับลดอุณหภูมิลงทันที กลิ่นอายความตึงเครียดแผ่ซ่านไปทั่วแถวชั้นหนังสืออัจฉริยะที่เงียบสงบ ไร้ซึ่งเสียงฝีเท้าของผู้คนอื่น เนื่องจากเป็นเขตหวงห้ามระดับสอง ทว่า ในวินาทีที่การปะทะคารมกำลังเดินทางมาถึงจุดเดือด เสียงกระแอมไอที่จงใจดังขึ้นจากทางเดินมืดสลัวก็ขัดจังหวะพวกเขาทั้งคู่เสียก่อน "ดูเหมือนว่า... ค่าตัวแปรนอกรีตทั้งสองตัวกำลังสร้างความปั่นป่วนให้กับเสถียรภาพของห้องสมุดสินะครับ" เงาร่างสูงสง่าของ ‘เซนอส’ ประธานนักเรียนผู้ยึดมั่นในระเบียบวินัยก้าวออกมาจากมุมมืด รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย ดวงตาหลังกรอบแว่นโลหะจ้องมองรินและคีย์ด้วยแววตาประเมินค่าราวกับพวกเขากำลังเป็นเพียงแค่ 'ข้อบกพร่อง' ที่ต้องถูกลบทิ้งจากระบบ เซนอสยกมือขึ้นแตะป้ายชื่อที่ติดอยู่บนอกเสื้อเบาๆ หน้าจอโฮโลแกรมส่วนตัวของเขาปรากฏข้อมูลการสนทนาเมื่อครู่แบบเรียลไทม์ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่เริ่มส่งเสียงตี๊ดต่ำๆ เป็นสัญญาณเตือนภัยระดับสีเหลือง "คุณริน... ในฐานะหัวหน้าทีมตรวจสอบระบบ ฉันไม่คิดว่าการมาต่อล้อต่อเถียงกับเด็กเกเรนอกคอก จะช่วยเพิ่มคะแนนความประพฤติให้คุณหรอกนะครับ" เซนอสปรายตามองคีย์ด้วยความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง ก่อนจะหันกลับมาจ้องรินด้วยสายตาที่กดดัน "และยิ่งไปกว่านั้น... มีบันทึกรายงานแจ้งเตือนฉุกเฉินเข้ามาจากศูนย์ควบคุมหลัก ระบุว่าอัลกอริทึมหัวใจที่คุณกำลังรับผิดชอบ เกิดความผิดปกติอย่างรุนแรงตั้งแต่เมื่อสิบนาทีที่แล้ว..." รินชะงัก สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความตกใจในเสี้ยววินาที ระบบที่เธอไว้ใจที่สุด... กำลังรวนอย่างนั้นหรือ? ก่อนที่รินจะได้เอ่ยปากซักถามอะไรเพิ่มเติม หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดในห้องสมุดก็ดับวูบลงพร้อมกัน ทิ้งให้พื้นที่รอบตัวตกอยู่ในความมืดมิด มีเพียงแสงไฟสีแดงฉานกะพริบถี่จากเพดาน เสียงระบบอัตโนมัติประกาศก้องด้วยน้ำเสียงไร้วิญญาณที่ดังลั่นไปทั่วอาคาร *[แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบรหัสลับต้องห้ามระดับ SSS กำลังถูกปลดล็อกโดยผู้ไม่ประสงค์ดี... ศูนย์ควบคุมหัวใจถูกยึดครองสมบูรณ์]* ในความมืดที่ไร้ซึ่งการมองเห็น มืออุ่นจัดข้างหนึ่งก็คว้าข้อมือของรินเอาไว้แน่น แรงดึงนั้นฉุดให้เธเซถลาเข้าไปซบกับแผ่นอกของคีย์ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขากระซิบชิดริมหูท่ามกลางเสียงสัญญาณเตือนภัยที่กรีดแหลม "ดูเหมือนว่า... สิ่งที่ฉันวาดเมื่อกี้ มันกำลังจะกลายเป็นความจริงแล้วล่ะ ริน" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขรหัสหัวใจไปพร้อมกับรินและคีย์นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!