เมื่อความรักไม่ใช่เรื่องของตัวเลข

หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอมเขียวสั่นไหวเล็กน้อย สะท้อนดวงตากลมโตที่กำลังจดจ้องตัวเลขเปอร์เซ็นต์ความเข้ากันได้ซึ่งกำลังดิ่งพสุธาลงอย่างน่าใจหาย ศูนย์จุดศูนย์ศูนย์เปอร์เซ็นต์ รินกะพริบตาปริบๆ พยายามทบทวนอัลกอริทึมการคำนวณของเซนทรัลเซนเซอร์ (Central Sensor) ที่สถาบันวิชาการลูเมนใช้คัดกรองความสัมพันธ์ของเยาวชนทุกคนในเมืองแห่งนี้มานานนับทศวรรษ มันเป็นระบบที่ไร้ที่ติ เป็นบรรทัดฐานที่เธอเองก็เคยเชื่อมั่นอย่างสนิทใจว่าความรัก ความผูกพัน และอนาคต ล้วนสามารถแปลงค่าออกมาเป็นตัวเลขทางสถิติเพื่อหลีกเลี่ยงความผิดหวังในภายหลังได้ ทว่าในยามนี้ ตัวเลขกลมๆ สีแดงฉานที่ปรากฏอยู่ตรงหน้ากลับกำลังหัวเราะเยาะทฤษฎีอันแน่นหนาที่เธอเพิ่งบรรจงสร้างขึ้นมาปกป้องหัวใจตัวเอง "เป็นไงล่ะ สถิติอันงดงามของเธอบอกว่าเราควรจะแยกย้ายกันไปเติบโตในคนละกาแล็กซีเลยไหม ริน" เสียงทุ้มต่ำที่เจือแววขี้เล่นดังขึ้นทำลายความเงียบ ร่างสูงโปร่งของ ‘คีย์’ ก้าวเข้ามาใกล้จนกลิ่นอายจางๆ ของสีน้ำมันและกลิ่นกระดาษสาจากห้องศิลป์ลอยมาแตะจมูก เขาไม่ได้ดูเดือดเนื้อร้อนใจกับผลประเมินระดับหายนะนี้เลยแม้แต่น้อย มือเรียวยาวข้างหนึ่งยังคงควงพู่กันด้ามโปรดเล่นไปมา ราวกับว่าหน้าต่างประเมินความเข้ากันได้ของระบบ AI มูลค่ามหาศาลนี้เป็นเพียงภาพวาดเล่นบนกระดาษรอยยับที่พร้อมจะขยำทิ้งได้ทุกเมื่อ รินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ปลายนิ้วเรียวรีบแตะลงบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรมเพื่อรีเซ็ตระบบอย่างรวดเร็ว "ระบบอาจจะกำลังรันข้อมูลผิดพลาด... ฉันป้อนตัวแปรด้านพฤติกรรม ตรรกะ และตารางเวลาชีวิตของเราลงไปอย่างแม่นยำแล้ว มันเป็นไปไม่ได้ที่เราจะได้ศูนย์เปอร์เซ็นต์ คีย์ เธอแค่อ่านโจทย์ข้อสอบจิตวิทยาแล้วจงใจตอบสวนทางกับมาตรฐานความปลอดภัยของสถาบันใช่ไหม" คีย์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายความซุกซน เขาก้าวเข้ามาประชิดจนรินต้องเผลอก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณแผ่นหลังชนเข้ากับผนังกระจกใสที่มองเห็นทิวทัศน์ของเมืองลูเมนเบื้องล่าง "ฉันไม่ได้ตอบสวนทางหรอกนะ ริน แต่ฉันแค่... ไม่ได้ตอบตามที่อัลกอริทึมคาดหวังต่างหาก" คีย์โน้มตัวลงมาเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนเกือบอันตราย "สำหรับเธอกฎทุกข้อมีไว้ทำตาม เพื่อความปลอดภัย เพื่อไม่ให้เจ็บปวด แต่สำหรับฉัน... ศิลปะและความรู้สึกมันเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อเรากล้าพอจะทำลายกรอบพวกนั้นต่างหากล่ะ" รินเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมเริ่มเต้นรัวจนควบคุมจังหวะไม่ได้ มันไม่ใช่ความรู้สึกตื่นเต้นโรแมนติกแบบในนิยายรักน้ำเน่าที่เธอเคยวิเคราะห์ไว้ แต่มันคือปฏิกิริยาต่อต้านที่อัลกอริทึมไม่เคยเตือนภัยมาก่อน เธอเกลียดความไม่แน่นอน เกลียดการที่อีกฝ่ายมักจะมองทะลุผ่านเกราะป้องกันทางตรรกะของเธอได้อย่างง่ายดายราวกับมันเป็นเพียงกระจกบางๆ ก่อนที่รินจะได้อ้าปากโต้แย้ง เสียงสัญญาณเตือนภัยโทนต่ำอันน่าขนลุกก็ดังขึ้นก้องห้องประเมิน แสงไฟสีฟ้าภายในห้องเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกะพริบถี่ๆ หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าถูกแทนที่ด้วยตราสัญลักษณ์รูปตาข่ายเหล็กกล้า ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ประจำตัวของ ‘เซนอส’ ประธานนักเรียนผู้เคร่งครัดและยึดมั่นในระเบียบของระบบ AI ยิ่งกว่าชีวิต "พบความผิดปกติระดับวิกฤตในเขตประเมินที่ 4" เสียงเรียบสนิทไร้ความรู้สึกของเซนอส ดังผ่านระบบกระจายเสียงอัตโนมัติ น้ำเสียงนั้นเย็นเยียบและเต็มไปด้วยอำนาจกดดัน "ริน... สมาชิกผู้ทรงคุณวุฒิแห่งสภาวิชาการ เธอกำลังปล่อยให้ตัวแปรอิสระที่อยู่นอกเหนือการควบคุม มาทำลายเสถียรภาพของระบบโครงสร้างพื้นฐานแห่งเมืองลูเมน" รินหน้าซีดเผือดเล็กน้อย แม้เธอจะพยายามรักษาท่าทีให้สงบเยือกเย็นเพียงใด แต่การถูกเซนอสเพ่งเล็งในขั้นตอนนี้หมายความว่าอนาคตทางการศึกษาและสิทธิ์ในการเข้าถึงฐานข้อมูลระดับสูงของเธออาจกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย คีย์หันไปมองกล้องวงจรปิดมุมห้อง รอยยิ้มมุมปากไม่ได้จางหายไปเลยแม้แต่น้อย กลับกัน เขายิ่งยกยิ้มกว้างขึ้นราวกับกำลังสนุกสนานกับการได้เล่นเกมไล่จับที่อันตรายที่สุดในชีวิต "ดูเหมือนว่าท่านประธานผู้แสนเพอร์เฟกต์ของเราจะนั่งไม่ติดเก้าอี้ซะแล้วสิ" คีย์กระซิบชิดริมหูของริน น้ำเสียงอบอุ่นแต่เต็มไปด้วยความท้าทาย "ว่าไงล่ะ คุณนักทฤษฎี... เราจะยอมจำนนให้ระบบจับเราใส่ตะกร้าล้างน้ำแล้วแยกจากกันตามคำสั่งของอัลกอริทึม หรือเราจะลองพิสูจน์ให้เซนอสเห็นว่า หัวใจของมนุษย์มันคำนวณด้วยสูตรคณิตศาสตร์ไม่ได้กันแน่" รินมองหน้าคีย์ สลับกับหน้าจอสีแดงเดือดที่กำลังนับถอยหลังการล็อกอินเข้าสู่ระบบควบคุมภาคสนามของเซนอส ไหวพริบและความฉลาดเฉลียวที่เธอสั่งสมมาตลอดชีวิตกำลังประมวลผลทางเลือกนับร้อยภายในเสี้ยววินาที แต่ทว่า... ก่อนที่เธอจะทันได้เอ่ยคำปฏิเสธหรือตกลงใดๆ ประตูห้องประเมินระบบที่ควรจะถูกล็อกด้วยรหัสผ่านความปลอดภัยระดับสูงสุด ก็ส่งเสียง "คลิก" หนักแน่น ดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงสง่าของเซนอสที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของสถาบันในชุดเกราะโฮโลแกรมเต็มยศ สายตาสดใสแต่เย็นชาของเซนอสจ้องมองตรงมาที่รินด้วยความผิดหวังอย่างชัดเจน ก่อนที่เขาจะยกมือขึ้นแตะอุปกรณ์สื่อสารที่ข้อมือแล้วเอ่ยคำสั่งที่ทำให้ลมหายใจของเธอดับวูบ "คำสั่งฉุกเฉินที่ 804... ระงับสิทธิ์การใช้งานของรินเป็นการชั่วคราว และนำตัว ‘คีย์’ ไปเข้ากระบวนการล้างข้อมูลความทรงจำนอกกรอบ ณ บัดนี้" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกแห่งอัลกอริทึมและหัวใจไปพร้อมกับลูกกวาดนะคะ