อย่าอ่านใจผ่านตัวเลข

ตัวเลขเจ็ดหลักบนหน้าจอโฮโลแกรมสั่นไหวอย่างบ้าคลั่งในสายตาของริน มันคือค่าความแปรปรวนทางอารมณ์ที่ระบบประเมินว่า ‘ผิดปกติ’ เกินกว่าเกณฑ์ความปลอดภัยของสถาบันเซนทริล ตัวเลขสีแดงฉานเหล่านั้นเต้นระรัวราวกับชีพจรของสัตว์ป่าที่กำลังตื่นตระหนก ทว่า สัมผัสที่ปลายนิ้วของเธอกลับไม่ใช่ความเย็นเยียบของกระจกแก้วเซนเซอร์ แต่มันคือความอุ่นร้อนจากฝ่ามือของคีย์ที่เอื้อมมาทาบทับลงบนหลังมือของเธออย่างถือวิสาสะ “หยุดคำนวณสรุปผลในหัวเธอสักนาทีได้ไหมครับ... อ๊ะ ขออภัยค่ะ ฉันติดพูดตามสัญชาตญาณไปหน่อยนะ” คีย์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาเรียวรีพราวระยับด้วยประกายความซุกซนที่มักทำให้รินรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนแผ่นน้ำแข็งบางเฉียบ “นายกำลังทำให้ระบบของฉันรวน คีย์” รินถอนหายใจยาว พยายามดึงมือตัวเองกลับแต่ถูกปลายนิ้วอุ่นๆ นั้นเกี่ยวรั้งไว้ด้วยแรงที่พอเหมาะพอเจาะ “ตามอัลกอริทึมมาตรฐาน ความใกล้ชิดระดับนี้ในพื้นที่สาธารณะที่มีเซนเซอร์ตรวจจับความหนาแน่นของประชากร จะส่งผลให้คะแนนพฤติกรรมของเราดิ่งลงร้อยละสิบภายในสามวินาที... และเซนอสคงไม่ปล่อยให้เราผ่านเรื่องนี้ไปง่ายๆ แน่” “เซนอสก็คือเซนอส หุ่นยนต์ใส่สูทที่หัวใจคงถูกเคลือบด้วยซิลิคอนไร้รอยต่อ” คีย์ยักไหล่ ปล่อยมือเธอให้เป็นอิสระอย่างช้าๆ ก่อนจะก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่างที่พอดี ทว่าสายตาของเขายังคงตรึงรินไว้ในอาณัติ “แต่เธอลืมไปแล้วหรือเปล่าริน... โลกใบนี้ไม่ได้มีแค่โค้ดศูนย์กับหนึ่ง ถ้าเธอมัวแต่มองผ่านฟิลเตอร์สีฟ้าของหน้าจอ เธอก็จะไม่มีทางเห็นรุ้งกินน้ำที่เพิ่งปรากฏขึ้นหลังตึกคณะสถาปัตย์นั่นหรอกนะ” รินเม้มปากแน่น เธอหันไปมองหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าอีกครั้ง ข้อมูลดิบยังคงไหลบ่าราวกับสายน้ำไม่รู้จบ แต่เมื่อเธอดึงสายตาออกจากตัวเลขเหล่านั้นแล้วหันไปมองตามทิศทางที่คีย์พยักเพยิด ท้องฟ้าเหนือตึกเรียนเก่าแก่กลับถูกแต้มด้วยเฉดสีม่วงอมชมพูละมุนตา เป็นความงามที่อยู่นอกเหนือการคาดการณ์ ไม่มีสมการไหนในฐานข้อมูลของสถาบันที่สามารถคำนวณความฟุ้งกระจายของแสงอาทิตย์ยามเย็นที่สะท้อนกับกระจกหน้าต่างเก่าๆ ได้อย่างแม่นยำร้อยเปอร์เซ็นต์ “มันไร้เหตุผล” รินพึมพำ น้ำเสียงเรียบเรื่อยที่ใช้ปกป้องตัวเองจากความเปราะบางภายใน “ความสวยงามที่วัดผลไม่ได้ ก็เหมือนข้อมูลขยะที่รอการรีไซเคิล” “ข้อมูลขยะที่ทำให้ใจเธอเต้นเร็วกว่าปกติถึงยี่สิบครั้งต่อนาทีน่ะเหรอครับ... อ้าว ฉันติดสำนวนผู้ชายอีกแล้วสิ สงสัยวันนี้ระบบประมวลผลเพศสภาพของฉันคงรวนเหมือนกันนะเนี่ย” คีย์เอียงคออมยิ้ม ท่าทางกวนประสาทนั้นช่างขัดแย้งกับแววตาที่ลึกซึ้งจนน่ากลัว “รินฟังฉันนะ... ตัวเลขพวกนั้นถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้มนุษย์รู้สึกปลอดภัย เพราะความรู้สึกจริงๆ มันคาดเดาไม่ได้และน่ากลัว แต่เธอก็รู้ดีไม่ใช่หรือว่า ยิ่งเธอกลัวการสูญเสียมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งกักขังตัวเองให้อยู่ในกรงที่แคบลงทุกที” คำพูดนั้นแทงตรงเข้า 
จุดเปราะบางในใจของริน ภาพเหตุการณ์ในอดีต—วันที่ระบบความปลอดภัยล่มสลายและพรากทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอรักไป—ผุดขึ้นมาในหัวราวกับไฟล์วิดีโอที่ถูกตั้งค่าให้เล่นซ้ำอัตโนมัติ รินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอาการมือสั่น เธอยกมือขึ้นแตะสร้อยข้อมือโลหะที่ฝังชิปประเมินสถานะอารมณ์ มันส่งแสงสีฟ้ากะพริบถี่ๆ เตือนว่าเธอมีความเครียดสูงเกินกำหนด “ฉันไม่ได้กักขังตัวเอง ฉันแค่อยู่ในความควบคุม” รินเชิดหน้าขึ้น พยายามดึงความเยือกเย็นทั้งหมดกลับมาสวมใส่ราวกับเกราะเหล็ก “และเซนอสก็เตือนฉันถูกแล้ว ความไร้ระเบียบคือจุดเริ่มต้นของความหายนะ” ก่อนที่คีย์จะได้โต้แย้ง เสียงฝีเท้าเป็นจังหวะหนักแน่นดังขึ้นจากโถงทางเดินมืดสลัว แสงไฟสีแดงวาบขึ้นที่มุมเพดาน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระดับสีส้มที่ดัง ‘ติ๊ด’ ยาวนานจนน่ารำคาญ ร่างสูงโปรดปรานของเซนอสปรากฏตัวขึ้นในชุดเครื่องแบบประธานนักเรียนที่ไร้รอยยับ รอยยิ้มเยือกเย็นบนใบหน้าคมคายนั้นให้ความรู้สึกเหมือนรังสีเอกซ์ที่กำลังสแกนทะลุทะลวงเข้าไปถึงความคิดเบื้องลึก “ดูเหมือนว่าการบรรยายภาคปฏิบัติของเธอจะได้ผลลัพธ์ที่น่าผิดหวังนะ คีย์” เซนอสเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยแรงกดดัน เขาก้าวเข้ามาหยุดยืนห่างจากรินเพียงก้าวเดียว กลิ่นอายความเป็นระเบียบและอำนาจแผ่ซ่านออกมาจากตัวประธานนักเรียนหนุ่มอย่างชัดเจน “อัลกอริทึมของสถาบันกำลังประเมินว่า ความสัมพันธ์ระหว่างพวกคุณเป็นภัยคุกคามต่อความสงบเรียบร้อยของส่วนรวม ริน... ฉันคิดว่าเธอฉลาดพอที่จะรู้ว่าควรจัดการกับ ‘ตัวแปรส่วนเกิน’ นี้อย่างไร” สายตากดดันของเซนอสพุ่งตรงมาที่ริน ราวกับกำลังยื่นคำขาดให้เธอกลับไปสู่ฝั่งของความถูกต้องและไร้ซึ่งความรู้สึกอีกครั้ง รินเหลือบมองเซนอสสลับกับคีย์ที่ยังคงยืนกอดอกยิ้มรับสถานการณ์ด้วยท่าทีผ่อนคลายราวกับกำลังชมละครสัตว์ รินเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมเต้นระรัวราวกับกลองเพล นิ้วมือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยขณะเอื้อมไปแตะหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าอีกครั้งเพื่อเตรียมกดปุ่มรีเซ็ตระบบและลบความทรงจำทั้งหมดของวันนี้ทิ้งเสียตามคำสั่งของประธานนักเรียน ทว่า... ในวินาทีที่ปลายนิ้วกำลังจะสัมผัสกับปุ่มสีแดงเพื่อยืนยันการลบข้อมูล คีย์กลับเอื้อมมือมาคว้าข้อมือเธอไว้ด้วยความเร็วที่เหนือกว่า พร้อมกับกระซิบเบาๆ ข้างใบหูด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่นและสั่นสะเทือนหัวใจ “อย่ากดมันนะริน... ลองเลือกดูสักครั้งสิ ว่าความจริงที่ไม่มีตัวเลขกำกับน่ะ มันหอมหวานแค่ไหน” *ติ๊ด!* หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าไม่ได้ดับลงอย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับเปลี่ยนเป็นสีทองสว่างจ้า พร้อมกับเสียงเตือนระดับ SSS ที่ดังสนั่นก้องไปทั่วทั้งโถงทางเดิน—*คำเตือน: ตรวจพบการปลดล็อกระบบหลักด้วยรหัสลับที่ไม่รู้จัก ผู้ใช้: ‘ริน’ และ ‘คีย์’ กำลังเข้าสู่พื้นที่เขตหวงห้ามระดับสูงสุด* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดเปลี่ยนครั้งสำคัญนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!